Αυτό θα πει «κυρώσεις»

Εδώ είναι που αρμόζει ο δημοσιογραφικός μπακαλιάρος «έλυσε» ή «έσπασε τη σιωπή του», πολύ περισσότερο δε επειδή κινδυνεύει να εκλείψει από τη γλώσσα της δημοσιογραφίας. Μετά από τρεις εβδομάδες περίσκεψης και περισσυλλογής (και προσευχής, είμαι βέβαιος…) ο τέως Πρόεδρος Προκόπιος Παυλόπουλος καταδίκασε απερίφραστα τη Ρωσία: «Η εισβολή της Ρωσίας προσβάλλει, ευθέως και προκλητικώς, όχι μόνο τους θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου αλλά και τις θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού, της Δημοκρατίας και, εν τέλει, αυτού τούτου του πολιτισμού μας. Ο πόλεμος αυτός πρέπει να τελειώσει εδώ και τώρα».

Απερίφραστη μεν η καταδίκη της Ρωσίας εκ μέρους του τ. Προέδρου, κατά την κρίση του όμως, δεν ευθύνεται μόνο αυτή για τον πόλεμο, διότι προσθέτει αμέσως μετά: «Επιπλέον, και μόνο το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα δεν κατάφερε να εμποδίσει τη Ρωσία να επιχειρήσει αυτή την απάνθρωπη και παράνομη πολεμική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί, από μόνο του, βαρύτατο πλήγμα για το παρόν και το μέλλον της ειρήνης, σε πλανητικό επίπεδο». Για τον κ. Παυλόπουλο, δηλαδή, ο πόλεμος που εξαπολύει στην Ουκρανία ο Πούτιν εξισώνεται με την αποτυχία της Δύσης να τον αποτρέψει. Σαν να λέμε ότι ο περαστικός, που βλέπει τον φόνο να διαπράττεται στο απέναντι πεζόδρόμιο, έχει την ίδια ευθύνη με τον δολοφόνο που τραβάει τη σκανδάλη. Προφανέστατα κουτοπόνηρος ισχυρισμός, αλλά πόσο ωραία διατυπωμένος!

Επειδή όμως προηγουμένως ανέφερα τον Πούτιν, να επισημάνω ότι ο κ. Παυλόπουλος παραλείπει ή αποφεύγει να αναφέρει το όνομά του στη μακρά δήλωσή του για την Ουκρανία. (Ακριβέστερα, ήταν μέρος ομιλίας του στην παρουσίαση βιβλίου του Νίκου Χριστοδουλίδη για το Κυπριακό). Επειδή τέτοια είναι η ανθρώπινη φύση, είμαι βέβαιος θα υπάρξουν και εκείνοι που θα σκεφθούν ότι το απέφυγε, επειδή τον γνωρίζει προσωπικά – τον θυμόμαστε πως έλαμπε από χαρά και τιμή όταν υποδεχόταν τον Πούτιν στο Αγιον Ορος.

Δεν θα συμφωνήσω μαζί τους. Αντιθέτως, νομίζω ότι ο κ. Παυλόπουλος αποφεύγει στη δήλωσή του να αναφέρει τον Πούτιν προσωπικά, δηλαδή τον αγνοεί, ακριβώς επειδή γνωρίζει πόσο θα θίξει τον Πούτιν με αυτό τον τρόπο. Στην πραγματικότητα, η παράλειψη είναι κύρωση εις βάρος του Πούτιν! Τι νομίζετε, χάρη του κάνει που δεν λέει το όνομά του; Κύρωση είναι, που πληγώνει προσωπικά τον Πούτιν. Γιατί, πώς να το κάνουμε, περιμένεις να σε βρίζει ο Μπάιντεν και να σε καταγγέλλει ως εγκληματία πολέμου. Αλλά ο Προκόπιος Παυλόπουλος να μην καταδέχεται καν να εκστομίσει το όνομά σου; Αυτό δεν υποφέρεται…

Ως προς το Κυπριακό, που ήταν άλλωστε το θέμα της ομιλίας και της εκδήλωσης, ο τέως Πρόεδρος προτείνει ουσιαστικά μια ελληνική σταυροφορία στις Βρυξέλλες, για την επίλυση του προβλήματος. Με τα δικά του λόγια: «Ελλάδα και Κύπρος – κατ’ ουσία δε ο Ελληνισμός στο σύνολό του – πρέπει να καταδείξουν στη διεθνή κοινότητα και πρωτίστως στην Ευρωπαϊκή Ενωση πόσο μεγάλες είναι οι ευθύνες τους διότι ανέχθηκαν και ανέχονται, για τόσες δεκαετίες, τις επιπτώσεις και τα τετελεσμένα της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και κατοχής στη μαρτυρική Κύπρο». Και τι θα πετύχουν; Τουλάχιστον θα κάνουν το μεράκι τους…

Από όλα αυτά, καταλαβαίνω ότι το Ουκρανικό ενισχύει τις θέσεις των αδιάλλακτων και των μαξιμαλιστών της ελληνικής πλευράς στο Κυπριακό και, κατ’ επέκταση, στα ελληνοτουρκικά. Αν μάλιστα επόμενος πρόεδρος της Κύπρου γίνει ο συγγραφέας του βιβλίου, την παρουσιάση του οποίου τίμησε με την ομιλία του ο κ. Παυλόπουλος, τότε δεν μου μένει αμφιβολία ότι, στο Κυπριακό, θα πάνε όπως ακριβώς τα θέλουμε, δηλαδή θα μείνουν τα ίδια…

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Ούτως ή άλλως, η βεβήλωση ενός μνημείου πεσόντων είναι πράξη αισχρή, στην οποία δεν χωρεί «ναι μεν αλλά». Πολύ περισσότερο όταν οι βέβηλοι είναι νεοναζί, διότι δεν έχω αμφιβολία στο μικρό μου το μυαλό ότι, για να γράψεις τη λέξη «Αζόφ» επάνω στο μνημείο των πεσόντων σοβιετικών στρατιωτών στην Καλλιθέα, δεν μπορεί παρά να είσαι νεοναζί ή ηλίθιος. Συγγνώμη, λάθος. Νεοναζί και ηλίθιος, ήταν το σωστό.

Με αφορμή όμως το ντροπιαστικό συμβάν στην Καλλιθέα, θα αναρωτιέστε, υποψιάζομαι, ποια μπορεί να ήταν η σχέση της Καλλιθέας με τον Κόκκινο Στρατό. Είχαμε σοβιετικούς στρατιώτες που πολέμησαν και έπεσαν εδώ στην Ελλάδα; Δεν έχει την παραμικρή σημασία, πιστέψτε με. Μπορεί να υπήρξε κάποιο μεμονωμένο περιστατικό, το οποίο αγνοώ, ή μπορεί, επίσης, κάποια δημοτική αρχή της Αριστεράς στο παρελθόν να έστησε το μνημείο, για να προσδίδει στην περιοχή κάτι από την αίγλη και την αισθητική του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι η Ελλάδα οφείλει ένα μνημείο στον Κόκκινο Στρατό – και αυτό στην Καλλιθέα είναι ό,τι πρέπει. Χρειάζεται το μνημείο, για να εκφράζει την αιώνια ευγνωμοσύνη μας στους Σοβιετικούς που δεν μας «απελευθέρωσαν» με τον στρατό τους…