Η ελληνική κοινωνία και η απαξία της ανθρώπινης ζωής
Αναρωτιόμαστε «πώς είναι δυνατόν κανένας να μην παρατήρησε το παραμικρό;», «πώς γίνεται να τους έχουμε αφήσει τόσο χώρο;», «τι θα έκανα εγώ αν γνώριζα κάτι;» και κυρίως «γιατί αργήσαμε τόσο πολύ να τους αποκαλύψουμε;»
Σοκ στη Θεσσαλονίκη. Οργή στα Χανιά. Αποτροπιασμός στην Κυψέλη. Τρεις υποθέσεις απασχολούν τις τελευταίες ημέρες την εγχώρια ειδησεογραφία. Κοινός παρονομαστής όλων τους, η απαξία της ανθρώπινης ζωής.
Στην πρώτη, ένας 19χρονος γιος / εγγονός / αδελφός/ φίλος / συμφοιτητής μας ξεψύχησε στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας του Χαριλάου επειδή έδωσε τη λάθος απάντηση σε μια αγέλη κουτσαβάκηδων – από αυτούς που ξεχειλίζουν θράσος μόνο όταν δρουν ομαδικά, κάτω από κουκούλες και οπλισμένοι. Στη δεύτερη, σύμφωνα με τη δικογραφία, 293 γιαγιάδες και παππούδες μας / μανάδες και πατεράδες μας είδαν τη ζωή τους να δύει ανήμποροι, αποστεωμένοι και γεμάτοι τρόμο, έρμαια στα χέρια μιας συμμορίας, τα μέλη της οποίας ήταν – υποτίθεται – επιφορτισμένα με τη φροντίδα τους (και αμείβονταν για αυτό). Στην τρίτη, μια νεαρή μητέρα έπαιζε παιχνίδια στον υπολογιστή, όπως τουλάχιστον ισχυρίστηκε στην απολογία της, όταν ο σύντροφός της στερούσε το οξυγόνο από τον επτάχρονο γιο της στην γκαρσονιέρα που διέμεναν όλοι μαζί. Αργότερα, διατείνονταν ότι το παιδί ζει στην Πολωνία με τον πατέρα του, ενώ γνώριζε ότι τα οστά του ήταν εντοιχισμένα στο μπαλκόνι του διαμερίσματός τους και έπειτα κρυμμένα σε μια εργαλειοθήκη.
Οι δράστες όλων των παραπάνω έχουν μορφή όμοια με τη δίκη μας. Πιθανότατα με κάποιους εξ αυτών να έχουμε συνυπάρξει κάπου, κάποτε. Στα πέταλα γηπέδων, σε διπλανά τραπέζια εστιατορίων, στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας, στους διαδρόμους του σουπερμάρκετ, στα μέσα μεταφοράς, στην ίδια πολυκατοικία…
Κι αυτό μας τρομοκρατεί. Παρακολουθώντας αποσβολωμένοι τα δελτία των 8.00, αναρωτιόμαστε «πώς είναι δυνατόν κανένας να μην παρατήρησε το παραμικρό;», «πώς γίνεται να τους έχουμε αφήσει τόσο χώρο;», «τι θα έκανα εγώ αν γνώριζα κάτι;» και κυρίως «γιατί αργήσαμε τόσο πολύ να τους αποκαλύψουμε;».
Οι απανωτές σφαλιάρες της επικαιρότητας μας έχουν ζαλίσει. Οτ(αν) συνέλθουμε, μια συλλογική ενδοσκόπηση είναι επιβεβλημένη. Να δούμε, τελικά, μήπως το μίσος που διαχέεται ελαφρά τη καρδία από πληκτρολογίου είναι το ίδιο που έχει φτάσει να πλημμυρίσει τις γειτονιές μας;
Δυστυχώς, όμως, όπως όλα δείχνουν, κάτι άλλο θα μας προκαλέσει σοκ / οργή / αποτροπιασμό αύριο…














