Βερολίνο στηρίζει Μόσχα

Οταν ο γερμανός καγκελάριος Σολτς επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο, βρέθηκε μπροστά σε μια ξεκάθαρη στάση του αμερικανού προέδρου Μπάιντεν ως προς τον ρωσικό αγωγό: οι ΗΠΑ λένε ότι αν υπάρξει εισβολή αυτός ο αγωγός δεν θα λειτουργήσει ποτέ. Ωστόσο, παρά την «αυστηρή» ρητορική της γερμανίδας υπουργού Εξωτερικών έναντι της Μόσχας, ο Σολτς ούτε από μακριά δεν θέλησε να πλησιάσει σε αυτή την αμερικανική θέση. Η Μπέρμποκ «αγριεύει» στους Ρώσους, όμως ο Σολτς έκανε περίπου ότι δεν άκουσε ή ότι δεν κατάλαβε τι έλεγε ο Μπάιντεν. Και άρχισε να ρητορεύει γενικώς και αορίστως περί κυρώσεων. Αλλά για τον αγωγό, κουβέντα.

Οπως πάντοτε συνέβαινε στην ιστορία της, η Γερμανία δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με «ευρωπαϊκές» ή με «δυτικές» θέσεις, ούτε τις υποστηρίζει, ιδίως σε τέτοια μεγάλα ζητήματα που άπτονται των ζωτικών εθνικών της συμφερόντων. Το ίδιο ακριβώς που κάνει τώρα με το δίπολο Ρωσίας – Ουκρανίας είναι ό,τι κάνει και με το δίπολο Τουρκίας – Ελλάδας. Οχι απλώς δεν δουλεύει σε μια κατεύθυνση που να συμβαδίζει με τον ρόλο της ως χώρας της ΕΕ, αλλά, αντίθετα, μπλοκάρει, είτε στο παρασκήνιο είτε στο προσκήνιο, κάθε εξέλιξη που θα ενοχλήσει τους διμερείς εθνικούς της συμμάχους. Και φυσικά αυτοί το γνωρίζουν πολύ καλά και επενδύουν εκεί.

Το μόνο για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιος τον ρώσο πρόεδρο Πούτιν είναι ως «χαζό». Ξέρει πάρα πολύ καλά πως κινεί, αυτή τη στιγμή, τα νήματα της εσωτερικής ριζικής διαμάχης της «άλλης πλευράς». Ξέρει πως στο Βερολίνο έχει έναν σύμμαχο πάνω στον οποίο μπορεί να βασιστεί, ό,τι κι αν ακούει να λένε δημοσίως τα κυβερνητικά στελέχη της Γερμανίας στις τηλεοράσεις και στις διάφορες συναντήσεις. Το τελευταίο πράγμα για το οποίο ανησυχεί το Κρεμλίνο είναι μήπως βρει την ΕΕ ενωμένη απέναντί του – άμα του το πει κανείς αυτό, θα βάλει τα γέλια. Και αυτός είναι ένας κύριος πυλώνας της πολιτικής του στην κατεύθυνση της εξάπλωσης της ρωσικής ηγεμονίας με στόχο την ανάκτηση μέρους που είχε η χώρα στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης. Ειδικά δε από την ώρα που η Μεγάλη Βρετανία δεν ανήκει πια στην ΕΕ, ο ρώσος πρόεδρος μπορεί να κοιμάται ήσυχος ως προς αυτό το μέτωπο. Αλλωστε, τέτοιες μείζονος σημασίας διαφορές πολιτικής εξηγούν και το πραγματικό «γιατί» έφυγε η Βρετανία από την ΕΕ: επειδή μέσα στο πλαίσιό της όλες οι κύριες πολιτικές καθορίζονται στην πραγματικότητα από το Βερολίνο. Γι’ αυτό και ο σιδηρούς Λαβρόφ έγινε προχθές έξαλλος με τη βρετανίδα υπουργό Εξωτερικών και όχι με τη γερμανίδα για το Ουκρανικό…

Ολα αυτά σημαίνουν στην πράξη ότι το Βερολίνο στηρίζει τη Μόσχα. Μπορεί να μην το ομολογεί καμία πλευρά, αλλά το γνωρίζουν όλες. Ωστόσο δεν είναι κάτι νέο. Πάντοτε έτσι συνέβαινε. Το πρόβλημα είναι τόσο παλιό όσο περίπου ο συνδυασμός δύο μεγάλων ιστορικών διεργασιών, που συνιστούν και τους βασικούς του άξονες: η γερμανική ένωση υπό τον Μπίσμαρκ και η… βιομηχανική επανάσταση. Από τότε που η Γερμανία ενώθηκε από πολλά βασίλεια σε μία χώρα με κυρίαρχη την πρωσική ηγεμονία και από τότε που η βιομηχανία της εκτοξεύθηκε με τέτοιον τρόπο ώστε το ενεργειακό πρόβλημα να καταστεί ένα από τα μεγαλύτερα και διαρκέστερα για τη χώρα, η διεθνής πολιτική της «σφραγίστηκε» αμετάκλητα από αυτά τα χαρακτηριστικά που σήμερα κυριαρχούν στην ουκρανική πολιτική του Βερολίνου και στέλνουν τα δήθεν κοινά «ευρωπαϊκά» συμφέροντα και τις πολιτικές στον κάλαθο των απορριμμάτων της Ιστορίας. Η Γερμανία παίζει άσχημο διπλό παιχνίδι με ξεκάθαρο νικητή τη Μόσχα. Η «κοινή Ευρώπη» είναι εντελώς ανύπαρκτη. Και η «Δύση», όταν μετράει τις δυνάμεις της, βλέπει μια τεράστια φιλορωσική τρύπα στην καρδιά της Ευρώπης.