Το κιτς του μέλλοντός μας

Τον Νοέμβριο του 1999, επισκέφτηκε την Αθήνα ο Μπιλ Κλίντον. Στον απόηχο του γιουγκοσλαβικού δράματος, το ελληνικό φαιοκόκκινο μέτωπο έκανε ότι δεν είδε και δεν άκουσε την πολιορκία του Σαράγεβο ή τη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα και έβγαλε το άχτι του στους «φονιάδες των λαών Αμερικάνους». Η ελληνική κοινή γνώμη ακόμα και σήμερα παραγνωρίζει ότι ο Μιλόσεβιτς πέθανε στη φυλακή ενώ δικαζόταν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και είναι πεπεισμένη ότι το πρόβλημα ήταν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι, αγνοώντας ότι τους προκάλεσε η προσπάθεια μεταφοράς των συγκρούσεων στο Κόσοβο και ότι έτσι έγινε δυνατό να τερματιστεί ο πόλεμος που οδήγησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η επίσκεψη του Κλίντον είχε συνοδευτεί με ένα αξιοπερίεργο συμβάν, που καταυγάζει τις φωτεινές δέλτους του παγκόσμιου κιτς. Ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος σε ρόλο εθνικού δικαστή, μαζί με τους συναδέλφους του Βασίλη Κολοβό και Γιάννη Καλαντζόπουλο, έστησαν ένα θεατρικό λαϊκό δικαστήριο, οργανωμένο από το ΚΚΕ και τις οργανώσεις του. Αφού δίκασαν ερήμην και τον Κλίντον, και τον τότε έλληνα πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη και τον γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα και μερικούς ακόμα, και αφού τους καταδίκασαν, στη συνέχεια πορεύτηκαν στην αμερικανική πρεσβεία για να ανακοινώσουν το αποτέλεσμα της δίκης. Αξιοι!

Αν υπήρχε χρηματιστήριο της γελοιότητας, οι άνθρωποι αυτοί θα είχαν ξεπουλήσει. Αλλά στην Ελλάδα ό,τι είναι αγωνιστικό θεωρείται και γενναίο και σωστό – κι η γελοιότητα καθαγιάζεται στα κλισέ της μεταπολίτευσης. Με πρώτη ευκαιρία επαναλαμβάνεται, ως αγωνιστικός αντιδυτικισμός, χωρίς τέλος, χωρίς έλεος. Λογικό, αφού ζούμε στη χώρα του τζάμπα και καμία πράξη δεν παράγει συνέπειες.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, συνάδελφοι και ομοϊδεάτες των δικαστών του Κλίντον βρέθηκαν πολύ συχνά στο προσκήνιο του αγώνα. Μάλιστα, ο εκδημοκρατισμός της έκφρασης χάρη στη διάδοση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τους έδωσε τη δυνατότητα τζάμπα προβολής και στοίχισης με το ακροατήριό τους. Ιδίως η προηγούμενη δεκαετία, της χρεοκοπίας, επέτρεψε σε πολλούς αστέρες και αστερίσκους να συνδυάσουν διαμαρτυρία και σουξέ. Γιατί όχι; Κανείς δεν ζημιώθηκε γκρινιάζοντας.

Θα έπρεπε λοιπόν να μην εκπλησσόμαστε με την επανάληψη του αγωνιστικού αντιδυτικισμού. Μια δουλίτσα είναι που δεν απαιτεί ιδιαίτερο κόπο, δεν απαιτεί δεξιοτεχνία, δεν απαιτεί μυαλό. Αρκεί η προσήλωση στα κλισέ – και λίγη περιπατητική διάθεση, αν σκεφτεί κανείς ότι η μεγαλύτερη θυσία των αντιδυτικών επαναστατών μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία είναι μια πορεία πέντε χιλιομέτρων από το Ψυχικό στην αμερικανική πρεσβεία, όπου τελικά καταλήγουν όλες οι αριστερές πορείες. Πήραν και τον αέρα τους.

Χάρη σε αυτά τα κλισέ, το φαιοκόκκινο μέτωπο (που ως αντισυστημική δύναμη, τα χρόνια της χρεοκοπίας, εξομάλυνε ζωηρές αντιθέσεις, μια που εμπεριέκλειε διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, αν και οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μια χαρά ωσμώθηκαν και πορεύτηκαν) έλαμψε τις πρώτες μέρες του πολέμου διά της απουσίας του – αλλά πλέον βρίσκει τη διαδρομή προς τον θόρυβο. Οι μηχανισμοί της προπαγάνδας ήδη έχουν στρώσει τον δρόμο, επηρεάζοντας την κοινή γνώμη. ΜΜΕ, σόσιαλ μίντια, κομματικοί στρατοί, όλοι έτοιμοι. Ηδη μπήκαν στο παιχνίδι οι πελταστές της διαμαρτυρίας, οι ξαφνιασμένοι έως προχθές και γι’ αυτό βουβοί καλλιτέχνες. Οι αποπυρηνικοποιημένες ζώνες συναντούν τις ευχές για παγκόσμια ειρήνη κι οι συνδικαλιστές της Λυρικής και της Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, οι οποίοι λανσάρουν στρατηγική ουδετερότητας, ξυπνούν από τον λήθαργο τους λεγόμενους έντεχνους της καλλιτεχνίας. Εναρξη τη Δευτέρα με την τραγουδίστρια Μποφίλιου. Ούτε απ’ αυτή την κρίση θα απουσιάζει το κιτς του μέλλοντός μας.

Τροχονόμος της δικαιοσύνης

Εξι βουλευτές της ΝΔ, Χρυσομάλλης, Ακτύπης, Βαρτζόπουλος, Γιαννάκης, Μπαραλιάκος και Βλάσης, παρενέβησαν χθες, έξαλλοι μετά την ανάγνωση των ρεπορτάζ για την παρουσία στην Ευρωβουλή της αντεισαγγελέως Εφετών Ελένης Τουλουπάκη, η οποία μίλησε ως προσκεκλημένη των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλοντας την ελληνική κυβέρνηση ότι παραβιάζει τους δημοκρατικούς κανόνες και ζητώντας μάλιστα από το Ευρωκοινοβούλιο να κινηθεί εναντίον της χώρας μας.

Οι βουλευτές, μεταξύ άλλων, αναρωτιούνται πόθεν η περίεργη ασυλία της δικαστίνας, «ούσα υπόδικη και μάλιστα για τόσο σοβαρές κατηγορίες, να ασκεί ακωλύτως τα καθήκοντά της και να μην έχει τεθεί σε προσωρινή αργία, όπως προβλέπει ο νόμος». Και απευθύνουν μια κρίσιμη ερώτηση στον υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα: «Πόσο ακόμα θα συνεχιστεί η απαράδεκτη νομικά, ηθικά και πολιτικά διατήρηση ενός πέπλου προστασίας των αποδεδειγμένων ψευδομαρτύρων και τι νομοθετικά μέτρα προτίθεται να προτείνει στη Βουλή ο αρμόδιος υπουργός;».