Από την κόλαση στον παράδεισο

Αυτές τις μέρες στο Πεκίνο η Αμερικανίδα Οξάνα Μάστερς, με τα δύο μετάλλια (χρυσό στα έξι χιλιόμετρα καθιστή και ασημένιο στα 15 χιλιόμετρα) που κατέκτησε, έφτασε συνολικά μια ντουζίνα ολυμπιακά μετάλλια σε θερινούς και χειμερινούς Παραολυμπιακούς από το 2012 μέχρι σήμερα. Πέρυσι στο Τόκιο είχε κατακτήσει δύο χρυσά μετάλλια στην αγαπημένη της ποδηλασία στην ατομική χρονομέτρηση και στον αγώνα δρόμου. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι 100 μέρες πριν από την τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων της Ιαπωνίας η Οξάνα έμπαινε και πάλι στο χειρουργείο για μια πολύ δύσκολη επέμβαση.

Ηθελε μεγάλο ψυχικό σθένος για να το αποφασίσει, αλλά τι να καταλάβει ένα «παιδί του Τσερνόμπιλ».

Ναι, η Οξάνα είχε γεννηθεί 19 Ιουνίου του 1989, μόλις τρία χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα στο Τσερνόμπιλ με τη μητέρα της να έχει – δυστυχώς – προσβληθεί από τη ραδιενέργεια. Η μικρούλα γεννήθηκε με πολύ σοβαρές δυσμορφίες που προκλήθηκαν από τη ραδιενέργεια. Συγκεκριμένα, δεν είχε όλα τα οστά στην κνήμη, έπασχε από κνημική ημιμέλεια, τα δάχτυλα των χεριών της ήταν ενωμένα, δεν είχε αντίχειρες, της έλειπε ένα νεφρό και είχε έξι δάχτυλα σε κάθε πόδι!

Μεγαλωμένη στα ορφανοτροφεία

«Βίωσα δύσκολη παιδική ηλικία, και έτσι από μικρή σε τρία διαφορετικά ορφανοτροφεία, ένιωσα την ανάγκη να παλέψω για τα πάντα και μάλιστα ξεκινώντας από το τίποτα» είχε πει πέρυσι σε συνέντευξή της πριν από τους αγώνες του Τόκιο και ουσιαστικά αποκάλυπτε το αληθινό δράμα που ευτυχώς δεν κράτησε πολύ.

Οι βιολογικοί γονείς της την είχαν εγκαταλείψει σε ορφανοτροφείο μέχρι που βρέθηκε μια αμερικανίδα καθηγήτρια, η Γκέι Μάστερς, που την υιοθέτησε και ήταν η μάνα που έψαχνε. «Ισως καταφέρω να βοηθήσω άλλα αγόρια και κορίτσια, που βρίσκονται μόνα τους σε ορφανοτροφεία, να δουν ότι οι πληγές και του σώματος και της ψυχής μπορούν να γιατρευτούν. Είναι δύναμη αυτό που σου δίνει ο αθλητισμός. Εκεί βρήκα όλα όσα ήθελα. Μου άλλαξε τη ζωή» είχε πει μετά τις επιτυχίες πέρυσι στο Τόκιο η Οξάνα, που μέσω του αθλητισμού ανακάλυψε τη δύναμη μέσα της. Πέντε χειρουργεία, ένα εκ των οποίων ήταν ο πλήρης ακρωτηριασμός των κάτω άκρων της (για να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής) θα είχαν λυγίσει ίσως οποιονδήποτε, όχι όμως την Αμερικανίδα (με ουκρανική καταγωγή) πρωταθλήτρια. Που άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό από τα 13 της χρόνια λατρεύοντας την κωπηλασία, το σκι και το ποδήλατο. Την πρώτη αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει λόγω θεμάτων υγείας, αλλά τα άλλα αθλήματα ούτε κατά διάνοια και κατάφερε να γίνει μία από τις κορυφαίες αθλήτριες στην ιστορία του παραολυμπιακού κινήματος.

«Είμαι τυχερή…»

«Είναι πραγματικά απίθανο ακόμα και το γεγονός ότι ζω. Και είμαι τόσο τυχερή που κατάφερα να κάνω πραγματικότητα τα όνειρά μου. Δεν κυνηγώ τα μετάλλια, κυνηγώ τα όνειρά μου, αυτά που έκανα όταν ήμουν μικρή, τότε που με κοίταζαν και έλεγαν ότι δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα στη ζωή μου» τόνισε μετά τον θρίαμβο στη ποδηλασία στο Τόκιο. Οταν της είπαν ότι πρέπει να χειρουργηθεί πριν από τους αγώνες, στην Ιαπωνία, περιγράφει ότι ήταν «σαν… ναυάγιο». «Ενιωθα ότι θα πήγαινε στράφι η δουλειά ετών και ότι θα χανόταν μια μεγάλη ευκαιρία αλλά ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ ευχή».

Το πρώτο της μετάλλιο ήρθε το 2012 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου στην αγαπημένη της κωπηλασία, ενώ τη σκυτάλη πήραν οι Χειμερινοί Παραολυμπιακοί στους οποίους άρχισε να κατακτά το ένα μετάλλιο μετά το άλλο (ασημένιο και χάλκινο στο Σότσι το 2014, 2 χρυσά, 2 ασημένια και 1 χάλκινο στην Πιονγκτσάνγκ το 2018 και τώρα και στο Πεκίνο έχει ήδη ανέβει δύο φορές στο βάθρο). Το μεγαλύτερο στήριγμά της κατά τη διάρκεια της ανάρρωσης μετά την επέμβαση στον δρόμο προς το Τόκιο ήταν η μητέρα της και ο καλός της φίλος και παραολυμπιονίκης Ααρον Πάικ, που την έμαθε μέχρι και το πώς να κινείται σε αναπηρικό αμαξίδιο. Της είχαν πει για τριήμερη παραμονή στο νοσοκομείο και τελικά ξεπέρασε τις 10 μέρες, ενώ  έκανε σχεδόν 10 εβδομάδες για να μπορέσει να «φορέσει» τα νέα της προσθετικά πόδια. Η ίδια όταν μπαίνει στους αγώνες νιώθει μια απελευθέρωση, μια γαλήνη και αυτό της δίνει αυτή τη δύναμη να παραμένει όλα αυτά τα χρόνια στις επάλξεις.