Αντί προόδου,{CR}παλαιοκομματισμός

Όταν κάποια στιγμή θα μπορούμε να δούμε από απόσταση τις δημοσκοπήσεις, θα διαπιστώσουμε μάλλον ότι η «κυβερνητική φθορά» άρχισε από τη στιγμή που η κυβέρνηση σταμάτησε να μοιράζει χρήματα και επιπλέον να ζητά πίσω (μικρό μέρος) αυτών που εξ ορισμού ήσαν επιστρεπτέα, τις «προκαταβολές» που μοίραζε κατά τις περιόδους έξαρσης της πανδημίας σε επιχειρήσεις.

Οι παροχές αύξησαν το δημόσιο χρέος κατά 43 δις. (περίπου 25% του ΑΕΠ) – ήτοι η κυβέρνηση μοίραζε δανεικό χρήμα, αλλά ο κ. Τσίπρας δήλωσε στην Κρήτη, αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ και στον κ.  Ανδρουλάκη ότι «Αν δεν ζητάς εκλογές, θέλεις να παραμείνει στην εξουσία η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να συνεχίσει να λεηλατεί την κοινωνία» – αν είναι «λεηλασία» η διανομή 43 δισεκατομμυρίων δανεικών, τότε τι είναι απερίσκεπτη απλοχεριά; Και είναι υπεύθυνη πολιτική στάση να ζητάς συνεχώς εκλογές εν μέσω επιδημίας και πολέμου και όταν το σύνταγμα προβλέπει ότι γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια;

Οταν η κυβέρνηση μοίραζε τα δανεικά, για τον ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν ήσαν αρκετά όσα έδινε – όπως δεν είναι τώρα αρκετά όσα δίνει για να καλύψει  τις συνέπειες του πολέμου και επομένως συνεχίζει να «λεηλατεί» την κοινωνία. Δυστυχώς όμως ισχύει αυτό που επισήμανε προχθές ο Νίκος Φιλιππίδης στην πλαϊνή στήλη του: ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Κρίστιαν Λίντνερ ενημέρωσε τους συμπατριώτες του ότι «ο πόλεμος μας κάνει όλους φτωχότερους» και ότι «το κράτος δεν μπορεί να αντισταθμίσει αυτή την απώλεια ευημερίας».

Ο κ. Τσίπρας όμως είναι υπερήρωας, όλα τα μπορεί και μας υπόσχεται παιδική χαρά όπου όλοι είμαστε ευτυχισμένοι κάνοντας κούνια και κατεβαίνοντας με γέλια τσουλήθρες. Αυτό εννοεί ως «προοδευτική συγκυβέρνηση»; Τη συνεχή αύξηση του δημόσιου χρέους για να αποτρέψει τις αναπότρεπτες συνέπειες του πολέμου;

Είναι τοποθετήσεις κόμματος που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα δηλώσεις όπως: «οι υπέρογκοι λογαριασμοί στο ρεύμα έχουν την υπογραφή Μητσοτάκη», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μείωσε κατά 50% την παραγωγή ρεύματος από λιγνίτη, στο πλαίσιο της παγκόσμιας πολιτικής περιορισμού των ορυκτών καυσίμων; Είναι σοβαρό να δηλώνει ότι «ο Μητσοτάκης είναι συνώνυμο του χάους και της κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής;».

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επισήμανε ότι όλα αυτά είναι «ρητορικά τερτίπια παλαιού τύπου», παλαιών κομματαρχών της υπόσχεσης «θα σας κάνουμε και ποτάμια» που υποβίβαζαν τον πολιτικό λόγο σε επίπεδο καφενείου ή γηπέδου. Σε αυτούς τους χώρους αναζητεί ο κ. Τσίπρας συμμάχους για «προοδευτική συγκυβέρνηση»;