Ενας δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ;

Στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης, στις 30 Ιανουαρίου, ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος αναφέρθηκε στα Ιμια. Κι αφού υπεραμύνθηκε της εκδοχής του που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να έχει γίνει ελληνοτουρκική σύγκρουση, είπε ριψάσπιδες όσους χειρίστηκαν την κρίση. Η ιστορία εκείνη έχει ονοματεπώνυμο, πρόσθεσε: «Κώστας Σημίτης και οι συν αυτώ».

Την ώρα που μιλούσε ο Βελόπουλος, στη Βουλή βρίσκονταν οι εκπρόσωποι του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Περίμενα ότι θα υπεράσπιζαν το κόμμα τους και τον πρώην πρωθυπουργό από την πατριδοκάπηλη ύβρη. Δεν το έπραξαν. Ούτε με κάποια ομιλία ούτε, έστω, με μια ανακοίνωση, με έναν υπαινιγμό. Το άφησαν να περάσει.

Δεν ξέρω αν μπορεί να σταθεί μια δικαιολογία τύπου «δεν ανοίγουμε διάλογο με τον Βελόπουλο, έναν τύπο που διακινεί την αλληλογραφία του με τον Χριστό». Κατά την προσωπική μου γνώμη, ένα κόμμα δεν πρέπει να αφήνει να πέφτει κάτω τίποτα, ιδίως όταν αυτό αμαυρώνει την ιστορική του διαδρομή και την προσφορά του στη χώρα. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι είναι συνειδητή επιλογή ενός κόμματος που, στο πλαίσιο μιας νέας ταυτότητας, επέλεξε α λα καρτ να συνδεθεί με ένα ουσιαστικά μυθικό παρελθόν. Διά του εξωραϊσμού, το σημερινό ΠΑΣΟΚ αναζητά ταυτότητα στη σύνδεσή του με τη μακρινή αρχή της μεταπολίτευσης, όταν ακόμα δεν είχαν προκληθεί συλλογικά τραύματα από την άσκηση της εξουσίας.

Τέτοια φάουλ πληθαίνουν. Η χθεσινή αγόρευση του Μιχάλη Κατρίνη στη Βουλή, στην οποία προειδοποίησε απειλητικά ότι «οι υπουργοί δεν θα μπορούν να επισκεφθούν ούτε σουπερμάρκετ ούτε βενζινάδικο», θυμίζει τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη χρεοκοπία – τότε που στο όνομα του αντιμνημονίου προπηλάκιζαν κυρίως στελέχη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και η Λίτσα Λιακούλη, αντί να προσπαθήσει να κατανοήσει το μάθημα του Αδωνη Γεωργιάδη για το πώς μετριέται ο πληθωρισμός, κατέφυγε σε ρητορικές εξυπνάδες. Θεωρεί άραγε ότι η προσφώνηση «κραταιός Νικόλας» που επιφύλαξε για τον πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ τού περιποιεί τιμή; Δεν μπορεί να καταλάβει πόσο κατεδαφιστική μπορεί να γίνει για τον πρόεδρό της η ειρωνεία, τις βάσεις της οποίας η ίδια στερέωσε;

Η πολιτική αγορά δεν έχει περιθώρια για κόμματα ευκαιρίας χωρίς θέσεις, βάθος, συνέπεια και μνήμη. Το ατόπημα με τον Βελόπουλο και τον Σημίτη δεν είναι άνευ σημασίας, δεν γίνεται να μην υπερασπίζεις το παρελθόν σου. Η Εύα Καϊλή, με τη χθεσινή παρέμβασή της στα «ΝΕΑ», προειδοποίησε για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η ανοχή στην τοξική ρητορική του Πολάκη. Είπε κάτι απλό: ότι δεν μπορεί το ΚΙΝΑΛ να ετεροπροσδιορίζεται εκμεταλλευόμενο απλώς τη συγκυρία. Υπάρχουν αρχές κι ένα κόμμα αρχών δεν μπορεί να μην οδηγείται από την πίστη στους δημοκρατικούς κανόνες, από τον σεβασμό τους.

Θα πρόσθετα ότι, στη συγκυρία που διεκδικεί ανάκαμψη, δεν μπορεί ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ να μην οδηγείται από την πολυπλοκότητα των ζητημάτων. Δεν είναι θεμιτό, στο θέμα της εισαγόμενης ακρίβειας, να τοποθετείσαι με μόνιμη γκρίνια, απειλές, αστειάκια. Δεν είναι αντιπολίτευση να διαβάζεις το δελτίο τιμών των καυσίμων. Κι είναι αναξιόπιστο να εξαίρεις το παράδειγμα της Πορτογαλίας και να αγνοείς ότι στα ίδια πάνω-κάτω αποτελέσματα βρίσκεται και η Ελλάδα – η τεμπελιά δεν είναι αντιπολίτευση, αυτή τουλάχιστον που έχει ανάγκη ο τόπος.

Οι αριθμοί μπορεί ακόμα να ευημερούν αλλά η ισοπεδωτική προσέγγιση των ζητημάτων από την ηγεσία και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΙΝΑΛ μπορεί να απομακρύνει τους πολίτες που δεν αρκούνται σε συνθήματα και εντυπώσεις. Εχουμε έναν ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας χρειάζεται και δεύτερος.

**

Είναι ο Θόδωρος Σκυλακάκης ανάλγητος νεοφιλελεύθερος, όπως τον κατηγορούσαν χθες; Τι είπε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών; Στο δίλημμα αν πρέπει να μειωθεί ο φόρος στη βενζίνη ή να παραμείνει η επιδότηση του ρεύματος, ο Σκυλακάκης απάντησε ότι προτιμά να επιδοτείται το ηλεκτρικό, επειδή έτσι βοηθιούνται περισσότεροι οικονομικά ασθενέστεροι. Είναι νεοφιλελεύθερη αυτή η προσέγγιση; Μόνο στο μυαλό αυτών που του επιτέθηκαν. Τελικά, όμως, είναι πολύ εύκολο, με μισόλογα, να φτιάξεις κλίμα εναντίον ανθρώπων και πολιτικών. Τίποτα δεν μάθαμε μια δεκαετία βίαιου λαϊκισμού.

**

Εκλογές στην ελληνική κοινότητα Μελβούρνης

Θέμα συζήτησης για τον Ελληνισμό ολόκληρης της Αυστραλίας έχουν γίνει οι εκλογές αυτής της Κυριακής για νέο ΔΣ στην Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης (ΕΚΜ), την παλαιότερη και μαζικότερη ομογενειακή οργάνωση της Ωκεανίας (ιδρύθηκε το 1897).

Από τη μια μεριά, υπάρχει η ομάδα personality cult του Βασίλη Παπαστεργιάδη, μεγαλοδικηγόρου και προέδρου της EKM από το 2008, από την άλλη μια συλλογικότητα που αυτοπαρουσιάζεται ως Παροικιακή Ενότητα και συσπειρώνει υποψηφιότητες με μεγαλύτερο και αντιπροσωπευτικότερο κοινωνικό εύρος. Γνώρισα, σε πρόσφατο ταξίδι, τους αδελφούς Μάρκου, γνωρίζω αιώνες και τον Κώστα Καραμάρκο, και με εντυπωσιάζει η ευρύτητα πνεύματος και η σύγχρονη ματιά με την οποία προσεγγίζουν τον ρόλο της διασποράς.

Δύναμη της Κοινότητας είναι τα μέλη της, η διαβούλευση, οι συλλογικές διαδικασίες και η διαφάνεια λέει η Παροικιακή Ενότητα, που παρουσιάζει ενδιαφέρουσες προτάσεις. Για παράδειγμα: περιορισμό της θητείας των αξιωματούχων, ίδρυση βιβλιοθήκης με έμφαση στο βιβλίο Ελλήνων της διασποράς (αν γίνει θα είναι αποθετήριο των κατακτήσεων του εκτός Ελλάδος Ελληνισμού), δημιουργία μόνιμου χώρου έκθεσης εικαστικών έργων των ομογενών, ίδρυση εκδοτικού οίκου για την ανάδειξη της ιστορίας και της πολιτισμικής ταυτότητας των Ελληνοαυστραλών, σύσφιγξη σχέσεων με άλλες μεγάλες κοινότητες της ελληνικής διασποράς. Για να γλιτώσουμε από τον φολκλορισμό της εικόνας των Ελλήνων του εξωτερικού – και όχι μόνο.