Το νέο παιδομάζωμα!

Αν και εφόσον οριστικοποιηθεί η απόκτηση του Σαμοντούροβ από τον Παναθηναϊκό, ασφαλώς και πρόκειται για κάτι που θα εντάσσεται σε ένα γενικό πλάνο και δεν μπορεί κάποιος να το αναλύσει ολότελα αποσπασματικά.

Θα μπορούσε, δηλαδή, να επισημανθεί ότι πρέπει να πάμε κοντά 30 χρόνια πίσω για να δούμε κάτι ανάλογο να συμβαίνει στον οργανισμό του Τριφυλλιού. Και ιδού η εξήγηση: τα πρώτα χρόνια των 90′ s ήταν που ο ΠΑΟ απέκτησε τους Αλβέρτη, Μυριούνη και Οικονόμου (βάλτε τους με όποια σειρά θέλετε). Ηταν ένα μεταγραφικό ντεμαράζ με στόχο τις μικρές ηλικίες, δηλαδή κοιτούσαν για παίκτες που σταδιακά θα εξελίσσονταν και μέσω της ομάδας θα προόδευαν, με αμφότερα τα μέρη ωφελημένα. Δεν έχει, εδώ, σημασία το ποιος είχε μεγαλύτερο ταλέντο και ποιος τελικά έπαιξε περισσότερο και απέδωσε παραπάνω. Αργότερα, πάλι ο Παναθηναϊκός κινήθηκε για τους μικρούς Χαραλαμπόπουλο, Κόνιαρη και Λούντζη, δίχως ωστόσο η προσπάθεια να δρέψει καρπούς. Στο μεσοδιάστημα υπήρξε και η κόκκινη «απάντηση», αφού ο Ολυμπιακός δημιούργησε τις βάσεις για μια θεαματική και άκρως αποτελεσματική ομάδα, επενδύοντας στο ταλέντο των Μάντζαρη, Σλούκα, Παπανικολάου, Παπαπέτρου ή και Αγραβάνη. Τώρα, έχουμε τον Παναθηναϊκό να προσελκύει τους νεαρούς και ελπιδοφόρους νεαρούς του ελληνικού μπάσκετ. Τον Μαντζούκα. Τον Χουγκάζ. Τον Σαμοντούροβ. Και ελπίζει όχι στο πολύ μακρινό μέλλον, ένας από όλους να βγει και να οδηγήσει με ασφάλεια μια ομάδα που εμφανώς δυσκολεύεται στο παρκέ, να ανακτήσει αυτή το χαμένο έδαφος και να πατήσει ξανά κορυφογραμμές. Είναι ένα σύγχρονο… παιδομάζωμα. Χρειάζεται να γίνει κατανοητό πως δεν «πιάνουν» όλες οι επενδύσεις. Ούτε το σενάριο πάντα είναι όπως θέλει ο σκηνοθέτης, καθώς ενίοτε βλέπουμε παίκτες να αλλάζουν στρατόπεδο όταν ωριμάσουν, με πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Παπαπέτρου. Σίγουρα, όμως, ένα είναι αναγκαίο: η διαδρομή από το ταλέντο στον έτοιμο παίκτη είναι περίπλοκη και ο δρόμος συχνά δύσβατος. Αρα, το ποιος θα δείξει και θα αποτελέσει τον δάσκαλο αυτών των παιδιών, ανεξαρτήτου εποχής, είναι ίσως το κυριότερο που πρέπει να έχει στον νου μια ομάδα. Ενας κόουτς με διάθεση να προσφέρει στις ευαίσθητες ηλικίες, να μη φοβάται να ρίξει στα βαθιά έναν παίκτη ούτε για τη θέση του και πάνω απ’ όλα να μη ζει αγκαλιά με τις ανασφάλειές του. Να είναι, με απλά λόγια, δάσκαλος ολκής. Υπάρχει, άραγε, τέτοιος σήμερα στο στερέωμα όχι μόνο του Παναθηναϊκού αλλά και γενικότερα στην ελληνική καλοθοσφαίριση;