Τα προβλήματα {LF}στη χρηματοδότηση του ΠΟΥ

Είναι αλήθεια: Εν μέσω της κρίσης του COVID-19, τα κράτη-μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας εξακολουθούν να σκέπτονται εάν και κατά πόσο θα πρέπει να αυξήσουν τις τακτικές οικονομικές συνεισφορές τους στον οργανισμό, του οποίου το έργο συνεχίζεται για να σωθούν ζωές εντός και εκτός των συνόρων τους. Ενώ ορισμένοι μπορεί να πιστεύουν ότι ο ΠΟΥ χρηματοδοτείται επαρκώς, ισχύει το αντίθετο.

Η οξεία ανάγκη υποστήριξης του κρίσιμου έργου του ΠΟΥ για την υπέρβαση της πανδημικής κρίσης και την επίτευξη του προγράμματος «Υγεία για Ολους» είναι αυτονόητη, όπως και ο απαραίτητος ηγετικός ρόλος του οργανισμού στον τομέα της υγείας παγκοσμίως. Ο ΠΟΥ είναι ο σημαντικότερος παγκόσμιος συντονιστικός μηχανισμός για την προετοιμασία και την αντιμετώπιση πανδημιών και άλλων απειλών για την υγεία, παρέχοντας ένα ζωτικό δημόσιο αγαθό που εξυπηρετεί όλες τις χώρες. Ως εκ τούτου, είναι επιτακτική ανάγκη τα κράτη-μέλη να υποστηρίξουν τις προτάσεις μιας ομάδας εργασίας του ΠΟΥ για μεταρρύθμιση της χρηματοδότησης του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης των εκτιμώμενων συνεισφορών ως μεριδίου του προϋπολογισμού του από 16% σε 50%.

Η διστακτικότητα και η απροθυμία που μας έφεραν σε αυτό το σημείο έρχονται σε έντονη αντίθεση με το πνεύμα και την αποφασιστικότητα που επιδεικνύονταν πριν από μισό αιώνα, όταν οι άνθρωποι ξεπέρασαν φαινομενικά ανυπέρβλητες προκλήσεις για να φτάσουν στο φεγγάρι και να επιστρέψουν. Σε σημερινά χρήματα, το πρόγραμμα για ταξίδι στο φεγγάρι του προέδρου Τζον Φ. Κένεντι κόστισε κολοσσιαία 283 δισεκατομμύρια δολάρια, χωρίς καμία εγγύηση επιτυχίας. Φυσικά, πέτυχε και στην πορεία επηρέασε καταλυτικά την καινοτομία.

Συγκριτικά, η τρέχουσα πρόταση χρηματοδότησης θα κόστιζε μόνο 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια και στα 194 κράτη-μέλη του ΠΟΥ ετησίως, με τη βεβαιότητα ότι θα ενίσχυε σημαντικά την αποτελεσματικότητα του οργανισμού. Πιστεύουμε ότι στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι περισσότερα. Είναι απλώς κοινή λογική: ο ΠΟΥ σώζει τις ζωές των ανθρώπων των κρατών-μελών του. Εχουμε ήδη πολύ προσιτές, πρακτικές και απλές λύσεις για την παγκόσμια δημόσια υγεία, συμπεριλαμβανομένης της χρηματοδότησης κοινών αγαθών για την υγεία. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μόνο ένα κλάσμα της φιλοδοξίας χάραξης πολιτικής που είχαμε κάποτε.

Η Μαριάνα Μαζουκάτο είναι καθηγήτρια Οικονομικών και Καινοτομίας στο τμήμα Economics of Innovation and Public Value στο University College London και ιδρυτική διευθύντρια του UCL Institute for Innovation and Public Purpose.

Η Ιλόνα Κίκμπους είναι ιδρύτρια και πρόεδρος του International Advisory Board του Global Health Center στο Graduate Institute στη Γενεύη και μέλος του Council on the Economics of Health for All.