Backstage

Ο Πέτρος Δούκας ήταν στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης Καραμανλή. Σε αυτό που τίναξε την μπάνκα στον αέρα. Σήμερα είναι δήμαρχος στη Σπάρτη. Υποδεχόμενος τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιο Λιβανό του εξηγεί πώς, μετά τις πυρκαγιές στην Ηλεία, μοίρασαν χρήμα, ανακόπτοντας την πτώση των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας. Η παρέα γελάει. Ουσιαστικά γελάει με τη χρεοκοπία της χώρας. «Εγραψες ιστορία» του λέει ο Λιβανός που τώρα μαζεύει τα πράγματά του από το υπουργείο.

Δείτε το βίντεο, αν δεν το έχετε παρακολουθήσει, είναι παντού. Ως θέαμα είναι χυδαίο. Κυνισμός και γέλια πάνω από καμένα κορμιά και στάχτες. Και όμως, είναι τόσο αληθινό που το εκτιμάς. Είναι το backstage της πολιτικής, όσα συμβαίνουν και ακούγονται όταν δεν γράφει η κάμερα. Εκεί, δηλαδή, όπου τα πάντα μετρώνται με βάση τα κέρδη και τις ζημίες επί δυνητικών εκλογικών ποσοστών. Απλώς τώρα στη Σπάρτη η κάμερα έτυχε να γράφει.

Ναι, φυσικά, τώρα θα κάνουν όλοι σαν σοκαρισμένα κοριτσόπουλα. Ο κυνισμός του Δούκα θα προκαλέσει αηδία και η στάση του Λιβανού γεννά οργή. Πώς τόλμησαν; Στην πραγματικότητα, όμως, δεν βλέπουμε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αληθινή πολιτική στην πιο ακραία της μορφή, στη χυδαία εκδοχή της. Ο πολιτικός ξεκινάει από το βασικό του ένστικτο, την επανεκλογή του. Τα υπόλοιπα ακολουθούν. Δεν φταίνε αυτοί. Είναι η φύση της δουλειάς που τρέμεις μη σου κάτσει η στραβή στη βάρδια, όπως είπε η Ρένα Δούρου, σε μία δήλωση αντίστοιχης ειλικρίνειας.

Στο βίντεο βλέπουμε ανθρώπους να συζητούν για θέματα δουλειάς. Είναι σαν να ακούς χειρουργούς να περιγράφουν πώς κόβουν πνευμόνια και συκώτια. Δεν απευθύνονται σε σένα για να τηρήσουν τα προσχήματα, μιλάνε μεταξύ τους. Οσο εξοργιστικό, λοιπόν, είναι αυτό το βίντεο, άλλο τόσο είναι και χρήσιμο ως μία αληθινή ματιά πίσω από τις κουρτίνες. Και επιτρέψτε μου, οι περισσότεροι από αυτούς που δηλώνουν τώρα σοκαρισμένοι, μάλλον δεν το εννοούν. Αν μάλιστα πρόκειται για πολιτικούς ή δημοσιογράφους, τότε πάρτε στα σοβαρά το ενδεχόμενο να σας δουλεύουν.

Σας έλειψε το Καρναβάλι;
Αύριο η επιτροπή των ειδικών θα κληθεί να λάβει την κρίσιμη απόφαση. Θα έχουμε Καρναβάλι ή οι εκδηλώσεις θα ματαιωθούν για τρίτη χρονιά; Εννοείται ότι ελπίζουμε για επιστροφή του Καρναβαλιού που συντηρεί οικονομικά χιλιάδες συμπατριώτες μας. Ομως, πέραν του οικονομικού, μια χαρά ήμασταν δύο χρόνια χωρίς το κιτς που εμποτίζεται με το άλλοθι της παράδοσης και καθιστά την κακογουστιά πολιτιστικό προϊόν. Διότι, πέρα από τα χρήματα, τι χάσαμε δύο χρόνια; Αρματα με τον ιό και τα εμβόλια, ομοιώματα του Τσιόδρα και του Πολάκη, καουμπόηδες με αθλητικά παπούτσια, χαβανέζες με παλτουδάκια, ασταμάτητους Gipsy Kings στα ηχεία, σάχλες με φαλλούς, νερωμένο κρασί και ταραμά που ξέμεινε στα ψυγεία του δήμου και είπε ο δήμαρχος να ξεστοκάρει.

Η Ανοιχτή Ορχήστρα της Αθήνας
Ξέρετε την Ανοιχτή Ορχήστρα της Αθήνας; Και εγώ δεν είχα ιδέα μέχρι που είδα βίντεο από τον λόφο του Φιλοπάππου με δεκάδες ανθρώπους να τραγουδούν, ως χορωδία, με τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Σχεδόν όλοι τους είναι ερασιτέχνες που στην περίοδο της καραντίνας αναζήτησαν μία καταφυγή, ένα πεδίο έκφρασης καλλιτεχνικού ενστίκτου. Και αν τους δείτε θα σας φανεί τόσο γλυκό, καθώς γυρίζουν στην πόλη, κάνουν ξεναγήσεις, γεμίζουν με νότες γκρίζα στενά. Και ακόμα πιο όμορφο είναι το ανιδιοτελές της συμμετοχής. Δεν υπάρχει οικονομικό όφελος, δεν υπάρχει προβολή, δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τη διάθεση για παρέα και μουσική. Μπορείτε να τους αναζητήσετε στο Facebook (ελπίζω να το κάνει και ο Δήμος Αθηναίων) και τις περισσότερες Κυριακές, από τις 11 και μετά, στου Φιλοπάππου, από την πλευρά των Πετραλώνων.