Η φωνή {LF}της συνείδησης

Ατελής η ανθρώπινη φύση και ο καθένας αφήνει το ανθρώπινο αποτύπωμά του στο σύντομο πέρασμα από τη ζωή ανάλογα με τη θέση, το αξίωμά του και την προσφορά του στα κοινά. Βρισκόμαστε σε μια εποχή περίεργη, δύσκολη, με τις αντιπαλότητες τις καθημερινές να είναι πάντα στην επικαιρότητα. Το μαύρο γίνεται άσπρο για εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων, τα οποία βαφτίζονται σε δημόσιο συμφέρον. Ο κάθε πολίτης πρέπει να πάρει θέση είτε προς τη μια είτε προς την άλλη πλευρά. Αλλως θα λάβει τον ανάλογο ιδεολογικό χρωματισμό ή αποχρωματισμό. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες λύσεις. Ακόμα και στην εποχή του φονικού κορωνοϊού, που ουσιαστικά κατευθύνει την τύχη μας, η πολιτική αντιπαράθεση και εκμετάλλευση των νεκρών συμπολιτών μας συνεχίζεται αμείωτη. Χωρίς έλεος. Η κοινωνία απηύδησε και αμήχανη παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα καθημερινά από τους δέκτες της τηλεόρασης. Της έγινε πια συνήθειο και περιμένει τα νεότερα από το «πολεμικό» μέτωπο.

Κάποτε μιλούσαμε για ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα ως κάτι αυτονόητο στις δημοκρατικές τουλάχιστον κοινωνίες, με Συντάγματα και διεθνείς συμβάσεις να εγγυώνται τη διασφάλιση, την υπεράσπισή τους. Για μια παγκόσμια δικαιοσύνη που ορθώνει το ανάστημά της ενάντια σε κάθε μορφής καταπίεση του ανθρώπου αγωνιζόμενου για την εξάλειψη των διακρίσεων, για την καταπολέμηση της βίας, για την ισότητα στην αντιμετώπιση των ανθρώπων ανεξαρτήτως φυλής, θρησκεύματος κ.λπ.

Ο μεγάλος Γκάντι, ο Μαχάτμα, η μεγάλη ψυχή, ο άνθρωπος που νίκησε μια αυτοκρατορία, που πίστευε στην αυταπάρνηση, πως ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το καθήκον του άσχετα από την ανταμοιβή, την τιμωρία, τον πόνο ή τη χαρά, τη νίκη ή την ήττα, το κέρδος ή τη ζημιά και ότι κάθε πράξη είναι καλύτερη από την απραξία.

Ο Χρήστος Σαρτζετάκης αναμφίβολα υπήρξε μια τέτοια μορφή, είτε από τη θέση του δικαστικού είτε από τη θέση του ανωτάτου άρχοντος πίστευε στην αυταπάρνηση, στο ιερό καθήκον. Πάσχιζε για τα ξεχασμένα ιδανικά της αρετής, της προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων για τα οποία και διώχθηκε κατά τη διάρκεια της χούντας και αναγκάστηκε για την επιβίωσή του να ασκεί τη δικηγορία. Με αυτά τα υψηλόφρονα αισθήματα, που ήταν οδηγός του, πορεύτηκε στην πολυκύμαντη ζωή του. Και συνέχισε να το κάνει και μετά την αποχώρησή του από την Προεδρία της Δημοκρατίας. Σκοπός του να ενώνει και όχι να διχάζει, τήρησε απαρέγκλιτα το Σύνταγμα σε δύσκολες για τη χώρα εποχές, με την πολιτική αντιπαράθεση να κορυφώνεται για άλλη μια φορά. Εχοντας υπόψη του το συμφέρον της χώρας, της οποίας είχε την τιμή να είναι ο πρώτος πολίτης, αποτελούσε το πρώτιστο και μόνο καθήκον του. Και αυτό όφειλε να επιτελέσει με καίριες θέσεις και απόψεις, που είτε άρεσαν είτε δεν άρεσαν τον άφηναν αδιάφορο.

Ηταν ο πρώτος πολίτης της χώρας κι ως τέτοιος όφειλε να πορευτεί μακριά από σκοπιμότητες και αντιπαραθέσεις κάθε είδους. Με γνώμονα το κοινό συμφέρον, την πατρίδα και τον κοινωνικό ανθρωπισμό.

Δύσκολο στην εποχή μας να είσαι Σαρτζετάκης και να προσπαθείς για το καλύτερο, δηλαδή για το ανθρώπινο ιδεώδες, υπηρετώντας πιστά τον θεσμό της δικαιοσύνης και του ανωτάτου άρχοντος. Ανυπόκριτα και ανυστερόβουλα.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ