«Τρέξιμο; Οχι, ευχαριστώ,{CR}εγώ θα βγω για τζόγκινγκ!»

Η Εϊπριλ Γκαλέγκος δεν ήταν ποτέ δρομέας και παραδέχεται ότι πιθανότατα δεν θα γίνει ποτέ. «Σιχαίνομαι το τρέξιμο» λέει η 52χρονη μπαργούμαν από την Καλιφόρνια. Το τρέξιμο κάνει σ’ εκείνη κάτι σε… αυτοβασανιστήριο – αγχωτικές προπονήσεις, έντονοι ρυθμοί και αγώνες τεράστιων αποστάσεων. Το τζόγκινγκ, από την άλλη, είναι κάτι που θα κάνει με χαρά. Το βλέπει ως μια σκόπιμα αργή, εύκολη και εντελώς χαμηλών εντάσεων άσκηση.

Πέρυσι, η Γκαλέγκος άρχισε να βγαίνει για τζόγκινγκ τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα και σιγά σιγά έφτασε να τρέχ… εεεμ να κάνει τζόγκινγκ κάμποσα χιλιόμετρα. Εχασε βάρος και ένιωσε καλύτερα με τον εαυτό της. Δεν ήταν η μόνη. Τον περασμένο Μάρτιο, 100 μπάρμεν και μπαργούμεν προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν στο Knob Creek Jogging Club, μια εταιρική πρωτοβουλία αποστακτηρίων ουίσκι που θέλησε να βοηθήσει τους/τις εργαζόμενους/ες σε μπαρ να αποκτήσουν καλύτερη φυσική κατάσταση και να αισθάνονται καλύτερα κατά την πανδημία. Μία από αυτές ήταν η Ελίζ Κίμελ, φοιτήτρια από το Ντένβερ, η οποία άρχισε να ασκείται και να βλέπει με άλλον τρόπο τη ζωή της κάνοντας τζόγκινγκ όσο ήταν άνεργη για πάνω από 8 μήνες. Ο 38χρονος Σον Μαγκί από τη Φιλαδέλφεια ασχολήθηκε με το σώμα του ύστερα από πολλά χρόνια, έχασε καμιά δεκαριά κιλά και τώρα πηγαίνει τακτικά για τζόγκινγκ με τη γυναίκα του, σπρώχνοντας τη μικρή τους κόρη στο καρότσι.

Ο δούρειος ίππος

Οσο απίθανη κι αν ακούγεται μια ομάδα τζόγκινγκ για μπαρτέντερς, το πρόγραμμα είχε τεράστια επιτυχία – εν μέρει, λένε οι συμμετέχοντες, επειδή δεν ήταν ένα αυστηρό πρόγραμμα τρεξίματος με δομημένες προπονήσεις και προετοιμασία για αγώνες. Ο διαφημιστής Κρις Χέισλερ, έμπειρος μαραθωνοδρόμος, που ανέλαβε ως κόουτς, ανακάλυψε σύντομα ότι το «τρέξιμο» σαν ιδέα έβγαζε κάτι αρνητικό σε πολλούς, ειδικά σε ανθρώπους που συνήθως τελειώνουν τη δουλειά πολύ αργά τη νύχτα και ίσως δεν έχουν σταθερό πρόγραμμα διατροφής, ύπνου και γενικά τρόπου ζωής. «Πάντα προσπαθούσα να μυήσω κι άλλους στο τρέξιμο, ώστε να βιώσουν την ευφορία και τον θετικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει στην υγεία τους» λέει στο περιοδικό Outside. «Αλλά όταν ρωτάω κάποιον μη-δρομέα, “Πάμε για τρέξιμο;” συναντώ δύο αντιδράσεις: “Οχι, το τρέξιμο είναι απαίσιο και το σιχαίνομαι” ή “Οχι, άσ’ το, θα είμαι πολύ αργός”».

Και τότε, ανακάλυψε πως η λέξη «τζόγκινγκ» δεν έφερνε αρνητικούς συνειρμούς. Αντίθετα, υπονοούσε μια εύκολη, χωρίς αποκλεισμούς προσπάθεια, για ανθρώπους με διάφορους σωματότυπους και αθλητικές ικανότητες. Το τζόγκινγκ ήταν μόδα στη δεκαετία του 1970, αλλά η λέξη τελικά έγινε μια συγκαταβατική, υποτιμητική έκφραση σε σχέση με την ανταγωνιστική κουλτούρα του τρεξίματος με επίκεντρο τους αγώνες. Ο Χέισλερ, που δούλευε κι εκείνος μπάρμαν στα 20 του, συνειδητοποίησε ότι το rebranding της λέξης ως μια αναρχική, αντι-τρεξιματική προσέγγιση της άσκησης ήταν το κλειδί. «Το “τζόγκινγκ” ήταν ο δούρειος ίππος» λέει.

Δεν είναι επιθετικό

«Ο μόνος λόγος που με έκανε να αρχίσω ήταν γιατί το κλαμπ είχε να κάνει με τζόγκινγκ και όχι με τρέξιμο» λέει η Γκαλέγκος. «Το τζόγκινγκ δεν είναι κάτι επιθετικό». Αυτό το νέο πλαίσιο δημιούργησε ένα φιλόξενο κλίμα για ανθρώπους που δεν θεωρούν τους εαυτούς τους δρομείς, λέει ο Τζάστιν Ρος, κλινικός ψυχολόγος με έδρα το Ντένβερ που ειδικεύεται στην ανθρώπινη απόδοση. «Η ιδέα μιας ομάδας για “τζόγκινγκ” τούς έφερε κοντά με άλλους ανθρώπους που έχουν παρόμοια κοσμοθεωρία όσον αφορά την άσκηση» λέει. «Το τζόγκινγκ δεν είναι “κακιά” λέξη». Ο Χέισλερ συμπληρώνει: «Στο Knob Creek Jogging Club δεν υπάρχει… αστυνομία του τζόγκινγκ που να ασχολείται με το πόσο γρήγορα πηγαίνεις. Βλέπουμε τα πάντα θετικά, ώστε να μην τα παρατάμε».

Αντίδοτο στο λοκντάουν

Για κάποιους, το πρόγραμμα ήρθε ακριβώς όταν τη στιγμή που έπρεπε. Οταν ξέσπασε η πανδημία το 2020, τα λοκντάουν τσάκισαν την εστίαση. Ετσι πολλοί μπαρτέντερς βρέθηκαν χωρίς δουλειά. Το Jogging Club ήταν μια σωματική και ψυχολογική διέξοδος. «Δεν υπήρχε πίεση» λέει η Τζούλιετ Καπούτο από το Μαϊάμι. «Ο Κρις μάς είπε “απλώς βγείτε εκεί έξω, κάντε ό,τι μπορείτε κι εγώ είμαι εδώ”». Συμβαδίζοντας με τη χαλαρή, «αντικομφορμιστική» του εικόνα, το πρόγραμμα όρισε αποστάσεις – στόχους των 9, 12 και 15 χλμ. ώστε να συμπίπτουν με τα μπέρμπον 9, 12 και 15 ετών της Knob Creek – και αποστάσεις μη «επίσημες» για να μη τους ρωτούν οι «δρομείς» τι ατομικό ρεκόρ έχουν π.χ. στο δεκάρι. Προμηθεύτηκαν ρετρό αθλητικό εξοπλισμό και 70s αφίσες – ημερολόγια για να σημειώνουν την πρόοδό τους. Χωρίστηκαν σε ομάδες και επικοινωνούσαν και κατ’ ιδίαν με τον Χέισλερ που τους συμβούλευε και τους ενθάρρυνε, αλλά και όλοι μαζί σε online συναντήσεις μέσω Zoom!

Οι τζόγκερς – μπαρντέντερς πλημμύρισαν το Instagram και το Strava με ενθουσιώδη ποστ και όταν το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε τον περασμένο Ιούλιο, το 75% των συμμετεχόντων είχε τρέξ… εμμμ κάνει τζόγκινγκ την απόσταση – στόχο που είχε βάλει. Αλλη μια εκατοστή μπαρτέντερς έχουν πάρει τώρα σειρά. «Για πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα κάτι που δεν ήταν στρεσογόνο αλλά αγχολυτικό» καταλήγει η Ελίζ Κίμελ. «Το τζόγκινγκ μού άλλαξε τη ζωή».