Μενουμευρωπαίοι και Ισαποστάκηδες

Υπάρχει στη χώρα μας θλιβερό είδος ανθρώπων που είναι πρόξενοι μεγάλων δεινών. Τους χαρακτηρίζει πίστη σε πλάσμα της φαντασίας τους που το έχουν βαφτίσει «δημόσιο συμφέρον» και -κορύφωση της φαντασίωσης- θεωρούν ότι οι πολιτικοί πρέπει να το υπηρετούν. Η μεν κυβέρνηση δια των πράξεών της, η δε αντιπολίτευση με την κριτικής της, ώστε  να διορθώνει η κυβέρνηση τα λάθη της ή να την διαδέχονται, αν είναι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

Διότι ηθελημένα να βλάπτει κυβέρνηση ή αντιπολίτευση το δημόσιο συμφέρον προς ίδιον όφελος, αποτελεί αντινομία, είναι αδύνατον να συμβεί,  δηλώνουν τα κόμματα που κυβερνούν ή αντιπολιτεύονται, αντιστοίχως.

Οι πολιτικοί, με το δίκιο τους, τους θεωρούν «νούμερα» αυτούς τους τύπους: οι συριζαίοι τους αποκάλεσαν χλευαστικά «Μενουμευρωπαίους» το 2015. Εκείνη τη χρονιά, αυτοί οι συνήθως ψύχραιμοι άνθρωποι που δεν κάνουν καταλήψεις και δεν συμμετέχουν σε διαδηλώσεις, κατέβηκαν στους δρόμους με ευρωπαϊκές σημαίες γιατί βλακωδώς φοβήθηκαν ότι η ομάδα Τσίπρας-Καμμένος-Βαρουφάκης-Λαφαζάνης κτλ θα οδηγούσε τη χώρα εκτός Ένωσης.

Με το δίκιο της  και η Νέα Δημοκρατία επινόησε τον χλευασμό «Ισαποστάκηδες» για αυτούς τους ίδιους βλάκες. Διότι δεν κατανοούν ότι το εθνικό κόμμα, το οποίο υπό τη φωτισμένη ηγεσία  του Κώστα Καραμανλή Β’ οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία και υπό τη σοφή καθοδήγηση του Αντώνη Σαμαρά δημιούργησε την παράδοση να μας κυβερνούν -υπογράφοντας μνημόνια-  αντιμνημονιακά κόμματα, το κόμμα αυτό έχει μόνιμο πολιτικό και ηθικό πλεονέκτημα έναντι και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ.

Επιπλέον, όσοι πρώην Μενουμευρωπαίοι και νυν Ισαποστάκηδες ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές Νέα Δημοκρατία, δεν αναγνωρίζουν ότι της χρωστούν υποχρέωση που ανέλαβε το βάρος να κυβερνήσει στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ καθόλου δεν ήθελε. Και όπως έκαναν πριν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν τώρα και στη Νέα Δημοκρατία – ενώ κάθε σώφρων άνθρωπος  που θέλει να προοδεύσει υπερασπίζεται τις κυβερνήσεις και κατηγορεί τις αντιπολιτεύσεις, όποιες και αν είναι αυτές.

Για τούτο τον λόγο, ανεπιτήδευτοι θεσιθήρες σωστά αποκάλεσαν «επιτήδειους ουδέτερους» τους Μενευρωπαίους/Ισαποστάκηδες.

Συνοπτικά,  οι άνθρωποι αυτοί που ενδιαφέρονται υποτίθεται για το δημόσιο συμφέρον, στην πραγματικότητα αποτελούν δημόσιο κίνδυνο: δεν αφήνουν τους  πολιτικούς να δουλέψουν επ’ ωφελεία του λαού και του έθνους. Αφενός δημιουργούν προβλήματα σε σπηλαιανθρώπους τύπου Παύλου Πολάκη, αφετέρου γκρινιάζουν για κυβερνητικές ανεπάρκειες και -το χειρότερο- μπορεί να φθάσουν να κατακρίνουν την κυβέρνηση αν ψηφίσει εκλογικό σύστημα που θα αφήνει τους σπηλαιανθρώπους εκτός βουλής και θα φέρνει κοσμήματα πολιτικού ήθους, ευγενείς Δούκες και ευπατρίδες Λιβανούς.