Μπότσογλου: μαύρο στο μαύρο

Από τους πέντε της αρχικής παρέας (Γιάννης Βαλαβανίδης, Κλεοπάτρα Δίγκα, Kυριάκος Κατζουράκης, Γιάννης Ψυχοπαίδης, Χρόνης Μπότσογλου) ήταν ο πιο κοντινός μου. Ο πιο κοντινός μου αισθητικά. Για έναν βασικό λόγο. Επειδή, όπως όλη η παρέα, ήταν μάστορας στο σχέδιο και στο χρώμα και ιδεολόγος. Απ’ όλη την παρέα, όμως, στην πορεία, είναι εκείνος που κατάφερε να μην ορίζει την τέχνη του η ιδεολογία, που όσο να ‘ναι σε κάνει πιο απόλυτο, πιο τετράγωνο και, ως καλλιτέχνη, περισσότερο προσδοκώμενο απ’ όσο νομίζεις.

Τον είχα συναντήσει κάποιες φορές, αλλά κυρίως είχα συναντήσει περισσότερες το έργο του (ευτυχώς, για βιοποριστικούς λόγους, έζησα δεκαπέντε επαγγελματικά χρόνια σε στενή συνάφεια με τη ζωγραφική). Μπορούσα λοιπόν να παρατηρήσω την καλλιτεχνική του εξέλιξη: τη βαθμιαία εγκατάλειψη εκ μέρους του της σχεδιαστικής δεξιοτεχνίας και των δεξιοτήτων του στο χρώμα. Τα σβησμένα χρώματα και τα σβησμένα περιγράμματα που χάνονταν μέσα στο αχνό φόντο του τελάρου. Κάπως έτσι, στο αχνό φόντο της ιστορίας, χάθηκαν και οι τελεολογίες της νεότητας – και η ρεαλιστική προσέγγιση έδωσε τη θέση της σε τόνους εξπρεσιονισμού. Η προσωπική του διαδρομή έγινε η μαρτυρία του για τον κόσμο, και για την πορεία προς τον θάνατο. Με αποκορύφωμα την «Προσωπική Νέκυια», την ώριμη σειρά έργων του, όπου κυρίως το μαύρο σβήνει στο μαύρο.