Μεγάλος δημοσιογράφος με αδιαπραγμάτευτες αξίες

Με ένα κασκόλ του Πανιωνίου για συντροφιά, της ποδοσφαιρικής ομάδας που αγάπησε από τα παιδικά του χρόνια στη Νέα Σμύρνη, εγκατέλειψε τον κόσμο τούτο την Τρίτη το πρωί ο δημοσιογράφος Κώστας Παπαϊωάννου. Κοντά του, στον ύστατο αποχαιρετισμό, στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, η οικογένειά του, φίλοι και συνεργάτες, αλλά και η θλίψη όλων όσοι δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν.

Για τον Κώστα γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Από το πρωί της Παρασκευής 4 Μαρτίου 2022, που άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Αίγινας «Ο Αγιος Διονύσιος» – όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες με πολλή φροντίδα από τον γιατρό Γρηγόρη Γαλάνη και το νοσηλευτικό προσωπικό – τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ηλεκτρονικός και έντυπος Τύπος στάθηκαν με σεβασμό απέναντι σε έναν μεγάλο δημοσιογράφο, έναν έξυπνο άνθρωπο με αδιαπραγμάτευτες αξίες.

«Ηταν ο καλύτερος δημοσιογράφος της γενιάς του» λέει με παρρησία συνάδελφος. Ποιας γενιάς; Αναρωτιόμαστε. Γιατί ο Κώστας έζησε παράλληλα με πολλές γενιές δημοσιογράφων, διατηρώντας επάξια αυτόν τον τιμητικό τίτλο μέχρι τέλους. Γεννημένος το 1938, ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1955 σε ηλικία 17 ετών. Εφυγε από τη ζωή στα 84, καταγράφοντας 50 χρόνια στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης και 17 στην αγαπημένη του Αίγινα, στο γραφείο του με θέα τη θάλασσα, γράφοντας ακατάπαυστα. Βιβλία, άρθρα, σχόλια. Πάντα χειρόγραφα… Τελευταία συνεργασία του, από το 2010 έως πριν από περίπου τρία χρόνια, ήταν με το «Saronic Magazine», ένα έντυπο για όλα τα νησιά του Σαρωνικού και τον Πειραιά με έδρα την Αίγινα. Εκεί, στη στήλη του «Σαρωτικός», ο Κώστας… σάρωνε σχολιάζοντας με τον δικό του, ιδιαίτερο, τρόπο ό,τι δεν του άρεσε.

Ο Κώστας Παπαϊωάννου εργάστηκε στην «Ακρόπολη» (1956 – 1974), στα «ΝΕΑ» (1974 – 1987, πολιτικό ρεπορτάζ) και παράλληλα για τρία χρόνια (1975 – 1978) ως αρχισυντάκτης στο δεκαπενθήμερο περιοδικό «ΑΝΤΙ». Από το 1979 έως το 2005 ήταν εκδότης – διευθυντής της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Το Ποντίκι». Αυτό σημαίνει ότι επί οκτώ χρόνια εργαζόταν παράλληλα και στα «ΝΕΑ». Σκληρή και απαιτητική δουλειά και στα δύο μέτωπα.

Με βαριά καρδιά αποφάσισε να αφήσει «ΤΑ ΝΕΑ». «Το Ποντίκι» άλλωστε ήταν το δημιούργημά του. Αποτελούσε την ανατροπή στον ελληνικό Τύπο. Μια πολιτική σατιρική εφημερίδα που δεν έκρυβε τίποτα. Κάθε Πέμπτη το περιμέναμε όλοι με αγωνία. Και με άγχος βέβαια μήπως έχει κάποιο αποκλειστικό θέμα του ρεπορτάζ που καλύπταμε και φάμε την κατσάδα από τον διευθυντή… Γιατί τη φάγαμε αρκετές φορές.

Χρόνια αργότερα, στην Αίγινα, όταν ο Κώστας γινόταν δέκτης αυτών των… ζοφερών αναμνήσεων (του θυμού του διευθυντή των «ΝΕΩΝ» Λέοντα Καραπαναγιώτη εξαιτίας των αποκαλύψεων του «Ποντικιού») χαμογελούσε με μια σεμνή ικανοποίηση. Δεν ήθελε το κακό κανενός. Αλλά, πώς να το κάνουμε; Ποιος δημοσιογράφος δεν απολαμβάνει τις αποκλειστικότητες;

Αποφάσισε λοιπόν ο Κώστας το 1987 να εγκαταλείψει «ΤΑ ΝΕΑ», που έχασαν έναν μεγάλο δημοσιογράφο και να αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι (στην κυριολεξία) στο «Ποντίκι». Εως το 2005 που πήρε μια ακόμη ιστορική απόφαση. Να το πουλήσει. Η δημοσιογραφική πιάτσα… δάκρυσε. «Το Ποντίκι» δεν ήταν αναλώσιμο προϊόν.

Η πώληση του «Ποντικιού» ωστόσο, σηματοδότησε τη μόνιμη εγκατάστασή του στην Αίγινα με την αγαπημένη του Αννα, η οποία είχε προηγηθεί παρέα με τα αμέτρητα σκυλιά τους. Εδωσε όμως συγχρόνως τέλος και στις καθημερινές σχεδόν εξόδους του στα ταβερνάκια και τα κέντρα της Αθήνας, μετά τη δουλειά, όταν η παρέα, αποτελούμενη αναλόγως των περιστάσεων και της εποχής, από τον Νίκο Κιάο, τον Μίμη Γκλαβά, τον Γιώργο Κορωναίο, τον Αντώνη Κορόβηλα, τον Πάνο Γεραμάνη και άλλους νεότερους δημοσιογράφους – Γιάννης Μετζιδάκης, Μάκης Τριανταφυλλόπουλος – διασκέδαζε με τις πλάκες του Κώστα στους συνδαιτυμόνες του.

Γιατί ο Παπαϊωάννου, εκτός από τα άλλα ταλέντα του – στη δημοσιογραφία και τη διερεύνηση των μυστικών οδών της είδησης – διέθετε ένα χιούμορ που έσπαγε… κόκκαλα. Γελούσε σαν μικρό παιδί όταν τα πειράγματά του έπιαναν τόπο. Αρκεί να πούμε ότι ακόμη και στη φυλακή, επί χούντας, δεν έχασε αυτή του την ιδιότητα. Θύμα μιας ιδιοφυούς πλάκας του υπήρξε τότε ανώτατος (αργότερα) πολιτειακός παράγων, συγκρατούμενός του, ο οποίος μάλλον δεν ξέχασε ποτέ το πάθημά του! Αναπολώντας και ο Κώστας αργότερα τις πλάκες που σκάρωνε αντλούσε δύναμη να αντιμετωπίσει τις πικρίες που του επιφύλαξε η ζωή.

Πάνω από όλα όμως ο Κώστας Παπαϊωάννου ήταν άνθρωπος της είδησης. Την αγαπούσε την είδηση. Περισσότερο και από τη γυναίκα του, την Αννα, η οποία τον φρόντισε με πολλή αγάπη επίσης μέχρι την τελευταία στιγμή, με τη βοήθεια και του γιατρού Μανώλη Λογοθέτη, ένθερμου θαυμαστή του.

Αυτή του τη ροπή προς την ενημέρωση δεν αναχαίτισε ούτε η Αίγινα. Παρά το γεγονός ότι δεν απέκτησε ποτέ σχέση με ηλεκτρονικό υπολογιστή ή κινητό, δεν έπαυε στιγμή να γνωρίζει τα πάντα. Οπως παλιά, τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, τον έπαιρνε κάθε Τετάρτη που έκλεινε την ύλη του «Το Ποντίκι» και έτρωγαν μαζί στη Ρέμβη, την ιστορική ταβέρνα του Χαλανδρίου, για να τα πουν. Και όταν μια φορά ο Ανδρέας έβαλε τη γραμματέα του να κλείσει το ραντεβού ο Κώστας αρνήθηκε να πάει… Η συνέχεια; Βγαίνοντας από «Το Ποντίκι», ο πρωθυπουργός τον περίμενε από κάτω… Κι όμως… δεν κόμπαζε ποτέ! Αυτός ήταν ο Κώστας…

Η Σίλα Αλεξίου είναι δημοσιογράφος, σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού «Saronic Magazine» και της ιστοσελίδας Saronicmagazine.gr