Εξαπατηθέντες για ένα καρβέλι κρέας;

Ποια είναι η αλήθεια; Εξαπατηθήκαμε όσοι σπεύσαμενα δηλώσουμε τη συμπάθειά μας στην «κλέφτρα» του Lidl; Ισως, όμως, και να μην έχεισημασία η ακρίβεια του γεγονότος. Αν, δηλαδή, ήταν πράγματι «γιαγιούλα», πόση ακριβώς είναι η σύνταξή της, αν το έχει ξανακάνει κ.λπ. κ.λπ. Εκείνο πουέχει, ίσως, καταλυτική σημασία είναι ότι το γεγονός αυτό θα μπορούσε να έχει συμβεί έτσι ακριβώς όπως, εκ πρώτης όψεως,εμφανίσθηκε. Και αυτό αρκεί. Ή μάλλον «Αυτό» θα αρκούσε να αρκεί. «Ηαλήθεια», όπως έλεγε ο Paul Veyne, «δεν είναι η ύψιστη των γνωστικών αξιών». Η μικροψυχία, όμως, μοιάζει να είναι.

Δράστες και υπερασπιστές στηλιτεύτηκαν. Οι αναξιοπαθούντες διαχωρίστηκανσε δυο κατηγορίες. Στουςεντίμως και αξιοπρεπώς λοιμοκτονούντεςπου δεν θα κατέφευγαν ποτέ σε «κλοπή ξένης ιδιοκτησίας» και στους επιτήδειους «άλλους». Σε εκείνουςπου «δίχως να έχουν και τόση ανάγκη» κατοχυρώνται ξένααγαθά, «κρέας πολυτελείας ούτε καν σκέτο ψωμί». Αντίστοιχα καιοι αυτόκλητοιυποστηρικτές έγιναν αντικείμενο χλεύης, ειρωνείας ή και καχυποψίας: «Ρομαντικοί αιθεροβάμονες», «πιάστηκαν κορόιδο», «επιτήδειοι λαϊκιστές».

Με τη γνωστήευκολία το συμβάν έγινε αντικείμενο πολιτικής αξιοποίησης. Προς τι, όμως, τόσος αλληλοσπαραγμός;«Vous n’avez pas le monopole du coeur», «Δεν έχετε το μονοπώλιο της καρδιάς», είχε πει οΒαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν στονΦρανσουά Μιτεράν σε ένα ιστορικόντιμπέιτ στη διάρκεια προεκλογικής εκστρατείας. Στις μέρες μας μονοπώλια καρδιάς, όπως και μονοπώλια αναλγησίας, λάμπουν δια της απουσίας τους. Ενα «ενοχλητικό» ερώτημα μόνο μένειανοιχτό:H ενοχοποίηση της συμπόνιας θα αποτελέσει άραγε το γνώρισμαμιας νέας κανονικότητας;

Η Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια Ψυχολογίας και συγγραφέας