Με τον Πούτιν στην πλάτη

Λογικά ο Πούτιν δεν μπορεί να βγει εκτός Ρωσίας. Και θα κάνει καιρό για να βγει. Ισως και να μη βγει ποτέ. Οχι επειδή μπορεί να κρέμεται κανένα ένταλμα του Διεθνούς Δικαστηρίου πάνω από το κεφάλι του. Αυτό ας πούμε ότι δεν τον απασχολεί. Αλλά δεν θα έχει και πού να πάει. Αλήθεια, ποιους θα μπορούσε να επισκεφθεί ο Πούτιν; Πιθανώς την Κίνα. Στα σίγουρα τον Ασαντ και τον Κάστρο. Για τον Μαδούρο πλέον ελέγχεται, εξαρτάται τι δουλειές θα κάνει η Βενεζουέλα με τα πετρέλαια και τις ΗΠΑ. Είναι και ο Κιμ, βέβαια, στη Βόρεια Κορέα. Προσευχηθείτε μόνο μην του έρθει να πάει στο Αγιον Ορος για εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση.

Αλλά ο Πούτιν είναι το λιγότερο. Δεν μπορεί να βγει από τη Ρωσία. Εδώ όμως δεν μπορεί η Ρωσία να βγει από τη Ρωσία. Γιατί όταν βλέπεις τα πλάνα από τη μεγάλη συγκέντρωση που έκανε στη Μόσχα, τότε μεταφέρει το κρίμα και το άδικο στην κεφαλή κάθε Ρώσου. Λέτε ότι θα είναι εύκολο να βγει ρωσική ομάδα για να παίξει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Η γιούχα θα σφυρίζει πάνω από τα κεφάλια τους όπως οι βόμβες που πέφτουν στη Μαριούπολη. Ακόμα και τα Μπολσόι με τον Τσαϊκόφσκι μπροστάρη. Ποια σκηνή της Δύσης θα δεχθεί στο μέλλον να τα φιλοξενήσει; Θα χορεύουν οι κύκνοι και οι άλλοι από κάτω θα σηκώνουν ουκρανικές σημαίες και αποδοκιμασίες. Μη σας πω και το χειρότερο, να εμφανίζεται ρώσος τουρίστας και να τον ρωτάνε τη γνώμη του για την εισβολή. Διότι εδώ δεν έχουμε μία περιφερειακή σύγκρουση. Δεν πετυχαίνεις Αζέρο για να του πεις περί Αρμενίας. Η σύγκρουση της Ουκρανίας έχει μπει στο σπίτι και στο θυμικό κάθε Ευρωπαίου. Και πέφτει πλέον σαν λεκές, πολιτικός, πολιτιστικός, εν τέλει πολιτισμικός, πάνω στη Ρωσία. Η σπουδαία αυτή χώρα, που τσαλακώθηκε, εξευτελίζεται καθημερινά, στα χέρια του Πούτιν θα χρειαστεί καιρό για να επιστρέψει. Και όταν το κάνει, δεν πρέπει να κουβαλάει τον Πούτιν στην πλάτη της.