Η πολυτελής μας φούσκα

Η αυριανή συναυλία «για την ειρήνη» θα είναι μία συρραφή ύμνων προς την πολυτελή φούσκα, εντός της οποίας ζούμε. Ο πλανήτης συζητάει για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εμείς για αυτό που θα γράφει η αφίσα. Δεν καταδικάζει την εισβολή, αλλά προτάσσει ως αίτημα την ειρήνη. Ναι, εντάξει, είναι αστείο. Ομως είναι και ένα προνόμιο που δεν μπορείς να εκτιμήσεις εύκολα, εκτός και αν έχεις ζήσει σε καθεστώς Πούτιν. Ευτυχώς, εδώ από Πούτιν γνωρίζουν μόνο οι μετανάστες που μας ήρθαν από Ρωσία. Βέβαια γεννήθηκε ένα θέμα με τον τίτλο της συναυλίας και τη θέση των καλλιτεχνών που είναι σαν να στέκονται στα ερείπια της Μαριούπολης και να προσφέρουν μουσικό διάλειμμα στους εμπόλεμους. Ε, και; Εχει, στ’ αλήθεια, τόση σημασία τι υπάρχει στο μυαλό του έντεχνου; Είναι και ο Νταλάρας, θα πείτε. Που δεν τραγουδούσε για την ειρήνη, αλλά για την Κύπρο. Και που πριν από δέκα χρόνια δέχθηκε άγρια επίθεση από ανθρώπους που θα χωθούν στο κοινό αυτής της συναυλίας. Δεν είναι και κανένα παιδάκι ο Νταλάρας. Θα πιάσει το μικρόφωνο και θα πει το αυτονόητο.

Τότε προς τι ο θόρυβος; Σιγά τον θόρυβο. Απλώς έχουμε μάθει να μοντάρουμε τα πάντα στα εσωτερικά μέτωπα που συντηρούνται από τα social media, λαμβάνοντας συχνά κωμικές ή γραφικές διαστάσεις. Κανένας στον υπόλοιπο πλανήτη δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τη συναυλία. Το πολύ η ρωσική πρεσβεία να συντάξει μία έκθεση για να ισχυριστεί ότι κάνει δουλίτσα. Η θέση της χώρας είναι σαφής. Η διαφοροποίηση της Τάνιας Τσανακλίδου δεν συνιστά ούτε καν αστερίσκο.

Από την άλλη, το γεγονός με ουσιαστική σημασία θα είναι η ομιλία του Ζελένσκι προς την ελληνική Βουλή. Εκεί ναι, ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνουμε ρεζίλι των σκυλιών και του Πούτιν. Αν υπάρχουν άδεια έδρανα ή αν σηκωθεί κανείς (ή καμιά) με πανό κατά της Ουκρανίας, τότε, πράγματι, η είδηση σε όλον τον κόσμο θα αφορά την ελληνική ιδιαιτερότητα, τη διχασμένη ψυχή μας και την παραληρηματική ανάγνωση της πραγματικότητας. Και η συναυλία αυτό λέει, απλώς δεν έχει σημασία.

Το σοκ σε δόσεις

Αυτό που συμβαίνει με τον θάνατο των κοριτσιών από την Πάτρα είναι, αδιαμφισβήτητα, case study. Θα έλεγα δε ότι συνιστά και άσκηση δημοσιογραφικού λόγου στα όρια της κόκκινης γραμμής. Δηλαδή όλοι λένε κάτι, αλλά προσέχουν μην πουν τη λάθος λέξη. Εμφανίζονται ιατροδικαστές που περιγράφουν κάτι με σαφήνεια, αλλά αποφεύγουν να το εξειδικεύσουν. Δείχνουν, αλλά δεν σηκώνουν το δάχτυλο. Κλείνουν το μάτι, αλλά κοιτάζουν αλλού. Αφήστε δε που παρακολουθείς δημοσιογράφους με ειδικότητα στα celebrities να κεντούν λέξη προς λέξη αυτό που θα πουν, εννοώντας αυτό που ξέρουν ή φαντάζονται όλοι, χωρίς όμως και να το λένε. Περίπου δηλαδή αυτό που κάνω και εγώ στις τελευταίες εκατό λέξεις. Θα σοκαριστεί, αλήθεια, κανείς αν γίνει αυτό που μας τρομάζει; Οχι. Γιατί θα έχουμε πάρει το σοκ σε δόσεις.

Τα χρόνια που λείπουν

Μπήκα στο σύστημα «Ατλας» για να αποκτήσω πρόσβαση στο ασφαλιστικό μου βιογραφικό. Λείπουν επτά – οκτώ χρόνια, τα οποία δεν ξέρω πώς θα βρω. Και πάλι καλά. Παλαιότερα το σύστημα με έβγαζε άτεκνο, ο γιος μου ήταν εξαφανισμένος. Και για ένα διάστημα ήμουν παντρεμένος με τη μητέρα μου – δεν γνώριζα αν χρειαζόμουν ψυχίατρο ή εργατολόγο. Επίσης έχω στο στενό μου περιβάλλον ανθρώπους που πληρώνουν κανονικότατα εισφορές, ως ελεύθεροι επαγγελματίες, αλλά εμφανίζονται ανασφάλιστοι, δεν μπορούν να πάρουν συνταγές για εξετάσεις ή γυαλιά μυωπίας. Και τώρα συμβαίνει το εξής. Εγώ λέω ότι θα ψάξω τα χρόνια που λείπουν αν με το καλό φτάσω στο όριο της συνταξιοδότησης, αν μη τι άλλο να αποκτήσω και ένα χόμπι. Οι δε άνθρωποι που εμφανίζονται ως ανασφάλιστοι πληρώνουν από την τσέπη τους και αν τους πετύχει δημοσκόπος, δεν θα πουν τα καλύτερα, είναι σίγουρο.