Ο ερυθρόμαυρος άξονας

Ο Φεβρουάριος 2022 θα μείνει στην ιστορία ως ο μήνας που η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Προκαλώντας μια φρικτή, μερική μέχρι στιγμής, κατοχή στη χώρα, παρά τη λυσσαλέα αντίσταση του Κιέβου. Καθώς και μια παράλληλη παγκόσμια κρίση. Ομως, ο Μάρτιος, φαίνεται ότι θα μείνει για κάτι ακόμα χειρότερο, πολύ πιο σκοτεινό: για τον σχηματισμό ενός νέου ερυθρόμαυρου άξονα. Που ήρθε όχι απλώς να επικυρώσει αυτή την παράνομη φασιστική εισβολή, μα και να απειλήσει ευθέως και καθολικά το μέλλον του ελεύθερου κόσμου. Γιατί στην εκπνοή αυτού του μήνα και με δεδομένα τα όσα έχουν ήδη συμβεί από τις 24 Φεβρουαρίου, η Κίνα έλαβε πλέον θέση στις εξελίξεις: όπως επισήμως ανακοινώθηκε, η συνεργασία της με τη Ρωσία «είναι χωρίς όρια». Η Κίνα πήρε θέση. Και παρά τις διαρκείς ευρωπαϊκές αυταπάτες που, δυστυχώς, δεν δείχνουν να υποχωρούν με τίποτα, αυτή ήταν η σκληρότερη δυνατή στο πλευρό της Ρωσίας. Και η Μόσχα έκανε λόγο για ένα ρωσοκινεζικό όραμα για μία νέα «παγκόσμια τάξη». Και το εφιαλτικότερο δυνατό παγκόσμιο σενάριο μέρα με τη μέρα γίνεται πλέον πραγματικότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι δύο ισχυρότερες δικτατορίες του κόσμου ενώνονται σε μία συμμαχία. Το ίδιο είχε συμβεί με τη Σοβιετική Ενωση και τη ναζιστική Γερμανία όταν υπέγραψαν τον διαμοιρασμό της Πολωνίας ως πρώτο στάδιο μιας τότε κοινής τους «νέας τάξης» στην Ευρώπη. Η συμμαχία εκείνη χάλασε μόνον όταν η Γερμανία επιτέθηκε τελικά στη σύμμαχό της ΕΣΣΔ: ήταν το σφάλμα του Χίτλερ που έκρινε την πορεία του Πολέμου. Δεν χάλασε επειδή η Μόσχα είχε οποιαδήποτε μορφή αντίθεσης με το να καταλάβει η Γερμανία ολόκληρη την Ευρώπη, κάτι που είχε ήδη συμβεί. Επίσης, δεν είναι και η πρώτη φορά που ο κόκκινος φασισμός ενώνεται με τον μαύρο. Ούτε αυτό είναι κάτι καινούργιο. Τέλος, δεν είναι η πρώτη φορά που οι χώρες του ελεύθερου κόσμου μένουν πίσω και κοιτούν τις εξελίξεις διαιρεμένες, αμήχανες, ασθμαίνουσες.

Τα νέα στοιχεία σε αυτή τη νέα συμμαχία Μόσχας – Πεκίνου είναι άλλα: πρώτον, ότι σήμερα η δύναμη πυρός των δύο δικτατοριών μαζί είναι τερατώδης, όπως επίσης και η γεωγραφική τους έκταση, μα και η οικονομική ισχύς τους. Δεύτερον, ότι αν η Ρωσία εισέβαλε με τα όπλα στην Ουκρανία, ήδη από το 2014, η Κίνα έχει στο ίδιο διάστημα «εισβάλλει» οικονομικά στις δυτικές οικονομίες, με τρόπο δομικό και βαθύ, ο οποίος της έχει εξασφαλίσει πρωτοφανή πλεονεκτήματα σε όλα τα επίπεδα. Ετσι, η Δύση βρίσκεται πλέον κυριολεκτικά και μεταφορικά περικυκλωμένη: η εξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια είναι δομική, ενώ η θέση της Κίνας στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι ισχυρότερη απ’ όσο ποτέ υπήρξε οποιασδήποτε άλλης χώρας, με μοναδική ενδεχόμενη εξαίρεση την περίοδο της ακμής της βρετανικής αυτοκρατορίας.

Ολα αυτά συμβαίνουν με τον λεγόμενο ελεύθερο κόσμο να παραμένει βαθιά διχασμένος έναντί τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία, η Αυστραλία, που σχημάτισαν τον AUKUS, δεν έχουν αυταπάτες. Βλέπουν από καιρό τι έρχεται. Και προετοιμάζονται. Το ίδιο πιθανώς ισχύει και για την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και κάποιες άλλες χώρες. Ομως η Ευρώπη συνεχίζει να παλινδρομεί στο τίποτα. Ανίκανη να ξεφύγει από την παιδαριώδη της άρνηση να αντικρίσει επιτέλους την πραγματικότητα, για την οποία φέρει σημαντική συνευθύνη. Και απρόθυμη να αντιδράσει. Οσο τουλάχιστον έχει ακόμα καιρό να κάνει κάτι γι’ αυτό.