Εορτολόγιο

Κάποια στιγμή μέσα στο 2018, ο τότε υπουργός Αμυνας Π. Καμμένος ζήτησε να συναντήσει έναν φίλο του επιχειρηματία. Πήγε μάλιστα σπίτι του.

Εκπληκτος ο επιχειρηματίας τον άκουσε να του λέει:

– Εχω καλά νέα. Ο Πούτιν συμφώνησε!

– Τι συμφώνησε; απόρησε ο άνθρωπος.

– Να γίνω Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξήγησε ο Καμμένος.

Και πριν συνέλθει ο συνομιλητής του πρόσθεσε «ο Τραμπ έχει συμφωνήσει ήδη»!

Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να εγγυηθώ την απόλυτη αυθεντικότητα της αφήγησης, αν και ουδόλως θα με εξέπληττε η γελοιότητά της.

Μπορώ όμως να εγγυηθώ ότι τη γλιτώσαμε.

Παρά τη συμφωνία Τραμπ – Πούτιν, ο Καμμένος δεν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι όχι μόνο αυτό αλλά ο Πούτιν δεν έστειλε τίποτα Τσετσένους να μας τιμωρήσει που τον εκθέσαμε σε ξένο άνθρωπο.

Αναλογίζομαι όμως πως τελικά τον Ιούλιο 2019 δεν είχαμε εκλογές αλλά ούτε και κάποιον άγιο. Είχαμε όλο το εορτολόγιο της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στο προσκεφάλι μας.

Σκεφτείτε ότι θα αντιμετωπίζαμε σήμερα τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή κρίση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Καμμένο, τον ναύαρχο Αποστολάκη, τον Κουβέλη, τον Κοτζιά ή τον Κατρούγκαλο.

Κάτι κατάλαβε κι ο Τσίπρας που πήγε να προσκυνήσει στο Πατριαρχείο.

Προφανώς δεν έχουμε την καλύτερη κυβέρνηση που θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε. Εχουμε όμως μια κυβέρνηση που σε κρίσιμους καιρούς ανταποκρίνεται στα στοιχειώδη. Κι από την οποία οι άλλοι είναι ασύγκριτα χειρότεροι.

Για να είμαι ειλικρινής λοιπόν δεν με ενθουσιάζει αν ο Μητσοτάκης συναντήσει τον Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Ιδίως με το περιτύλιγμα που έσπευσαν να ανακοινώσουν οι Τούρκοι.

Εχω την αίσθηση όμως ότι σε οιεσδήποτε συνθήκες κι αν βρεθεί ο Μητσοτάκης δεν θα πάει πέρα από τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει.

Οχι επειδή περιμένω να βγει κάτι από τη συνάντηση. Δεν θα βγει. Αλλωστε ούτε ο Ερντογάν είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει από τις μανίες ή τις φιλοδοξίες του.

Αλλά επειδή δεν είναι κακό να μένει η κουβέντα ανοιχτή, έστω και χωρίς αποτέλεσμα. Ιδίως όταν δεν υπάρχουν, ούτε είναι εύκολο να υπάρξουν σημεία επαφής ή διαπραγμάτευσης.

Η Ουκρανία είναι ένα καλό παράδειγμα. Οι χώρες έχουν διαφορές και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι διαφορές αυτές μπορούν πάντα να επιλυθούν.

Αυτός όμως δεν είναι λόγος να μπουκάρει ο καθένας στη χώρα του διπλανού.

Διότι ακόμη κι αν δεν μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας είναι πάντα προτιμότερο να ζήσουμε μαζί τους παρά να πεθάνουμε στο όνομά τους.