Λεφτά δεν υπάρχουν

Δημιουργείται η αίσθηση τις τελευταίες εβδομάδες ότι το σύνθημα της συγκράτησης στα δημοσιονομικά δεν έχει φτάσει σε όλη την κυβέρνηση. Αν και βρισκόμαστε στην αρχή της εφαρμογής του νέου κρατικού προϋπολογισμού, όπου λογικά ο κάθε υπουργός ζύγισε τις ανάγκες του και τις συμπεριέλαβε στο κείμενο που ψηφίστηκε στα τέλη του προηγούμενου έτους, εντούτοις παρατηρούνται πολλές νέες «έκτακτες δαπάνες». Από σχεδόν όλα τα υπουργεία καταφθάνουν αιτήματα στο υπουργείο Οικονομικών, πάντα με την ένδειξη κατεπείγον, για κάθε νέα πιθανή ή απίθανη δαπάνη. Τα ονόματα του Σταϊκούρα και του Σκυλακάκη βρίσκονται στα χείλη πολλών μελών της κυβέρνησης και όχι με καλό τρόπο.

Πολλοί για παράδειγμα παρατήρησαν τον Σπήλιο Λιβανό να συμμετέχει στον περίφημο διάλογο με τον δήμαρχο Σπάρτης, αλλά λίγοι άκουσαν και το θέμα συζήτησης. Δεν ήταν άλλο από τις περίφημες αποζημιώσεις προς πληγέντες αγρότες εσπεριδοειδών. Τα χρήματα κανονικά, τα καταβάλλει ο ΕΛΓΑ. Οσο έχει. Πέρυσι έδωσε 300 εκατ. ευρώ, ενώ στο ταμείο είχε 150 εκατ. Τα άλλα τα έβαλαν οι φορολογούμενοι.

Σε αυτή την περίφημη επίσκεψη του κλιμακίου στη Λακωνία, που έγινε και η «στραβή» για τον κ. Λιβανό, ο πρόεδρος του ΕΛΓΑ που τον συνόδευε, διαβεβαίωσε τους αγρότες ότι η τιμή που θα αποζημιωθεί το πορτοκάλι φτάνει τα 22 λεπτά το κιλό. Το θέμα ωστόσο είναι ότι η τιμή παραγωγού φέτος κινήθηκε από 15 έως 20 λεπτά το κιλό. Οσοι δηλαδή δηλώσουν ζημιά θα πάρουν παραπάνω από αυτούς που πούλησαν κανονικά το προϊόν τους στην αγορά. Δεν ξέρω τι ασφάλιση είναι αυτή του ΕΛΓΑ, αλλά φαντάζομαι ελάχιστοι του χρόνου θα συγκομίσουν προϊόν. Συμφέρει να καταστραφεί και να σαπίσει πάνω στο δέντρο. Στην ίδια επίσκεψη, μάλιστα, διαβάζουμε σε τοπικά μέσα ότι έγινε επίκληση στον κ. Σκυλακάκη ώστε να διαθέσει τους διαθέσιμους πόρους για την πρόσληψη γεωπόνων εκτιμητών, ώστε να αποδοθούν γρήγορα τα χρήματα. Αρα όχι μόνο καλύτερες τιμές, αλλά και πιο γρήγορες σε σχέση με τις μεταχρονολογημένες επιταγές που πληρώνει η αγορά.

Τα προβλήματα των αγροτών, μην μπερδευόμαστε, είναι σημαντικά. Οι λύσεις ωστόσο που πρέπει να δίνει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τους υπόλοιπους φορολογούμενους, το κοινό καλό, το δημόσιο συμφέρον. Σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να κατηγορηθεί για μεροληπτική συμπεριφορά.

Το παράδειγμα του Αγροτικής Ανάπτυξης είναι απλά ενδεικτικό, αλλά ακολουθείται και από άλλους υπουργούς που δείχνουν να έχουν μείνει στο 2020 και στο 2021.

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι δημοσιονομικά τα πράγματα έχουν σφίξει σε τέτοιο βαθμό που μέτρα που θεωρούν δεδομένα, μπορούν να αντιστραφούν. Ξεχνούν για παράδειγμα ότι για να συνεχιστεί η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης στον ιδιωτικό τομέα το 2023 – πόσω μάλλον να επεκταθεί και στον δημόσιο τομέα – και με δεδομένη την ανάγκη επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων, θα πρέπει να υπάρχει διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος. Αλλιώς θα πρέπει να πληρωθεί ξανά από τους φορολογούμενους. Φαντάζεται κανείς το πισωγύρισμα;

Το ίδιο ισχύει και για τις εισφορές επιχειρήσεων και εργαζομένων που έχουν μειωθεί κατά 4,1 μονάδες, ως μέτρο ελάφρυνσης από τις επιπτώσεις της πανδημίας. Αν δεν βρεθεί ο χώρος, οι εισφορές θα πρέπει να επιστρέψουν στα προηγούμενα επίπεδα. Στην ίδια κατηγορία περιλαμβάνονται μια σειρά από προϊόντα και υπηρεσίες (τουρισμός) που έχουν μεταταχθεί σε χαμηλότερο συντελεστή ΦΠΑ, προσωρινά. Οχι μόνιμα. Για να γίνουν μόνιμα, θα πρέπει να υπάρχουν χρήματα και με τον ρυθμό που σκάνε τα αιτήματα, δεν είναι καθόλου βέβαιο…