Μιχάλης Οικονόμου

Το τραγούδι θυμίζει τραγούδι γενεθλίων, δεν θυμάμαι σε ποια γλώσσα, ακούγεται με ηχώ από ένα παραδιπλανό δωμάτιο μαζί με ήχους από γέλια και τσουγκρίσματα ποτηριών, ενώ μπροστά μου είναι ένα πολύ δικό μου πρόσωπο που κλαίει επειδή χώρισε. Ξαφνικά σπάει το ποτήρι που κρατώ και το χέρι μου γεμίζει αίματα, τα γλείφω και έχουν γεύση κεράσι, ενώ το πολύ δικό μου πρόσωπο γελάει μαζί μου και με τραβάει στο πάρτι για να με κάνει ρεζίλι, πιάνει όμως φωτιά το κτίριο και με αγωνία ψάχνουμε έξοδο διαφυγής, πηδάω από ένα παράθυρο, προσγειώνομαι στο κρεβάτι μου, και τότε ξυπνάω.

Από τότε που έγινα πατέρας σταμάτησα να βλέπω όνειρα, ή τουλάχιστον όνειρα που να θυμάμαι, κι αυτό γιατί ο ύπνος μου έγινε αρκετά διακεκομμένος: όταν το παιδί ήταν μωρό είχαμε την κάμερα το βράδυ πλάι στο κομοδίνο και στο παραμικρό κλάμα ή ήχο που ακούγαμε πεταγόμασταν όρθιοι για να δούμε αν όλα είναι καλά, ακόμα κι αν έβλεπα κάποιο όνειρο δεν είχα την πολυτέλεια να καθίσω μετά και να το αναλογιστώ καθώς το επείγον του πράγματος ήταν το παιδί. Επειτα που το παιδί έγινε νήπιο ηρεμήσαμε ως προς το αν συμβαίνει κάτι το επείγον, αλλά το ενστικτώδες τίναγμα με τον παραμικρό ήχο έμεινε, λες και έχασα το ταλέντο μου να κοιμάμαι βαθιά, κάτι που πριν το παιδί το είχα για πλάκα.

Δοκίμασα μερικές φορές μελατονίνη, λειτούργησε, όντως άρχισα να κοιμάμαι πιο βαθιά και απρόσκοπτα. Τα όνειρα όμως μοιάζουν με αυτό που ανέφερα παραπάνω, είναι πολύ αληθινά, αγωνιώδη, σαν να μην τελειώνουν ποτέ, και το πιο αλλόκοτο, όταν ξυπνάω δεν διακρίνω εύκολα αν είδα όνειρο ή αν συνέβη πραγματικά.

Μέχρι να ισιώσει ο δικός μου ύπνος, άρχισε ο μικρός να βλέπει όνειρα και καμιά φορά φωνάζει μέσα στον ύπνο του, καλούμαστε να του εξηγήσουμε τι είναι τα όνειρα, ότι είναι κάτι υπέροχο αλλά δεν είναι αληθινό, ότι αυτά που τον τρομάζουν είναι κομμάτια ονείρων και δεν χρειάζεται να τα πιστεύει, ότι το πτερύγιο στο κλιματιστικό δεν είναι το στόμα του – όπως πιθανώς επειδή το ονειρεύτηκε, το φοβάται -, ότι δεν θα βγει κάτι από την ντουλάπα κ.λπ. Και παρ’ όλο που δείχνει να καταλαβαίνει τι είναι τα όνειρα, ότι είναι ένα ψέμα, τα συναισθήματά του όμως είναι αληθινά, και πλέον επισκέπτεται το κρεβάτι μας μέσα στη νύχτα και χώνεται ανάμεσά μας χωρίς να πει κουβέντα μόλις τα βρει σκούρα.

Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα να διαταράσσεται και πάλι ο δικός μου ύπνος και να ονειρεύομαι πότε θα καταφέρω να ξαναονειρευτώ. Θυμάμαι, το αγαπημένο μου όνειρο πάντα ήταν να βλέπω να πετάω, το έβλεπα συχνά, περισσότερο σαν παιδί, μα όσο μεγάλωνα άρχισε να χάνεται. Πέρα από την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας που είχα όταν το έβλεπα, είχα αποκρυπτογραφήσει και το ίδιο το πέταγμα σαν λειτουργία: πετούσα σαν να κολυμπούσα, και το κυριότερο, για να απογειωθώ, έπρεπε να το πιστέψω απόλυτα, ήξερα πως ήταν όνειρο, αλλά έπρεπε να πάρω φόρα τρέχοντας, να κουνήσω τα χέρια μου και να πω: «Να, τώρα στα επόμενα βήματα θα απογειωθώ!». Και συνέβαινε και κάθε φορά εκπλησσόμουν γιατί το ήλεγχα. Πλέον δεν απογειώνομαι, ίσως έχασα την πίστη που απαιτείται, ή έχω βαρύνει από την ίδια τη ζωή. Εστω!