Ο Γκρούτσο Μαρξ και τα ντουμπλ φας του Τσίπρα

Η ρήση του Γκρούτσο Μαρξ είναι γνωστή, έχει γίνει πια σλόγκαν. «Αυτές είναι οι απόψεις μου και, αν δεν σας αρέσουν, έχω κι άλλες». Επί της ουσίας, είναι κάτι που το εφαρμόζουν πολλοί, ειδικά στον χώρο της πολιτικής. Αμοραλισμός; Καιροσκοπισμός; Επιθετική ουδετερότητα; Κουτοπονηριά; Ανικανότητα; Υψηλού επιπέδου διπλωματική αρετή; Από τον τρόπο εφαρμογής και τη διαχείριση αυτής της φράσης εξαρτάται το αποτέλεσμα. Το πώς κάνεις κάτι είναι, πολλές φορές, πιο σημαντικό και πιο καθοριστικό από αυτό καθαυτό που κάνεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας επιδίδονται σε αυτό άγαρμπα. Πολύ άγαρμπα. Ισως επειδή το κάνουν συστηματικά, επαναλαμβανόμενα και εντελώς πρόδηλα. Καμιά σχέση με την, έστω, προβοκατόρικη αλλά, οπωσδήποτε, φινέτσα του Μαρξ. Το δικός τους «με τα πόδια σε δυο βάρκες» μου θυμίζει ένα χοντροκομμένο και άκομψο πανωφόρι που μου φορούσαν όταν ήμουν μικρή. Το ατού του, για εκείνη την εποχή, ήταν το ντουμπλ φας. Διπλής όψεως. Σήμερα, θα το διαφήμιζαν ως «το έξυπνο, παιδικό ρούχο». Φοριόταν κι «από μέσα» κι «από έξω». Το «από μέσα» ήταν για το σχολείο και το «από έξω» για τις επισκέψεις – ή το αντίθετο, δεν θυμάμαι πια. Στην πραγματικότητά, απ’ όποια πλευρά και να το φορούσες, φαινόταν πως ήταν η λάθος.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον λόγο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο αρχηγός της είναι το «απέξω», το επίσημο, το «για τις επισκέψεις». Βγαίνει, για παράδειγμα, και καταγγέλλει ευθέως την εισβολή της Ρωσίας – δεν θα μπορούσε να σταθεί διαφορετικά ως επικεφαλής ευρωπαϊκού, υποτίθεται, κόμματος που προσβλέπει στην εξουσία, έχει να παρευρεθεί και σε διεθνή φόρα. Μετά, όμως, πιάνουν δουλειά τα διαδικτυακά ασκέρια του, ενίοτε και βουλευτές του (ναι μωρέ, αυτούς που τους υπερασπίζεται γιατί, όπως λέει, είναι κομμάτι αψιοί αλλά, κατά βάθος, καλά παιδιά και πολύ γούτσου γούτσου). Και φωνάζουν και βρίζουν και ωρύονται για το ακριβώς αντίθετο. Κοιτάζει ο «πατερούλης Αλέξης» τα παλιόπαιδα τα ατίθασα, τους κλείνει ματάκι, του κλείνουν ματάκι κι αυτά και νομίζουν ότι δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Αμ δε! Εδώ, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ διαδήλωνε εναντίον κυβερνητικών μέτρων ή συμφωνιών με την τρόικα, μήπως και μας πείσουν ότι κόμμα και κυβέρνηση δεν ταυτίζονται. Το ίδιο έκαναν και με τα εμβόλια (ο Τσίπρας υπέρ αλλά ο Πολάκης χόρευε το βαρβάτο ζεϊμπέκικο του αντιεμβολιαστή) το ίδιο κάνουν και τώρα με την Ουκρανία.

Μια μέρα στη Βουλή

Επισήμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε και επαύξανε ως προς την ομιλία του προέδρου Ζελένσκι στην ελληνική Βουλή. Ο ίδιος ο αρχηγός, μάλιστα, αρχικά χειροκρότησε. Η έως τώρα εμπειρία λέει ότι θα είχαν έτοιμο κάποιο αφήγημα που θα δικαιολογούσε την έκρηξη ενός είδους λαϊκής οργής. Ας πούμε το ότι ο Ζελένσκι δεν υπάκουσε στις οδηγίες του Τσίπρα και δεν αναφέρθηκε στην Κύπρο – όχι, δηλαδή, ότι δεν διακινήθηκε κι αυτό. Το ατόπημα όμως της εμφάνισης του μαχητή των Αζόφ, ήταν βούτυρο στο ψωμί τους. Σαν να μη μίλησε ποτέ ο Ζελένσκι, σαν το θέμα να μην είναι οι σφαγές στις πόλεις της Ουκρανίας, άστραψαν και βρόντηξαν, θίχτηκε η δημοκρατική τιμή αυτών που έλεγαν, για τις ψήφους της Χρυσής Αυγής, ότι «όλες οι ψήφοι είναι χρήσιμοι» και φωτογραφίζονταν σε «μια ωραία ατμόσφαιρα», με τον Κασιδιάρη και τον Παππά στη Ρω. Και, κυρίως, που δεν βρίσκουν τίποτα το φασιστικό όταν η ρωσική πρεσβεία μάς απειλεί και μας υποδεικνύει τι θα ακούσουμε και τι θα διαβάσουμε (είναι πολλά τα ρούβλια Αρη, ρώτα και τον Κωστάκη που ξέρει).

Ναι, ήταν μεγάλο ατόπημα η συγκεκριμένη παρουσία στη Βουλή. Από εκείνα τα λάθη που είναι χειρότερα κι από εγκλήματα. Και επί της ουσίας αλλά και επειδή έδωσε ευκαιρία για συριζαϊκά ντελίριο. Απέδειξε όμως και ότι ο φιλοπουτινισμός δύσκολα κρατάει τα προσχήματα.