Σεμνός και ιδιοφυής

Πάντα αναρωτιόμουν αν παίζει ρόλο η περιοχή που θα μεγαλώσει ένας μουσικός για να ξεχωρίσει. Υπάρχουν κάποιες γειτονιές της Αθήνας που έχουν «γεννήσει» προικισμένους μουσικούς. Για παράδειγμα το τετράγωνο Ν. Σμύρνη – Καλλιθέα – Αμφιθέα – Π. Φάληρο έχει μεγάλη μουσική παράδοση, όπως και το τρίγωνο Αμπελόκηποι – Γκύζη – Κυψέλη. Τα Πατήσια είναι επίσης γνωστή μουσικομάνα της Αθήνας, όπως και το Παγκράτι, όπου έζησαν και δημιούργησαν από τον πρωτοπόρο ρόκερ Δημήτρη Πολύτιμο έως τον λόγιο μουσικοσυνθέτη Νίκο Μαμαγκάκη. Οσο για τον Πειραιά είναι μια κατηγορία μόνος του.

Στο Παγκράτι, γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Νίκος Αντύπας. Τελείωσε το 7ο Γυμνάσιο της περιοχής σε μια εποχή που κάθε γειτονιά είχε το συγκρότημά της και οι κιθαρίστες είχαν την πρωτοκαθεδρία. Εκείνος προτίμησε τα τύμπανα. Ο ντράμερ σίγουρα έχει μια διαφορετική ιδιοσυγκρασία. Ιδιαίτερα αν ακολουθούσε τότε τον δρόμο της ψυχής του κι έπαιζε ροκ μουσική θα τον διέκρινε η διαφορετικότητα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και το μουσικό ταξίδι του Νίκου Αντύπα που λάτρευε από μικρός το ροκ και μπήκε στα συγκροτήματα με αρχή τους Ιωνάθαν στην ανατολή της δεκαετίας του ’70. Ακολούθησαν και άλλα σχήματα όπως οι Sunset, Osiris, You Guys (στα 80s), που μπορεί να μην είχαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους, αλλά άφησαν το δικό τους αποτύπωμά στις 33 και στις 45 στροφές.

Στα τέλη της δεκαετίας ο ήδη έμπειρος ντράμερ εντάσσεται στους Socrates Drank The Conium των Αντώνη Τουρκογιώργη και Γιάννη Σπάθα που μαζί του ανοίγουν το δεύτερο κύκλο στην πορεία τους και λέγονται πλέον σκέτο Socrates. Ο Ν. Αντύπας αντικατέστησε τον Γιώργο Τρανταλίδη, το μεγαλύτερο κεφάλαιο ιστορικά στα τύμπανα του συγκροτήματος και δένει αμέσως με το γκρουπ με το ατόφιο ροκ παίξιμό του που η αξία του γίνεται ευρύτερα γνωστή στους ροκ κύκλους και στο απαιτητικό τότε κοινό που γεμίζει καθημερινά το Κύτταρο.

Επειτα από δύο σπουδαίους δίσκους, το «Waiting For Something» (1980) που περιέχει μεταξύ άλλων το θρυλικό πια «Mountains» σε νέα εκτέλεση, αλλά και το «Breaking Through» (1981) όπου εμφανίζονται πια ως τρίο. Οι Socrates φθάνουν σε ένα τέτοιο ψηλό επίπεδο που πλέον η ευρωπαϊκή καριέρα έρχεται ως φυσικό επακόλουθο. Ετσι τρεις καταξιωμένοι μουσικοί που το λέει η καρδιά τους δοκιμάζουν την τύχη τους στην Αγγλία.

Ο Ν. Αντύπας ήταν ο πιο μικρός από τους τρεις, 30άρης, ενώ οι δύο πρώην συμμαθητές από τον Πειραιά, 33 ετών. Στο Λονδίνο ο άνθρωπός τους ήταν ο Βαγγέλης Παπαθανασίου με τον οποίο είχαν ηχογραφήσει τον περίφημο δίσκο «Phos» (1976). Ο μουσικός που ήταν κάτι περισσότερο από ντράμερ είχε καλούς φίλους ήδη στο Λονδίνο, όπως ο Robert Fripp των King Crimson και ο Mark Knopfler των Dire Straits.

Το υλικό για τον νέο τους δίσκο «Plaza» είναι έτοιμο και το τεστάρουν σε μια περιοδεία με τους UFΟ, το θρυλικό βρετανικό χαρντ ροκ γκρουπ. Παίζουν σε μέρη που ούτε καν περνούσε από το μυαλό τους πριν λίγο καιρό, όπως το θρυλικό Marquee. Μιλούν γι’ αυτούς με θαυμασμό μουσικοί όπως οι David Bowie, Gary Moore και Lemmy των Motorhead. Βρισκόμαστε πια στο 1983 και οι Socrates έχουν αλλάξει εμφανισιακά, έχουν κοντύνει τα μαλλιά και το ντύσιμό τους δεν είναι πια freak.

Τότε έρχεται η πρόταση να υπογράψουν συμβόλαιο έναντι αδρής αμοιβής για τα δεδομένα ελληνικού συγκροτήματος με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και να πάνε στην Αμερική να δοκιμάσουν την τύχη τους και εκεί. Δεν έγινε τελικά το μεγάλο βήμα και συμφώνησαν σε αυτό και οι τρεις, σεβόμενοι ο ένας την επιλογή του άλλου. Ετσι ήταν πάντα αυτό το γκρουπ, σαν οικογένεια. Η επιστροφή στην Ελλάδα ήταν μονόδρομος.

Ο Ν. Αντύπας αφήνει πίσω του την εποχή των συγκροτημάτων και ανοίγει έναν νέο δρόμο περνώντας σταδιακά στη σύνθεση. Είναι πραγματικά ιδιαίτερο πώς ένας ντράμερ εξελίχθηκε σε έναν τόσο πετυχημένο συνθέτη, αλλά και ενορχηστρωτή (ένα δείγμα είναι τα «Ζεστά Ποτά» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα το 1985). Η απάντηση ίσως βρίσκεται στη διαρκή ενασχόλησή του με την τεχνολογία με την οποία ασχολήθηκε πολύ σοβαρά και του έδωσε ώθηση στη δημιουργία. Ενα πρόγραμμα σύνθεσης της Apple ήταν, όπως λέγεται, η αφετηρία να αφήσει πίσω του τον ρομαντισμό του ροκ και να απευθυνθεί σε ένα μεγαλύτερο κοινό γράφοντας μουσική με επιτυχία και εκλεκτές συνεργασίες ερμηνευτών, μια πορεία που λίγο-πολύ είναι σε όλους γνωστή.

Οταν μιλούσε για το ροκ, δεν μιλούσε για την άλλη του πλευρά και το αντίστροφο. Με έναν τρόπο τα είχε διαχωρίσει στο μυαλό του ο σεμνός και ιδιοφυής αυτός μουσικοσυνθέτης.

Ο ίδιος έγραψε στη σελίδα του: «Ζώντας κάποιοι από μας μια ζωή έντονη τις δεκαετίες ’70 και ’80, ως κοινό και ως άτομα, γυρεύουμε σήμερα το “κάτι” για τις μέρες που έρχονται ώστε να υπάρξει ένα νέο θεμέλιο στον μουσικό χώρο. Ρομαντικά χρόνια τότε, έδιναν δύναμη!!».

Ο Γιάννης Αλεξίου είναι μουσικός συντάκτης, διοργανωτής του «Vinyl is back»