Η περιουσία του Κυριάκου

Μια δημοσκόπηση της κοινής γνώμης είναι σαν ένα σουπερμάρκετ: ο καθένας, ακόμη κι αν μπει εκεί μέσα απρόθυμα επειδή τον έσυρε η γυναίκα του, τελικά θα βρει κάτι που χρειάζεται. Προσοχή, δεν το λέω αυτό ούτε ως μομφή ούτε ως παράπονο για τις δημοσκοπήσεις. (Πολύ περισσότερο, βέβαια, δεν το λέω ως μομφή για τα σουπερμάρκετ ή την ηρωίδα σύζυγό μου…) Ετσι είναι οι δημοσκοπήσεις: όσο πιο σύνθετη είναι η πραγματικότητα την οποία προσπαθούν να καταγράψουν, άλλο τόσο θα είναι και η εικόνα που προκύπτει από τη στιγμιαία φωτογράφισή της.

Με αυτό ως χρήσιμη προειδοποίηση, λοιπόν, μπορώ τώρα να θέσω στην κρίση σας ποιο, κατά τη γνώμη μου, είναι το σημαντικότερο στοιχείο από την πρόσφατη δημοσκόπηση της Opinion Poll. Παρά τη δυσαρέσκεια που εκφράζεται πολλαπλώς για την κυβέρνηση, βρίσκω εντυπωσιακό ότι το ποσοστό εκείνων που θέλουν εκλογές στο τέλος της τετραετίας είναι 64,2%, ενώ το 21,2% τις θέλει αμέσως (όπως ζητεί ο Αλέξης) και το 8,4% τις προτιμά το φθινόπωρο. (Είναι εκείνοι που δεν θα ήθελαν να απειληθούν οι διακοπούλες τους, δηλαδή ΠΑΣΟΚ, είτε οι ίδιοι το γνωρίζουν είτε όχι…)

Είναι φυσικό να πληρώνει η κυβέρνηση το κόστος του πολέμου. Μπορεί βέβαια να είναι άδικο, αλλά, όπως γνωρίζει κάθε καλός προτεστάντης, το άδικο είναι μέρος της κατάστασης από την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει, οπότε πάμε παρακάτω. Ασφαλώς φταίει ο πόλεμος για την εκτόξευση του κόστους της ενέργειας. (Και πού ‘σαι ακόμη, θα προσέθετα, ακόμη δεν είδαμε τίποτε…) Ομως, ο περισσότερος κόσμος που ψηφίζει για κυβέρνηση δεν έχει τον χρόνο ή τη διάθεση να ασχοληθεί εις βάθος, να διαβάσει, να ερευνήσει, προκειμένου να κατανοήσει τη λειτουργία της αγοράς ενέργειας. Να το πω απλά: ο κόσμος έχει γίνει πολύ δύσκολος για έναν μέσο άνθρωπο (αν υπάρχει το είδος…). Δεν το λέω με κανένα παράπονο – το λέω ως αντικειμενική διαπίστωση.

Συνεπώς, ο κόσμος δεν νοιάζεται για τη διαδικασία· κρίνει εκ του αποτελέσματος. Είναι η ζωή μου καλύτερη; Σε ψηφίζω. Δεν είναι; Τότε, δεν σε ψηφίζω. (Αυτή είναι η αδυναμία της δημοκρατίας σήμερα, γι’ αυτό και η εποχή προσφέρεται για τους λαϊκιστές που εμπορεύονται τις εύκολες λύσεις). Στην περίπτωση, όμως, της δημοσκόπησης που συζητούμε, όλοι εκείνοι που χρεώνουν στην κυβέρνηση τη δυσαρέσκειά τους για την ακρίβεια και τη γενικότερη ανασφάλεια δεν της λένε «δεν σε ψηφίζω». Της λένε «θα δούμε», γι’ αυτό και το 64,2% θέλει τις εκλογές στο τέλος της τετραετίας. Αυτός ο κόσμος ελπίζει στην κυβέρνηση, παρά τις δυσκολίες. (Παρεμπιπτόντως, δεν δέχομαι τον όρο «ατυχίες», διότι ατυχίες δεν υπάρχουν στην πολιτική. Είναι απλώς «events, dear boy, events». Τώρα, αν τα «events» είναι απανωτά και δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα, αυτό είναι άδικο. Αλλά, όπως είπαμε παραπάνω, η αδικία είναι μέρος της condition humaine και δεν εξαλείφεται…)

Επιπλέον, αυτός ο κόσμος που αθροίζεται στο 64,2% αντιλαμβάνεται την αξία της πολιτικής σταθερότητας και γι΄ αυτό θέλει εκλογές στο τέλος. Αναγνωρίζει, δηλαδή, ότι μια κυβέρνηση που κάνει σωστά τη δουλειά της δεν την αλλάζεις. Υπό το πρίσμα αυτό, λοιπόν, η θέση που εξέφρασε κατηγορηματικά ο Πρωθυπουργός στο συνέδριο του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει εφόσον θέλει να συντηρήσει το βασικό πλεονέκτημά του, δηλαδή την ακεραιότητά του, αυτό που λέμε εντιμότητα. Μην τρομάζετε με τους όρους. Εννοώ το πολύ απλό ότι ο περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως έναν πολιτικό ο οποίος πιστεύει αυτό που λέει και προσπαθεί να το κάνει. Αυτό αντανακλάται στο 64,2% και αυτό είναι το πολιτικό κεφάλαιο του Μητσοτάκη, η περιουσία του. Γι’ αυτό και διάφοροι διαπλεκόμενοι κατέβαλαν τόσο μεγάλη προσπάθεια για να τον πείσουν να τη σπαταλήσει αφρόνως, είτε με πρόωρες εκλογές είτε με δεύτερη αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Και κάτι τελευταίο. Εκτός από τους πονηρούς, που φοβούνται ότι μια δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη ίσως αλλάξει την Ελλάδα τόσο ώστε οι ίδιοι να καταλήξουν στις μάντρες με τα υλικά κατεδαφίσεων, πρόωρες εκλογές ήθελαν και οι πολιτικάντηδες, οι οποίοι προτιμούν τις αρπαχτές από τη συστηματική δουλειά, που πάντα αποδίδει μακροπρόθεσμα. Διότι απαραίτητη προϋπόθεση για να δικαιωθεί η επιλογή του Μητσοτάκη υπέρ της ολοκλήρωσης της τετραετίας είναι η σοβαρή δουλειά. Το 64% θέλει εκλογές στο τέλος της κυβερνητικής θητείας, επειδή περιμένει έργο.