Εμείς είμαστε η Δύση

Χθες το απόγευμα, κάπου στην ελληνική τηλεόραση, εμφανίστηκε ένας τύπος ο οποίος, αφού μίλησε για τη δύναμη της «λαότητας» (ή κάτι τέτοιο) κι αφού είπε ότι οι Ουκρανοί ήταν φασίστες, εξήγησε ότι ο Πούτιν έχει μεγάλη ισχύ πυρός και άρα αν η Δύση βγάλει τον Πούτιν από τον κόσμο μπορεί κι εκείνος να πατήσει το κουμπί. Και επέκρινε τη χώρα μας διότι, αφού έστειλε όπλα στην αμυνόμενη Ουκρανία, χάλασαν οι σχέσεις της με τη Ρωσία του Πούτιν και πρέπει να τις οικοδομήσουμε, είπε, από την αρχή. (Αργότερα έμαθα ότι ο συγκεκριμένος είναι ΣΥΡΙΖΑ με τον Γιώργο Πάντζα, της συνιστώσας «νεολαία ΕΔΗΚ που γέρασε».)

Σε μια άλλη τηλεόραση, προχθές αργά το βράδυ, ο μέγας στρατάρχης και πρώην υπουργός Νίκος Τόσκας (γνωστός από τον κωδικό 12345) προεξόφλησε τον θρίαμβο του Πούτιν εκείνο το βράδυ. Το έλεγε με όλη τη στρατέικη σιγουριά του.

Θα αναρωτηθείτε γιατί παραθέτω τις συγκεκριμένες περιπτώσεις; Αφενός, επειδή μου έκαναν εντύπωση, γέλασα. Αφετέρου, επειδή είναι ιλαρές στιγμές που, διά του συνδυασμού γραφικότητας και αντιδυτικισμού, συναιρούν την προπαγανδιστική δόση της παλαιάς, της χρεοκοπημένης ελληνικής τηλεόρασης. Παλαιότερα, στο Γιουγκοσλαβικό, στον Οτζαλάν, στη χρεοκοπία ο αντιδυτικισμός ήταν η φαιοκόκκινη, η κυρίαρχη αντίληψη, όχι μια άποψη σε έναν φλύαρο πλουραλισμό (που πάντως ακυρώνει την εγκυρότητα της πληροφορίας).

Ολοι αυτοί που, σήμερα, όχι μόνο στους μηχανισμούς της πληροφόρησης αλλά και στην πολιτική, ποζάρουν τον αντιδυτικισμό, ουσιαστικά το μίσος για τη Δύση και τη δημοκρατία, σε διάφορες συσκευασίες – κομμουνιστικός και αριστερός αντιδυτικισμός (ΚΚΕ, ευρωβουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, Κατρούγκαλος), δεξιός αντιδυτικισμός (Κασιδιάρης, Καμμένος και βέβαια Βελόπουλος), χίπικος αντιδυτικισμός (Τσίπρας, ιδίως με την πρώτη χθεσινή του ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου έβαλε και καρδούλα με ανάποδα την ουκρανική σημαία), αντανακλαστικός αντιδυτικισμός (παλαιοί ιδεοληπτικοί, που νομίζουν ότι ζούμε ακόμα στον Ψυχρό Πόλεμο) – παραβλέπουν μια ουσιαστική παράμετρο: η Δύση δεν είναι κάποιες χώρες και κάποιοι μακρινοί λαοί. Η Δύση είμαστε εμείς.

Και είμαστε εμείς επειδή, πλέον, η πορεία της χώρας μας είναι αξεδιάλυτα δεμένη με την πορεία της Ευρώπης. Στη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση χρωστάμε μεγάλο μέρος της ελευθερίας και της ευημερίας που απολαμβάνουμε. Και σ’ αυτήν οφείλουμε το ότι η χώρα μας πατάει ακόμα στα πόδια της, παρά τη χρεοκοπία του 2009 και παρά την περιπέτεια της δεκαετίας που ακολούθησε.

Είμαστε κομμάτι της Δύσης και, επιτέλους, αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν: ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνηση δεν κρύφτηκαν ούτε πίσω από το θεωρούμενο «μικρό» μέγεθος της Ελλάδας για να υπεκφύγει, για να μην τηρήσει το μέρος των υποχρεώσεων που της αναλογεί στο ζήτημα της εξοπλιστικής βοήθειας στη δοκιμαζόμενη Ουκρανία.

Η Ελλάδα ανέλαβε τις ευθύνες της, διότι ακριβώς είναι χώρα της δημοκρατικής Δύσης. Κι αν δεν δείξει αλληλεγγύη σήμερα σε μια χώρα που της επιτίθεται ένας εχθρός της δημοκρατίας και των ελευθεριών, με ποιο ηθικό ανάστημα θα ζητήσει αύριο, αν ο μη γένοιτο χρειαστεί, αλληλεγγύη από τον δυτικό κόσμο;

Η νίκη του ηθοποιού
«Ελα μωρέ, ποιος είναι αυτός ο Ζελένσκι; Ενας ηθοποιός». Η απαξίωση από ένα φιλοπουτινικό λόμπι και στην Ελλάδα του προέδρου της Ουκρανίας στηρίζεται σε μερικά εξωγενή χαρακτηριστικά: έπαιζε σε ελαφρά σίριαλ, κέρδισε σε εκλογές με κυρίαρχο ατού την αναγνωρισιμότητα της εικόνας του, όχι για τις πολιτικές του θέσεις.
Αλλά σήμερα ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν παίζει ρόλο. Βρίσκεται στο επίκεντρο της γενναίας άμυνας που αντέταξαν οι Ουκρανοί στην εισβολή της Ρωσίας κατά της χώρας τους. Συντονίζει και εμψυχώνει, συνομιλεί με τους ξένους ηγέτες, παίζει στα ίσια την παρτίδα. Και αντί να δραπετεύσει, αντί να γίνει αντιστασιακός εκ του ασφαλούς, έμεινε να υπερασπίσει τη χώρα του αν χρειαστεί δίνοντας και την ίδια τη ζωή του.
Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, με την επιλογή του, επέλεξε να γίνει το ηθικό παράδειγμα – κι αυτή είναι η πρώτη και η σημαντικότερη νίκη του, απέναντι στον εισβολέα. Η νίκη της ηθικής διάστασης της πολιτικής. Και η νίκη της κουλτούρας της ελευθερίας απέναντι στον Πούτιν που κυβερνά με σιδηρά πυγμή, με υπεροπλία, με τρομερούς μηχανισμούς κατά των αντιπάλων του και κατά του λαού του, ουσιαστικά κρυμμένος σε ένα απρόσιτο παλάτι. Ο αδύνατος ηθοποιός παλεύει για το δίκιο του απέναντι στη μεγάλη δύναμη – κι αυτή είναι η πρώτη και η μεγάλη νίκη του.