ΗχοΔύναμα

Χάιντς Ρέγκνερ: Οι ηχογραφήσεις στην MDR, GENUIN, 4CD

Μια σημαντική προσθήκη σε μία ούτως ή άλλως σημαντική δισκογραφία, ενός αρχιμουσικού που η αξία του είναι μακράν μεγαλύτερη από τη θέση που έχει σήμερα στη μουσική «συλλογική μνήμη». Ο λόγος γι’ αυτό είναι εν πολλοίς σχετικός με το ότι έζησε τα περισσότερα δημιουργικά του χρόνια στην πρώην Ανατολική Γερμανία – άρα, επί μεγάλο διάστημα ήταν ουσιαστικά αποκομμένος από το πλαίσιο του δυτικού κόσμου. Ομως στην ανατολικογερμανική ETERNA άφησε εξαιρετικές δουλειές, που πολλές από αυτές έχουν αναπαραχθεί από τη διάδοχό της BERLIN CLASSICS της EDEL και χαίρουν μεγάλης εκτίμησης διεθνώς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν είχαν ζήσει στη Δύση, στη Γερμανία ή αλλού, τόσο ο Ρέγκνερ όσο και άλλοι σπουδαίοι μαέστροι της ΛΔΓ, όπως ο μοναδικός Σουίτνερ, θα είχαν πολύ πιο κεντρική θέση στους διεθνείς καταλόγους. Ο Ρέγκνερ ήταν γέννημα θρέμμα της Λειψίας – και η πόλη με την τεράστια μουσική ιστορία ήταν το επίκεντρο όλης του της ζωής. Η επανένωση της Γερμανίας το 1990 τον βρήκε μία δεκαετία πριν πεθάνει. Από αυτή την τελευταία του δεκαετία, συγκεκριμένα από το 2004 και έπειτα, όταν πια πύκνωναν συνεχώς οι σχέσεις ανάμεσα στην πρώην δυτική και την πρώην ανατολική Γερμανία και το Βερολίνο γινόταν εκ νέου η πρωτεύουσα της ενιαίας πλέον χώρας, έρχονται και αυτές οι ηχογραφήσεις που βλέπουν εδώ για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.

Η ραδιοφωνία της MDR κράτησε στα αρχεία της ένα εξαιρετικό υλικό του Ρέγκνερ που περιλαμβάνει έργα του βασικού ρεπερτορίου, όπως την Ποιμενική του Μπετόβεν και την Ημιτελή του Σούμπερτ, αλλά και άλλα που παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και μεγαλύτερη σπανιότητα, όπως η μεταγραφή του Μάλερ στο κουαρτέτο του Σούμπερτ «Ο θάνατος και η κόρη», ή οι καθηλωτικές «Παραλλαγές σε ένα θέμα του Μότσαρτ», του Μαξ Ρέγκερ. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει ο Μπρούκνερ, που αντιπροσωπεύεται εδώ με μία υπέροχη Εκτη Συμφωνία – ίσως την πιο «αδικημένη» του: έργο ιδιοφυές και συναρπαστικό, που, όμως, ως έναΝ βαθμό, έμεινε στη σκιά των τριών αριστουργημάτων που την ακολούθησαν.

Ο Ρέγκνερ, που τα τελευταία του χρόνια έκανε σπουδαία δουλειά και στην Ιαπωνία επικεφαλής της Yomiuri Nippon, ανήκε στην κατηγορία των μουσικών που δεν βλέπουν τον εαυτό τους ως το κέντρο της δουλειάς τους, αλλά τη μουσική που υπηρετούν – ένα από τα καλά της «Ανατολής» για τη μουσική στον Ψυχρό Πόλεμο ήταν αυτό: ότι το δυτικό βιομηχανικό star system δεν κυριαρχούσε και δεν αλλοίωνε την ουσία της μουσικής. Είναι ένας μαέστρος τίμιος και ουσιώδης, γερός στις γνώσεις και τις επιλογές του, αδιάφορος για την ευκολία και την κολακεία, που ό,τι έχει αφήσει πίσω του έχει αξία. Η συμφωνική της MDR, όπως και η Ορχήστρα Δωματίου της, με τις οποίες έκανε αυτές τις ηχογραφήσεις, δεν είναι ούτε Γκεβαντχάουζ, ούτε Δρέσδη. Είναι όμως πολύ καλές ορχήστρες, αξιόπιστες και ικανές να ακολουθήσουν τις επιλογές του μαέστρου της και να τους δώσουν νόημα με συνεκτικότητα. Ολα αυτά παράγουν ένα αποτέλεσμα που πραγματικά το χαίρεται κανείς. Και που τον κάνει να σκεφτεί ξανά…