«Τα γενέθλια του εφιάλτη»

Κλείνουμε δυο χρόνια πιασμένοι στο δόκανο της πανδημίας. Θυμάμαι τότε που έλεγαν οι ειδήμονες ότι ο εφιάλτης μπορεί να κρατήσει μέχρι και τον Ιανουάριο του ’21. Πόσο μακριά μας φάνηκε το ’21. Και να που φτάσαμε στον Φλεβάρη του ’22 κι ακόμα ζούμε με υποσχέσεις, ευχές και οδηγίες για το μέλλον. Μας λέγανε μην κάνουμε Χριστούγεννα για να κάνουμε Απόκριες, τώρα μην κάνουμε Απόκριες για να κάνουμε Πάσχα, σε λίγο μην κάνουμε Πάσχα για να κάνουμε καλοκαίρι και πάει λέγοντας.

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά νομίζω πως έχει αρχίσει να λασκάρει αυτό που λέμε «κοινωνικός ιστός». Το βλέπεις στον δρόμο, στο σπίτι, στο Διαδίκτυο, καλά στην πολιτική σκηνή δεν το συζητάω. Εχει ξεφύγει το πράμα. Ενα θέατρο σκιών που αλαλάζει. Από παντού χτυπάει το κακό. Δεν ξέρεις από ποιον και πού να κρυφτείς.

Οταν το κύριο θέμα μιας βδομάδας πηγαινοέρχεται αμέριμνο από Φουρθιώτη μέχρι Λιβανό κι από Πολάκη μέχρι Δούκα με τις τσάντες τίγκα στο χιλιάρικο, καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σωσμό, πάει με φόρα το καράβι ίσια για τα βράχια. Μέχρι η κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου ξύπνησε σε μια στιγμή από τη χειμερία νάρκη, αρκούντως ψιμυθιωμένη, για να δηλώσει ότι «Πρέπει να έχουμε δικούς μας ανθρώπους, να μπορούμε επιτόπου να τους επηρεάζουμε», τη Δικαιοσύνη μάλλον εννοούσε φαντάζομαι, και δεν σταμάτησε εκεί αλλά συνέχισε με το γνωστό της ύφος και τουπέ λέγοντας «ότι πρέπει και ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει το μάθημα του ΠΑΣΟΚ από το 1981, όταν κυριάρχησε στο κράτος με τους λεγόμενους “πρασινοφρουρούς”». Δεν ξέρω πόσοι από σας ζήσατε αυτή την κυριαρχία της πρασινοφρουράς αλλά ήταν από εφιαλτικής μέχρι εντελώς γελοίας υποθέσεως.

Θυμάμαι είχανε βάλει και στη Μελίνα τότε, υπουργός Πολιτισμού γαρ, έναν πρασινοφρουρό ονόματι Χαζημούσχας; Χατζηφούσκας; Θα σας γελάσω γιατί μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το επώνυμο, ο οποίος στεκόταν μπάστακας δίπλα της όπου κι αν πήγαινε μην της ξεφύγει καμιά οξεία να πάει να την καρφώσει στο κόμμα. Βέβαια έπεσε και στην περίπτωση ο καημένος γιατί η Μελίνα σε μια βδομάδα τον καταγοήτευσε σε τέτοιο βαθμό που κατέληξε ο δύσμοιρος ο εντεταλμένος να τρέχει πίσω της εκλιπαρώντας και μόνο ένα της βλέμμα. Αυτό ονειρεύεται η κυρία Χριστοδουλοπούλου. Ενα καθαρό και ντούρο καθεστώς. Για το οποίο όμως καθεστώς ο αρχηγός της, κύριος Τσίπρας, κατηγορεί τον Μητσοτάκη. Α, όχι από του Μητσοτάκη προτιμώ το καθεστώς της κυρίας Χριστοδουλοπούλου. Θα έχει πιο πλάκα. Να σκάσει και εμάς λίγο το χείλι μας που έχουμε βουτήξει για τα καλά στη μασκοφορεμένη μας κατάθλιψη.

Να που καταλήξαμε σ’ αυτό που αρχίσαμε. Κλείνουμε δυο χρόνια πιασμένοι στο δόκανο της πανδημίας. Κι η αλεπού λένε όταν της πιάσει το δόκανο το πόδι, το κόβει με τα δόντια της και τρέχει στο λαγούμι της κουτσή κι ελεύθερη όμως. Εγώ τι στο διάολο να κόψω με τα δόντια μπας και αξιωθώ μια ανάσα ελευθερίας; Για πες μου, τι;