Ο ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

«Μας έχετε μπερδέψει με την ονοματολογία των κομμάτων. Ενώ πολλές φορές έχετε γράψει ότι τα κόμματα, ανάλογα με το ιδεολογικοπολιτικό φορτίο τους είναι τρία. Δηλαδή της Δεξιάς, της Αριστεράς και του Κέντρου. Μετά όμως αρχίζει το μπέρδεμα και εμφανίζονται διάφορες αποχρώσεις υβριδικές αυτών, όπως Κεντροδεξιά και Κεντροδεξιά. Ετσι επειδή προσχώρησαν στη Δεξιά ΝΔ, αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κάποιοι βαφτίζουν τον κύριο Μητσοτάκη Κεντροδεξιό!! Κάτι ανάλογο γίνεται και με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον χαρακτηρίζουν διάφοροι αναλυτές, σαν κεντροαριστερό κόμμα!!» γράφει στα «ΝΕΑ» ο Γ.Β. και συνεχίζει: «Δεν θυμάμαι να έγινε κάτι ανάλογο επί της ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν προσχώρησαν σε αυτήν οι Κεντρώοι Τσάτσος, Αβέρωφ, Κασιμάτης και άλλοι, ώστε να χαρακτηριστεί ο Καραμανλής Κεντροδεξιός!! Και η ΕΡΕ Κεντροδεξιό κόμμα!! Σήμερα γιατί αυτό το μπέρδεμα; Δεν είναι ορθόν κατά τη γνώμη μου. Ποιος σκοπός εξυπηρετείται; Η ιδεολογική αυτή ρευστότητα, σύγχυση είναι δυνατόν να επιφέρει στη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Υπάρχει πράγματι ιδεολογική ρευστότητα στις μέρες μας. Δεν προκαλείται ωστόσο από την ορολογία που χρησιμοποιεί ο Τύπος, αλλά από τις αλλαγές που υιοθετούν τόσο στη ρητορική όσο και στις πολιτικές τους τα κόμματα.

Η νεοδημοκρατική στροφή προς το Κέντρο, για παράδειγμα, δεν παρατηρείται μόνο επειδή προσχώρησαν στο κυβερνών κόμμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας η κυβέρνηση επέλεξε να ακολουθήσει ένα καθαρά σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο αντιμετώπισης των οικονομικών της συνεπειών, λαμβάνοντας οριζόντια μέτρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, έγινε μεγάλο κόμμα χάρη στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια των Μνημονίων – και προκειμένου να διατηρήσει τη δύναμή του έχει προσαρμόσει σημαντικό μέρος των ιδεών και προτάσεών του στα θέλω και τις πεποιθήσεις του συγκεκριμένου εκλογικού σώματος.

Παράλληλα, αμφότερα τα κόμματα στοχεύουν στην εκλογική δεξαμενή των αυτοπροσδιοριζόμενων ως κεντρώων – σε όσους, δηλαδή, δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις ότι ψηφίζουν χωρίς ιδεολογικές ή κομματικές ταυτίσεις.

Οι συντάκτες και οι συνεργάτες της εφημερίδας, όπως οφείλουν, απλά καταγράφουν και αναλύουν όλες αυτές τις μεταβολές που συμβαίνουν στο πολιτικό σύστημα.