Η μεγάλη εικόνα

Ο σκοπός του ανθρώπου με το κοντομάνικο μπλουζάκι, που μίλησε χθες στην ολομέλεια (πλην Λακεδαιμονίων) της Βουλής, ήταν να κρατήσει ζωντανή την υποστήριξη για τη χώρα του, η οποία δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα απέναντι στον Φύρερ του Κρεμλίνου και τον στρατό του. Αυτή η επιδίωξη τον κάνει να μιλάει στα Κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών και είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα φροντίζει να χαϊδεύει την εθνική υπερηφάνεια του ακροατηρίου του. Γνώριζε, επομένως, ο άνθρωπος ότι απευθύνεται στα «κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» και τα έβαλε όλα μέσα για να μας ευχαριστήσει: Ελευθερία ή θάνατος, Θερμοπύλες, Φιλική Εταιρεία, βάρβαροι κ.λπ. Το Κυπριακό το άφησε εκτός της ομιλίας του, παρά τη σχετική νύξη του προέδρου της Βουλής στην προσφώνησή του. Προφανώς όμως θα το αναπτύξει διεξοδικά όταν μιλήσει στην κυπριακή Βουλή. Ας έλειπε μόνο εκείνο το ομορφόπαιδο από το Τάγμα Αζόφ και τώρα δεν θα είχε κανένας λόγο να γκρινιάζει.

Δεν θα μπορούσε όμως να είχε αποφευχθεί με κανένα τρόπο, εκτός αν είχε προνοήσει ο Ζελένσκι. Είναι σαχλό να ισχυρίζεται κανείς ότι θα μπορούσε να είχε ασκηθεί κάποιας μορφής προληπτική λογοκρισία σε έναν προσκεκλημένο αρχηγό κράτους. Οσοι το λένε υποκρίνονται, διότι ξέρουν ότι δεν γίνεται. Εξάλλου, ο Κ. Τασούλας πληροφορήθηκε ότι η ομιλία περιείχε και «μια κασέτα με δύο δικούς σας» μόλις 12 λεπτά πριν από την ομιλία. Τώρα, γιατί ο ίδιος ο Ζελένσκι επέτρεψε τη συγκεκριμένη αναφορά, παραδέχομαι ότι δεν το καταλαβαίνω. Φαντάζομαι ότι ίσως θα είχε προειδοποιηθεί από την εδώ διπλωματική αντιπροσωπεία για την κακή φήμη του τάγματος, όπως και για τον τρόπο με το οποίο το εκμεταλλεύεται η ρωσική προπαγάνδα, εγχώρια και εισαγόμενη. Να σημειώσω, επίσης, ότι μου έκανε εντύπωση ότι το περί ου ο λόγος ομορφόπαιδο, ο Μιχαήλ, προτού αναφέρει τη μονάδα με την οποία μάχεται, έκανε μια στιγμιαία παύση σαν να δίσταζε και μετά μας το ξεφούρνισε με το περίλυπο ύφος του.

Μερικές υποθέσεις που μπορώ να κάνω για τη σκοπιμότητα της αναφοράς – αν ήταν σκόπιμη – είναι οι εξής: Πρώτον, το γεγονός ότι ένας «δικός μας» συμβαίνει να μάχεται με τους θεωρούμενους νεοναζί είναι κάτι που μας σπρώχνει να καταλάβουμε πόσο σύνθετο και περίπλοκο είναι το θέμα του αγώνα της ουκρανικής εθνότητας εναντίον της διαχρονικής προσπάθειας της Ρωσίας να απορροφήσει την Ουκρανία και τη διακριτή ταυτότητά της. (Αν έχω χώρο παρακάτω, θα εξηγήσω γιατί. Ειδάλλως, το αφήνω για το Σάββατο…) Δεύτερον, στη μεγάλη εικόνα, το γεγονός ότι 400-500 Ουκρανοί με νεοναζιστικές πεποιθήσεις πολεμούν κατά των ρώσων εισβολέων δεν είναι παρά μια σταγόνα στον ωκεανό. Και, πάντως, είναι γελοίο να το χρησιμοποιούμε ως πρόσχημα για να αμαυρώσουμε ηθικά τον αγώνα του συνόλου των Ουκρανών ή, πολύ περισσότερο, για να δικαιολογούμε τη ρωσική εισβολή.

Σε τελευταία ανάλυση, για τον ίδιο τον Ζελένσκι, πόση σημασία μπορούν να έχουν οι υποκριτικές ευαισθησίες των νοσταλγών της Σοβιετίας στην Ελλάδα, όταν το σπίτι του καίγεται; Και, πάντως, με τίποτα δεν λες τη συγκεκριμένη  παραφωνία «ιστορική ντροπή», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει ανοήτως ο Αλέξης Τσίπρας. Ιστορική ντροπή για τον κοινοβουλευτισμό στην Ελλάδα ήταν ότι η Χρυσή Αυγή, επί μία επταετία (όλως συμπτωματικώς…), εκλεγόταν στη Βουλή των Ελλήνων από τον υποτιθέμενο εξυπνότερο λαό του κόσμου, με εκλογική δύναμη που κυμαινόταν μεταξύ 6,22 και 6,99%. Ντροπή ήταν, επίσης, ότι, επί μία πενταετία που κυβέρνησαν τη χώρα ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, η Χρυσή Αυγή έμενε ανενόχλητη και η δίκη της δεν προχωρούσε βήμα. Αυτές είναι οι πραγματικές ντροπές, τις οποίες ο Τσίπρας δεν βλέπει. Τον καταλαβαίνω, όμως, γιατί ειδικά το τελευταίο το έχει φορτωμένο στη δική του καμπούρα, πώς να το δει λοιπόν;

Κατά τα λοιπά, δυο-τρία πραγματάκια έχω να σχολιάσω από την ομιλία – και σπεύδω να ζητήσω εκ των προτέρων συγγνώμη, αν σας κουράσω, αλλά η σχολαστικότητα θέλει άσκηση για να συντηρείται σε φόρμα. Πρώτον, ως προς τις φιλικές σχέσεις των δύο λαών εδώ και μία χιλιετία, όπως είπε ο πρόεδρος της Ουκρανίας, να θυμίσω ότι κατά τους πρώτους αιώνες αυτής της φιλίας οι Ρους της Κιέβου πρέπει να πολιόρκησαν 3-4 φορές την Κωνσταντινούπολη. Δεν πειράζει, όμως· κάπως έτσι χτίζονται οι φιλίες. Δεύτερον, ως προς τη νέα Φιλική Εταιρεία, που ζήτησε για τη χώρα του, να εξηγήσω ότι, αν η Φιλική Εταιρεία είναι για κάτι αξιοθαύμαστη, είναι επειδή πέτυχε τους φιλόδοξους στόχους της, παρότι στο βάθος ήταν μια υπόθεση αεριτζήδων που πουλούσαν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Επομένως, για τη χώρα του χρειάζεται κάτι σοβαρότερο…