Ναι, υπάρχει πραγματική φιλία στην πολιτική

Η άμεση απομάκρυση του Σπήλιου Λιβανού από την κυβέρνηση και η διαγραφή του Πέτρου Δούκα από τη ΝΔ, που ακολούθησε, ήσαν οι ενέργειες που έπρεπε να γίνουν, από την ώρα που ανακαλύφθηκε η ύπαρξη του βίντεο της ηλιθιότητας – που νομίζεις ότι είναι σκετσάκι των «Monty Python», από τα αποτυχημένα τους, παιγμένο από ατάλαντους ερασιτέχνες ηθοποιούς. Αριστα αντέδρασε ο Πρωθυπουργός, διότι το κόστος θα ήταν πολλαπλάσιο αν η κυβέρνηση εμφανιζόταν να αδρανεί μπροστά σε τέτοια επίδειξη χυδαιότητας, κυνισμού και βλακείας. Μια εκδοχή πολακισμού ήταν, στο κάτω κάτω, η γελοία σκηνή που καταγράφηκε στο βίντεο, χωρίς την προλεταριακή βαναυσότητα και το κρητικό φολκλόρ.

Και, για να μην κρυβόμαστε, δεν έχασε η Βενετιά βελόνι με τις απώλειες. Ο Σπήλιος Λιβανός είχε αρχίσει να ξεχωρίζει για μια ιδιαίτερη έφεση στις γκάφες, η οποία προδίδει μάλλον αδυναμία να σταθμίσει σωστά τις καταστάσεις. Στην περίπτωση του μητροπολίτη της εκλογικής περιφερείας του (που έπεσε για ύπνο εξαιτίας του κορωνοϊού), ο τέως υπουργός δεν είχε τη στοιχειώδη πρόνοια να σκεφθεί ότι εκθειάζοντας ένα πολέμιο του εμβολιασμού, εκθείαζε ένα πολέμιο της κυβέρνησης στην οποία μετέχει. Στη δε πρόσφατη περίπτωση της Σπάρτης, όπου χρειαζόταν να δείξει σθένος, εκείνος αντέδρασε ψοφοδεώς με μια επίδειξη ειρωνείας, την οποία μόνον ο ίδιος κατάλαβε. (Αντί για αντιαεροπορικά πυρά, ρίξαμε πυροτεχνήματα. Πειράζει;) Μιλούμε για σφάλματα κρίσεως που βγάζουν μάτι. Το είδος των λαθών, που έχει κάνει μυριάδες δασκάλων ανά τους αιώνες να ουρλιάξουν: «Πού είχες το μυαλό σου, παιδάκι μου;». Θα αναρωτιόμουν ποια θα είναι η επόμενη γκάφα του, αν δεν είχε μεσολαβήσει η Ατροπος με τη μορφή του Κυριάκου Μητσοτάκη και το ψαλίδι της…

Το σοβαρότερο πρόβλημα της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι ότι – να το πω στη γλώσσα των σεισμολόγων – ενεργοποίησε το γνωστό ρήγμα της ΝΔ, μεταξύ της λαϊκής, νεοκαραμανλικής προελεύσεως, Δεξιάς, που θέλει την Κεντροδεξιά σαν γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, και των άλλων, εκείνων που αντιλαμβάνονται την Κεντροδεξιά ως μεταρρυθμιστική και εκσυγχρονιστική δύναμη. Αλλά γι’ αυτή την παρενέργεια δεν φταίει ο Μητσοτάκης. Ο Δούκας και η μεγαλαυχία του την προκάλεσαν· ο Μητσοτάκης όμως την πληρώνει, διότι στην ενότητα αυτών των δύο πλευρών στηρίζεται η κοινωνική συμμαχία, που επιτρέπει στην κυβέρνηση να υπάρχει. Οχι ότι ο Δούκας επεδίωξε να ανοίξει το ζήτημα, επειδή μετείχε στις κυβερνήσεις του Ακάματου. Κάθε άλλο! Απλώς, ο Δούκας είναι ένας δεκαπεντάχρονος σε πακέτο εξηνταπεντάρη. Ενθουσιάζεται, εντυπωσιάζεται και υπερβάλλει όπως ένας δεκαπεντάχρονος.

Εκείνο που εντυπωσιάζει εμένα, όμως, είναι η αιδήμων σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ για οτιδήποτε αφορά τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή.
Μόνο ο Μητσοτάκης υπάρχει γι’ αυτούς στις ανακοινώσεις τους, ενώ απουσιάζει κάθε μνεία στην κυβέρνηση του 2007. Λογικό, θα μου πείτε, αφού εμμέσως και αμέσως συγκυβέρνησαν. Επίσης, όμως, αυτό θα πει φιλία! Το επισημαίνω για όλους εκείνους τους κυνικούς που υποστηρίζουν ότι ο Τσίπρας είναι αχάριστος και ότι η πολιτική δεν χωράει φιλίες. Βλέπετε πώς του στέκεται στη δύσκολη ώρα; Ακόμη και με το κόστος να αφήνει ανεκμετάλλευτη μια ευκαιρία να προκαλέσει την ενότητα της ΝΔ και της κυβέρνησης.