Ντιμπέι, ρε! Ντιμπέι…

Η πιο κωμική, σχεδόν εξωπραγματική, στιγμή στην τελευταία κοινοβουλευτική αναμέτρηση των αρχηγών ήταν όταν ο Αλέξης Τσίπρας προκάλεσε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν τολμά, να πάνε σε έναν τηλεοπτικό σταθμό και να συζητήσουν εκεί τα θέματα, για να δούνε ποιος από τους δύο είναι ο καλύτερος! (Το τελευταίο δεν το είπε, αλλά το εννοούσε…) Είναι ασύλληπτο ή, μάλλον, θα έπρεπε να ήταν ασύλληπτο, αν δεν το ακούγαμε και αυτό από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και μάλιστα από το βήμα της Βουλής.

Οπως ο τύπος που σηκώνεται απότομα, βγάζοντας συγχρόνως το σακάκι του, και προκαλεί τον άλλον, με τον οποίον διαφωνούν, να βγουν έξω για να λύσουν τις διαφορές τους. Τι λέω; Πολύ καλύτερα θα ήταν αν το είχε κάνει έτσι, ευθέως, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν μια πράξη, η οποία τουλάχιστον θα υπάκουε στη λογική ότι, αφού με τα λόγια δεν βγάζουμε άκρη, πάμε να πλακωθούμε. Πρωτόγονη λογική, αλλά την καταλαβαίνεις. Προδίδει μεν αδυναμία να ανταπεξέλθει στον διάλογο εκ μέρους εκείνου που την υιοθετεί, ωστόσο τη δέχεσαι ως πραγματική. Αυτό που έκανε, όμως, ο Τσίπρας ήταν χειρότερο και περισσότερο προσβλητικό για τον κοινοβουλευτισμό: του πρότεινε να λύσουν τις διαφορές τους στην τηλεόραση με ένα «debate». Δηλαδή, με συγχωρείτε, ο διάλογος που έκαναν εκείνη ακριβώς την ώρα στη Βουλή τι ήταν; Επίσης, ένας διάλογος στο στούντιο κάποιου τηλεοπτικού σταθμού θα ήταν ανώτερος θεσμικά από τον κοινοβουλευτικό διάλογο; Αν είναι έτσι, τότε γιατί όχι και στο Survivor…

Δεν το έκανε όμως εκ προθέσεως αυτό ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είμαι βέβαιος. Και δεν το λέω με τη σκοπιμότητα να είμαι επιεικής απέναντί του, αλλ’ επειδή είναι χειρότερο ότι το έκανε από άγνοια. Λόγω άγνοιας θεωρεί το τηλεοπτικό βήμα υψηλότερο από το κοινοβουλευτικό. Είναι τα ελλείμματα της παιδείας του αυτά, που τα αναδεικνύει η τριβή με την πραγματικότητα.

Είναι και αυτό ένα από τα πολλά εκείνα, που όλα μαζί θα κάνουν το συνέδριο δοκιμασία για τον Τσίπρα. Δοκιμασία από την οποία δύσκολα θα βγει χωρίς σημάδια – τσιρότα, μαυρισμένο μάτι, αστεράκια να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι του κ.λπ. Ισως γι’ αυτό βιάζεται τόσο για εκλογές. Επειδή μετά το συνέδριο, μπορεί οι συνθήκες να είναι χειρότερες για τον ίδιο. Ενώ, αν κατορθώσει να προκαλέσει πρόωρες εκλογές, ποιος τον αμφισβητεί μετά, ακόμη κι αν τις χάσει; Παρανοϊκό και της απελπισίας, το ξέρω. Δεν παύει να είναι όμως μια ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας…

ΚΑΙ ΕΔΩ ΙΣΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ;
Πώς λέμε Μεσαρά, κ. πρόεδρε; Η πεδιάδα στη νότια Κρήτη, εκεί που είναι οι ελιές; Ετσι λέμε και «Μπελαρά», όχι «Μπελχαρά», επειδή γράφεται «Belhara». Το επισημαίνω επειδή άκουσα τον κραταιό Νικόλα, τον πρόεδρο του Κινήματος, να το λέει έτσι και, αναπόφευκτα, ανέσυρα από τη μνήμη το «κόπι πάστε» ενός άλλου Κρητός. Δυστυχώς, όμως, είναι και άλλα τα γλωσσικά ολισθήματα της Αυτού Κραταιότητος, που υπέπεσαν στην αντίληψή μου. Λόγου χάρη, η φράση «την επιβολή εμπάργκου» και, επίσης, η φράση «οι δηλώσεις του αιωρούνται της πραγματικότητας». Να προσθέσω ακόμη τις διαπιστώσεις άλλων παρατηρητών, σχετικά με το επίπεδο των αγγλικών του προέδρου, που παραπέμπει ευθέως στον Αλέξη Τσίπρα. Αναρωτιέμαι αν και στη γλώσσα ακόμη τηρεί τις ίσες αποστάσεις ο προέδρος του ΠΑΣΟΚ. Τόσο επιμελώς κρατά τις αποστάσεις από τη Δεξιά, ώστε να μιλάει τα ελληνικά σαν τον Τσίπρα;

Εκτός, βέβαια, αν είναι δικό μου το λάθος. Αν, δηλαδή, είναι το φυσικό του κραταιού Νικόλα να μιλάει έτσι, όπως είναι και του Αλέξη. Για την περίπτωση αυτή, ζητώ προκαταβολικώς συγγνώμη ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ.

Αργησα να το σκεφθώ, αλλά δεν πειράζει, καθώς το ζήτημα διατηρεί πάντα την επικαιρότητά του. Οταν η συμπαθέστατη κ. Λιακούλη, η γραμματέας της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, αγανακτεί με τον παραλληλισμό Ωραίας Ελένης και Ανδρουλάκη και μας προτρέπει να χωνέψουμε ότι δεν είναι Ωραία Ελένη, αλλά μάλλον κραταιός Νικόλας, μήπως υπονοεί ότι ο πρόεδρος δεν είναι ωραίος; Συγγνώμη που θέτω ένα τόσο λεπτό θέμα, αλλά επειδή είμαι βέβαιος για την αφοσίωση της κ. Λιακούλη στον πρόεδρο νομίζω ότι θα έπρεπε να γίνει μία συμπληρωματική – προς Θεού, όχι διορθωτική! – δήλωση, στην οποία να διευκρινίζεται ότι παρόμοιες υπόνοιες δεν ισχύουν…