Μπαλατσινός και Βαρβαρέσος με «Πάθος» στο Μέγαρο Μουσικής

«Είμαι πεπεισμένος ότι το μέλλον της μουσικής αυτής της χώρας πρέπει να βασίζεται σε αυτό που ονομάζεται “νέγρικες μελωδίες”. Μπορεί να αποτελέσουν το θεμέλιο μιας σοβαρής σχολής σύνθεσης που πρέπει να αναπτυχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η λαϊκή μουσική της Αμερικής και οι συνθέτες σας πρέπει να στραφούν σε αυτήν». Αυτό είχε προφητεύσει ο Αντονι Ντβόρζακ κατά την άφιξή του στην Αμερική το 1892. Ο σπουδαίος τσέχος συνθέτης έναν χρόνο αργότερα αρχίζει να γράφει τη Συμφωνία αρ. 9 σε μι ελάσσονα Οp. 95, Β. 178, ευρέως γνωστή ως «Συμφωνία του Νέου Κόσμου». Τη συνέθεσε ενώ ήταν διευθυντής του Εθνικού Ωδείου της Αμερικής, στη διάρκεια των ετών 1892-1895, όπου είχε αφήσει την Πράγα για την Αμερική και για έναν καθόλου ευκαταφρόνητο μισθό – 15.000 δολάρια. Η πιο γνωστή Ενάτη Συμφωνία, μετά του Μπετόβεν, είναι μακράν η πιο δημοφιλής συμφωνία του τσέχου συνθέτη και ένα από τα πιο σημαντικά έργα στο ρομαντικό ρεπερτόριο.

Το έργο (που ο αστροναύτης Νιλ Αρμστρονγκ είχε πάρει μαζί του κατά τη διάρκεια της αποστολής του «Apollo 11», στην πρώτη προσσελήνωση το 1969), η «Συμφωνική Φαντασία» από τον «Πρωτομάστορα» του Μανώλη Καλομοίρη (1882-1962) – μια άγνωστη σύνθεση στα 60 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου δημιουργού – και το Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα, έργο 16, του Εντβαρντ Γκριγκ (1843-1907) αποτελούν τον κορμό της συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών υπό τον τίτλο «Πάθος». Η μουσική διεύθυνση ανήκει στον Γιώργο Μπαλατσινό και σολίστ είναι ο Βασίλης Βαρβαρέσος. Ο διεθνούς φήμης πιανίστας είναι συνδεδεμένος ιδιαίτερα με το έργο του Εντβαρντ Γκριγκ για προσωπικούς λόγους. Πρόκειται το πρώτο μεγάλο κοντσέρτο που έπαιξε με ορχήστρα όταν ήταν 12 ετών.

«Είναι το κοντσέρτο το οποίο άκουγα, μαζί με το 2ο Κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ, χωρίς σταματημό σε όλη την παιδική μου ηλικία» αναφέρει στο σχόλιό του ο σολίστ. «Και είναι το κοντσέρτο που παραλίγο να μας κάνει να μας διώξουν από την πολυκατοικία οικογενειακώς γιατί κάθε μέρα έβαζα, όταν ήμουν πιτσιρίκι, το CD με τον Κρίστιαν Ζίμερμαν στη διαπασών και έκανα καραόκε παίζοντας το μέρος του πιάνου τόσο δυνατά ώστε να μας ακούει όλο το τετράγωνο. Γι’ αυτό το συγκεκριμένο έργο δεν μπορώ να πω ότι έχει κάποιες προκλήσεις παραδοσιακού τύπου. Ναι, είναι πολύ δύσκολο. Ναι, είναι από τα μεγάλα και πολύ γνωστά έργα του ρεπερτορίου. Η πρόκληση όμως και η δυσκολία για εμένα προσωπικά είναι να μη συγκινηθώ τόσο επί σκηνής που μου δίνεται η ευκαιρία να ξαναπαίξω το έργο που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία ως μικρού πιανίστα όσο κανένα άλλο».