Από τα Χάμπτονς με αγάπη

Η ανάμνηση έρχεται από τα βάθη του χρόνου, εκεί γύρω στο τέλος της δεκαετίας του 1960. Για να πω, μάλιστα, την αλήθεια, δεν καλοθυμάμαι αν το άκουγα στο ραδιόφωνο ή το «έβλεπα» στα ασπρόμαυρα επίκαιρα της τηλεόρασης. Πάντως επρόκειτο για προπαγάνδα της χούντας. Ηχητικά ντοκουμέντα (άρα μάλλον στο ραδιόφωνο ήταν) από συνεδριάσεις της κατηργημένης Βουλής με φωνές, βρισιές, έντονες αντεγκλήσεις, προπηλακισμούς μεταξύ βουλευτών. «Γι’ αυτό επενέβη ο στρατός» ήταν η επωδός – επιχείρημα των χουντικών, προσβλητικό για τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Ναι, στο πλαίσιο μιας κοινοβουλευτικής συνεδρίασης μπορεί να ανάψουν τα αίματα. Ειδικά όταν ξεχειλώνεται σε τριήμερο και μάλιστα με αφορμή μια πρόταση δυσπιστίας που έχει χαρακτηρισθεί ως «μητέρα των μαχών» – που σιγά μη σκίσουμε και κανένα καλσόν δηλαδή. Και οι τόνοι θα ανέβουν και υπερβολές έως και χοντράδες θα λεχθούν και δάχτυλα θα κουνηθούν και μορφασμοί θα καταγραφούν. Στη Δημοκρατία ακούγονται όλες οι απόψεις και επιτρέπονται οι συγκρούσεις. Επειδή ακριβώς δεν πρόκειται περί καθεστώτος που λειτουργεί με κανόνες και πρωτόκολλα παρθεναγωγείου.

Το γράφω αυτό διότι διαπίστωσα  ότι η Ελλάδα έχει κατακλυσθεί από… μετανάστες από τα Hamptons. Και το East το Hampton και το West. Οι οποίοι πάρα πολύ έφριξαν με το πάρα πολύ χαμηλό επίπεδο των συνεδριάσεων στη Βουλή και πολύ ταράχτηκαν με το ακόμη πιο χαμηλό επίπεδο του δημόσιου λόγου και μετά βίας άντεξαν να δουν είκοσι λεπτά, άσε που μετά έπρεπε να πιουν τουλάχιστον τρία Bellini για να συνέλθουν. Ε, ένα Bellini το εφτάλεπτο είναι too much, δεν συμφέρει. (Ούτε το ποπ κορν συμφέρει εδώ που τα λέμε). Γι’ αυτό και το γύρισαν στο Νέτφλιξ ή διάβασαν ένα βιβλίο (που, προφανώς, δεν έχει ακόμη μεταφραστεί στα ελληνικά) και άφησαν εμάς τους πλεμπαίους στη δευτεράντζα της δίνης του μικροκομματισμού μας.

Συγγνώμη κιόλας αλλά έτσι όπως διατυπώνονται αυτές οι «άντε μην πω» και ρίξω ακόμη περισσότερο το επίπεδο, ας τις πω λοιπόν απόψεις, στο πολύ βάθος, λένε, με άλλα λόγια, το ίδιο που έλεγαν και οι χουντικοί. Πονάει μάτι, βγάζει μάτι. Ο «αν δεν ήμουν εδώ, θα ήμουν κάπου αλλού πολύ καλύτερα» κλείνει, λόγω χαμηλού επιπέδου στη Βουλή, την τηλεόραση, οι πραξικοπηματίες συντομεύουν τις διαδικασίες και κλείνουν την ίδια τη Βουλή. (Και να διευκρινίσω κάτι. Υπάρχουν σαφώς και κάποιοι που είναι όντως αποστασιοποιημένοι από το fight club της Βουλής αλλά αυτοί δεν διατρανώνουν πόσο καλύτεροι είναι οι ίδιοι από τον μέσο βουλευτή. Απλά σιωπούν).

Ο συνειδητοποιημένος πολίτης, όταν διαπιστώνει ότι πέφτει το επίπεδο του πολιτικού λόγου, δεν κλείνει τη μύτη του, κάνει «πιφ» και υιοθετεί κομπορταμέντα μαντάμ Σουσούς. Οφείλει να είναι ακόμη περισσότερο ενεργός ώστε να περισώσει το κύρος της Δημοκρατίας.

Ολο κάτω και πιο κάτω και πολύ πιο παρακάτω

Οντως, αυτό που είδαμε το τριήμερο στη Βουλή δεν το λες και ό,τι πιο κοντά στον πολιτικό πολιτισμό. Ποιος φταίει όμως; Μόνο οι πολιτικοί; Δεν φταίει καθόλου το κοινό τους, δηλαδή εμείς; Παρατηρώ, για παράδειγμα, τις πάσες μεταξύ διαδικτυακού συριζαϊκού όχλου και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Με εξέχοντα τον ίδιο τον πρόεδρό του. Ενα αμοιβαίο ντοπάρισμα με αναβολικά τον φτηνό πολιτικό λόγο, το σύνθημα στη θέση του επιχειρήματος, τα άλματα της λογικής, τις αλλεπάλληλες μετωπικές με την πραγματικότητα. Ποιος αντιγράφει ποιον αλήθεια; Και επειδή το τανγκό χορεύεται με δύο, ακολουθεί τον βηματισμό και η Νέα Δημοκρατία και τα άλλα κόμματα – ας μη βαυκαλίζεται κανείς ότι μένει έξω από τον χορό.

Βέβαια, σε όλα τα παραπάνω δεν εμπίπτουν τα «τσίγκινα» του Πολάκη. Αυτός δεν είναι πολιτικός λόγος χαμηλού επιπέδου. Είναι εκφράσεις χαμαιτυπείου. Που, παρεμπιπτόντως, ουδόλως ενόχλησαν κάποιες πασιονάριες που μάχονται ενάντια στην πατριαρχία. Διότι ο δικός τους σεξισμός είναι καλύτερος από των άλλων.