Υπαρκτός λαϊκισμός: μια τριπλή απειλή

Είναι βαθύτατα απογοητευτικό ότι η μείζων αντιπολίτευση επαναφέρει το τρελό ψέμα: «Λεφτά υπάρχουν»! Μα τίποτε δεν διδάχθηκε από την καταστροφική επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου που άφησε τη χώρα να καταρρεύσει προτού πάρει μέτρα, αφού στο μεταξύ υποχρεώθηκε, δυστυχώς, να βάλει «στο τιμόνι» τους σκληρούς τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της Επιτροπής; Ακόμη χειρότερο είναι ότι ο κ. Τσίπρας επαναφέρει την άλλη καταστροφική προπαγάνδα (κατέχει βλέπετε την «πατέντα»), την περίφημη «σεισάχθεια» ως το κράτος να διαθέτει τη φιλοσοφική λίθο που «με έναν νόμο, με ένα άρθρο» θα μετατρέψει το εισαγόμενο πληθωριστικό τσουνάμι σε άκακο κυματάκι για το πορτοφόλι μας.

Σε αυτό το οπλοστάσιο του πιο επικίνδυνου λαϊκισμού προστέθηκαν τώρα τα «στοιχεία». Αριθμοί στον αέρα, ποσά εντυπωσιακά, δημιουργική λογιστική. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς παραδοχές, χωρίς έλεγχο από κάποια ανεξάρτητη οργάνωση. Μου φέρνει στο μυαλό πόσο χρήσιμο θα ήταν να προτείνει ο κ. Μητσοτάκης στους αρχηγούς την ίδρυση ενός οργάνου που θα μετρά το δημοσιονομικό αποτύπωμα των «προτάσεων», όπως το έκαναν οι Ολλανδοί όταν αποφάσισαν να πολεμήσουν τον δικό τους λαϊκισμό. Ευτυχώς, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να συνοδεύει τα μέτρα που φέρνει στη Βουλή από έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου που εξηγεί (όχι πάντα πειστικά…) το κόστος για τους φορολογουμένους.

Κι όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολουθεί διαδικασίες γνωστές σε όσους έχουν διαχειριστεί τις ελληνικές κρατικές υποθέσεις. Κάνει όσα μπορεί με όσα έχει στη διάθεσή της. Εδώ και τώρα. Επιλέγει την προστασία όσων στην κοινωνία και την οικονομία έχουν μεγαλύτερη και επείγουσα ανάγκη. Επιλέγει να στηρίξει τον παραγωγικό ιστό. Είτε τον αγροτικό τομέα (που επιτέλους κερδίζει τη μάχη των εξαγωγών). Είτε τις μικρότερες μονάδες (που κρατούν όρθιο τον πιο σημαντικό τομέα: τις υπηρεσίες). Είτε τις οργανωμένες επιχειρήσεις (που ελέγχονται αυστηρά από δανειστές και μετόχους). Αποφεύγει, όπου είναι απαραίτητο, «οριζόντια» μέτρα και γιατί είναι (κατά κανόνα) κοινωνικά άδικα και γιατί ανοίγουν βαθιές πληγές στο κρατικό ταμείο.

Με άλλα λόγια, το κράτος κάνει όσα μπορεί, κατ’ αναλογίαν προφανώς των (δυστυχώς περιορισμένων) ικανοτήτων του. Δύσκολα μπορεί κάποιος να βάλει ιδεολογικό ή κομματικό πρόσημο στις κυβερνητικές αποφάσεις, αφού κινούνται σε ένα ευρύ πλαίσιο μεταξύ της παράδοσης της λαϊκής Δεξιάς και της εφηρμοσμένης σοσιαλδημοκρατίας. Το κυριότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι, μέχρι στιγμής, τα μέτρα (όπως και κατά την πανδημία) πιάνουν τόπο στη ζωή των ανθρώπων χωρίς να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη δημοσιονομική ευστάθεια. Το τελευταίο αυτό δεν είναι λιγότερο σημαντικό. Πολύ απλά, αν κάποιος προσπαθήσει να εφαρμόσει τον υπαρκτό λαϊκισμό Τσίπρα, θα οδηγηθούμε σε τριπλή καταστροφή: πρώτον, σε λίγες εβδομάδες θα μείνουμε από πολεμοφόδια επιδοτήσεων, δεύτερον, θα εμφανιστούν προβλήματα επάρκειας προϊόντων και, τρίτον, στην έξοδο από αυτή τη διπλή κρίση η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει, ξανά, τον όλεθρο του 2010 ο οποίος αναιτίως επαναλήφθηκε το 2015. Τόσο απλά, δυστυχώς!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής