Τότε που το θέμα ήταν το τσιγάρο του Πολάκη

«Ναι αλλά ο Πολάκης καπνίζει». Αυτήν την, ας την πούμε, αυτοσαρκαστική φράση ανεμίζουν οι οπαδοί (διότι περί πούρων οπαδών πρόκειται, όχι ψηφοφόρων ή πολιτικών φίλων) του Παύλου Πολάκη όταν θέλουν να υποστηρίξουν το γέτι του Ταΰγετου και της καρδιάς τους. Οτι, δηλαδή, αυτός ο γίγαντας της πολιτικής και της ιατρικής που τα λέει και τα κάνει όλα τέλεια, έχει ένα και μοναδικό τρωτό σημείο, το ότι ανάβει τσιγάρο σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα. (Καλά, αυτό το έκανε και ο Νίκος Ξυδάκης που άναβε πουράκλες μέσα σε μουσεία διότι το «απαγορεύεται το κάπνισμα» είναι αστική εμμονή κι αυτό το ξέρουν όλοι). Και τούτη τη μικρή εκτροπή οι εχθροί του (που, εντάξει, είναι και εχθροί της Δημοκρατίας, αυτό κι αν δεν το ξέρουν όλοι) τη χρησιμοποιούν για να τον πλήξουν, οι κομπλεξικοί που σκιάζονται να αντικρίσουν τη θωριά του άντρακλα.

Οι οπαδοί έχουν ξεμείνει, φαίνεται, σε εκείνα τα τόσο κοντινά και τόσο μακρινά, συγχρόνως, χρόνια της αθωότητας που, όντως, μας φαινόταν φοβερό το ότι ο Πολάκης κάπνιζε μέσα στο υπουργείο Υγείας και απειλούσε δημοσιογράφους για «τρία μέτρα κάτω από τη γη». Από τότε όμως, ο «αψύς Κρητικός» (όπως τον αποκαλεί ο πολιτικός «μπαμπάς» του, ο Αλέξης Τσίπρας) έκανε τα πάντα για να μη μας απογοητεύσει, να μας αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει όλο και χειρότερο. Ή μήπως όλο και καλύτερο; (Εδώ συμβαίνει ό,τι και με τις μολότοφ. Εξαρτάται από ποια πλευρά του οχετού στέκεσαι).

Το να ξεδιπλώσουμε εδώ τα λόγια και τα έργα του Παύλου Πολάκη, από τότε έως τώρα, δεν έχει νόημα. Ο άνθρωπος έχει κάνει άλματα. Δηλαδή ακόμη και ο Σπύρος Καλογήρου, σε ρόλο «αρκούδας» σε παλιά ελληνική ταινία, θα του καταλόγιζε over acting. Και αν νομίζουμε ότι ξεπέρασε τα όρια την περασμένη Κυριακή με τις απειλές περί «τσίγκινων» ή με την προχθεσινή κατάληψη του βήματος στη Βουλή, πλανώμεθα πλάνην οικτρά. Ανθρωποι σαν τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Υγείας αυτοντοπάρονται από τις ακρότητες και τους παροξυσμούς τους, από τις βρισιές και τα σάλια που εκτοξεύουν όταν τις εξαπολύουν.

Είναι απειλή ο Πολάκης για τη Δημοκρατία μας; Οχι βέβαια. Ισα ίσα που, δια τις αντιστρόφου οδού, την προστατεύει αφού μας δείχνει ξεκάθαρα ποιοι είναι οι εχθροί της, τι ακριβώς σημαίνει, για τον κοινοβουλευτισμό, κακοποιητικός λόγος και πράξη. Μόνο στον εαυτό του μπορεί να κάνει κακό. Και στο κόμμα του. Τότε γιατί τον κρατάει και τον προστατεύει ο Αλέξης Τσίπρας; Για να το σκεφτούμε λίγο. Παραπάνω από τις μισές φορές που συζητιέται ο ΣΥΡΙΖΑ, η αφορμή είναι οι εκτροπές του Πολάκη. Αντε και καμιά του Ραγκούση.

Φάουλ ένα. Ο αστραποβόλος Νάσος (Ηλιόπουλος) δικαιολόγησε τον Πολάκη επειδή, λέει, τον έχουν ψηφίσει πολλοί. Να προσθέσω απλώς ότι τον Τραμπ τον έχουν ψηφίσει περισσότεροι. Πιθανότατα για τον ίδιο λόγο που οι δικοί του ψήφισαν τον αψύ Κρητικό.

Φάουλ δύο. Ως χουλιγκανισμό μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισαν από το ΚΙΝΑΛ το επεισόδιο Πολάκη. Ναι, άλλο όμως η αντιδεξιά πολιτική και άλλο η εντελώς αδέξια.

Ερωτικός κομμουνισμός

Μια και συζητάμε εσχάτως τα σεξουαλικά των κομμουνιστών ηγετών να θυμηθούμε κι εκείνο το ανέκδοτο με τον «Λένιν στο Παρίσι». Ενας έμπορος έργων Τέχνης λέει σε έναν συλλέκτη ότι έχει στην αποθήκη του έναν εξαιρετικά πολύτιμο πίνακα με θέμα «Ο Λένιν στο Παρίσι». Τρέχουν αμέσως στην αποθήκη και ο έμπορος παρουσιάζει έναν πίνακα όπου η Ναντέζντα Κρούπσκαγια (σύζυγος του Λένιν) φαίνεται να κάνει έρωτα με έναν άγνωστο άντρα. «Και ο Λένιν πού είναι;» ρωτάει ο συλλέκτης. Για να πάρει την απάντηση «Ε, δεν είπαμε; Στο Παρίσι».