«Σ’ αγαπώ Μ’ αγαπάς»

Ποτέ δεν περίμενα η τραγελαφική ιστορία του Π. Δούκα και του Σπ. Λιβανού να εξελιχθεί στην απόλυτη πολιτική φάρσα.

Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που μια αντιπολίτευση καταγγέλλει όχι την κυβέρνηση την οποία αντιπολιτεύεται αλλά κάποια προηγούμενη (!) κυβέρνηση και μάλιστα για κάτι που συνέβη προ δεκαπεντατίας.

Και της οποίας η καταγγελία στρέφεται μεν κατά της σημερινής κυβέρνησης ενώ ούτε καν αναφέρει την κυβέρνηση που καταγγέλλει.

Να σημειώσω ότι ακόμη και το όνομα του τότε πρωθυπουργού αποσιωπάται από τη σημερινή αντιπολίτευση.

Σε σημείο που στο παραδοσιακό ερώτημα «ποιος κυβερνούσε τότε την Ελλάδα;» προκύπτει ως προφανής απάντηση «πάντως όχι η τότε κυβέρνηση, την κυβερνούσε η σημερινή».

Υποθέτω ότι στα μάτια του ΣΥΡΙΖΑ ο Μητσοτάκης είναι η πρώτη κυβέρνηση που κυβερνούσε ήδη δεκαπέντε χρόνια πριν κληθεί να κυβερνήσει!

Δεν θα αδικήσω όσους διακρίνουν στο περιστατικό κάποια σύγχυση. Αλλά ούτε θα θεωρήσω τη σύγχυση εντελώς αδικαιολόγητη ή αβάσιμη.

Διότι το σωστό να λέγεται. Η αποκάλυψη της ψηφοθηρικής νοοτροπίας της Δεξιάς (το 2007 στην Ηλεία…) συγκλόνισε τη συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στον ΣΥΡΙΖΑ πάντα πίστευαν ότι στις εκλογές του 2019 οι Ρομά γέμιζαν τις πλατείες φωνάζοντας «οι Ρομά είναι εδώ / για τον Τσίπρα τον Θεό» επειδή η ριζοσπαστική Αριστερά είναι η βασική ιδεολογική επιλογή τους.

Αλλωστε ποιος Ρομά πήγε ποτέ σε προεκλογική συγκέντρωση χωρίς να έχει προηγουμένως διαβάσει Αλτουσέρ, Αγκαμπέν και Πικετί;

Από την άλλη πλευρά όμως είναι εύλογο να απορεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Για ποιο λόγο μοίραζαν στην Ηλεία τριχίλιαρα για να υποστηρίξουν τον Καραμανλή όταν κοτζάμ ΣΥΡΙΖΑ τον υποστηρίζει με νύχια και με δόντια εντελώς δωρεάν;

Είναι αλήθεια ότι το χρήμα δεν αγοράζει τον έρωτα. Κι ότι ο έρωτας ΣΥΡΙΖΑ – Καραμανλή έχει μια ιστορία.

Καταρχήν ήταν ξαφνικός. Οπως όλοι οι μεγάλοι έρωτες, θα μου πείτε…

Ενδεχομένως. Αλλά κανείς δεν περίμενε να προκύψει μια τέτοια έλξη μεταξύ ενός πρώην πρωθυπουργού της Κεντροδεξιάς κι ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Σε σημείο που ένα ολόκληρο πολιτικό προσωπικό των μεν επιστρατεύτηκε στη διακυβέρνηση των δε – για να βοηθήσει, ρε γαμώτο! Ο Β. Βενιζέλος μιλούσε για «την τρίτη δεξιά συνιστώσα» της τότε κυβέρνησης (Φεβρουάριος 2018).

Παίρνουμε χαρτί και μολύβι. Παυλόπουλος, Παπαγγελόπουλος, Παπακώστα, Καμμένος με τους ΑΝΕΛ που λειτούργησε ως δίοδος, καθώς και κάποιοι άλλοι πρώην της ΝΔ (Αντώναρος, Σπηλιωτόπουλος κ.λπ.) που προσφέρθηκαν αλλά δεν πρόλαβαν ή δεν τους ήθελαν.

Αν έπρεπε να ανακαλέσω τα γεγονότα θα έλεγα ότι ο κρίσιμος χρόνος ήταν το 2015.

Προσέξτε την εξέλιξη. Πρώτα σχηματίστηκε η κυβέρηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που δεν ήταν μια αυθόρμητη έμπνευση του Αλ. Τσίπρα, ούτε του Π. Καμμένου. Είχε συμφωνηθεί μήνες πριν από τις εκλογές, όπως ξέρουμε και έχουν επιβεβαιώσει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Υστερα ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε τον Πρ. Παυλόπουλο στην προεδρία της Δημοκρατίας κάνοντας σαφές ότι θα προτιμούσε στη θέση αυτήν τον ίδιο τον Καραμανλή.

Ο Παυλόπουλος ξεχρέωσε την επιλογή του το ίδιο καλοκαίρι με τη στάση του στο δημοψήφισμα, τη σύγκλιση του συμβουλίου αρχηγών και τη χείρα βοηθείας στην καταρρέουσα κυβέρνηση Τσίπρα.

Τον Σεπτέβριο 2015 γίνεται υπηρεσιακός υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Β. Θάνου ο Δ. Παπαγγελόπουλος. Ενας καραμανλικός συνταξιούχος εισαγγελέας που μεθοδεύει την κατάθεση Φαλσιανί και την εμπλοκή της λίστας Λαγκάρντ στην προεκλογική εκστρατεία.

Η κυβέρνηση Θάνου είχε καταρτιστεί ουσιαστικά από τον ίδιο τον τότε Πρόεδρο.

Μετά τις εκλογές, ο Παπαγγελόπουλος παραμένει στην κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου αλλά ως αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης.

Η εκλογή του Κυρ. Μητσοτάκη μπλοκάρει τη συγκρότηση του ΕΣΡ που είχε ήδη συμφωνηθεί μεταξύ του προέδρου της Βουλής Ν. Βούτση και άγνωστων συνομιλητών του στη ΝΔ (Ιανουάριος 2016). Λίγο αργότερα η κυβέρνηση εμφανίζει ως λύση στο αδιέξοδο τον Β. Πολύδωρα!

Την επομένη του πρώτου (και τελικά παράνομου…) διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, ο Ν. Παππάς σπεύδει περιχαρής στο προεδρικό μέγαρο να ενημερώσει τον Παυλόπουλο για τα αποτελέσματα του διαγωνισμού.

Τι σχέση έχει όμως ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας με τηλεοπτικές άδειες;

Με λίγα λόγια ζούσαμε ένα εντελώς παράλογο σκηνικό: μια ομάδα παραγόντων της αντιπολίτευσης δρούσε σαν «παράγκα» της κυβέρνησης μέσα στην αντιπολίτευση.

Εν γνώσει του Καραμανλή; Δεν το γνωρίζω. Εν γνώσει του Παυλόπουλου; Δεν το αποκλείω.

Λείπει ίσως μια εξήγηση. Για ποιο λόγο όλα αυτά;

Ο πιο πεζός λόγος είναι ότι κάποιοι στηρίχτηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη ΝΔ. Απέτυχαν λόγω της εκλογής Μητσοτάκη.

Ο πιο βαθύς είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι λεγόμενοι «καραμανλικοί» μοιράζονταν μια κοινή σκέψη κι έναν κοινό εχθρό.

Η κοινή σκέψη αφορούσε μια μονοπωλιακή αντίληψη της εξουσίας. Ο κοινός εχθρός ήταν ό,τι έμπαινε εμπόδιο σε αυτό το μονοπώλιο.

Ο συνδυασμός κατέληγε σε μια «συνωμοσιολογία περί κέντρων». Οι μεν τους απέδιδαν την ήττα τους. Οι δε τα αντιμετώπιζαν με παρανοϊκή εχθροπάθεια.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολύ πριν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Παππά ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή και ο Παυλόπουλος που προσπάθησαν (και απέτυχαν…) να παρέμβουν στα Μέσα δια του «βασικού μετόχου».

Ούτε είναι συμπτωματικό ότι συμμερίστηκαν μια κοινή ρητορική κατά «της διαφθοράς», των «σκανδάλων» και της «διαπλοκής» που αναπτύχθηκε σχεδόν ταυτόχρονα στη ΝΔ του Καραμανλή και τον Συνασπισμό του Νίκου Κωνσταντόπουλου.

Παράξενη σύμπτωση. Ο Κωνσταντόπουλος περίμενε να προταθεί από τον Καραμανλή για πρόεδρος της Δημοκρατίας, το 2005. Και τελικά ήταν ο Παυλόπουλος που προτάθηκε από τον Τσίπρα το 2015.