Αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος;

Παρακολούθησα τον διαδικτυακό κουρνιαχτό που σηκώθηκε το Σάββατο σχετικά με το πρόγραμμα της Ελληνικής Εταιρείας Προγεννητικής Αγωγής που είχε εγκριθεί από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής στο πλαίσιο των υποστηρικτικών προγραμμάτων στα σχολεία – και μετά τον σάλο ανακλήθηκε. Είδα και τα σχετικά βίντεο περί «αγέννητου παιδιού» και άκουσα όλες τις σχετικές σαχλαμάρες. Συγγνώμη αλλά εμένα δεν με παρέπεμψε σε σκοταδισμό, όπως, τουλάχιστον, έχουμε συνηθίσει να τον ερμηνεύουμε. Οι συνειρμοί μου με οδήγησαν σε κάτι εναλλακτικές και cool και chill out θεωρίες που φιλοξενούνται σε κάποια ιντερνετικά γκρουπ όπου «μανούλες» και «εγκυούλες» ανταλλάσσουν απόψεις για «βρεφάκια» και «εμβρυάκια» (πολλά από αυτά είναι «φωλιές» αντιεμβολιασμού αλλά δεν είναι της παρούσης). Εκεί πάντως έχω ξαναδιαβάσει ότι τα χρώματα που φοράει η έγκυος επηρεάζουν το έμβρυο.

Επί της ουσίας τώρα, καλώς σηκώθηκε ο κουρνιαχτός; Κάλλιστα. Καλώς αποσύρθηκε το πρόγραμμα; Κάλλιστα στο τετράγωνο. Υπάρχει κίνδυνος από τέτοιου είδους προγράμματα, βίντεο, μαθήματα; Να σηματοδοτήσουν δηλαδή, ένα «πίσω ολοταχώς» για την ελληνική κοινωνία. Κατά τη γνώμη μου, κανένας απολύτως.

Εζησα τα πρώτα νεανικά μου χρόνια, τα χρόνια του «δεν κρατιέμαι» δηλαδή, όταν οι αμβλώσεις ήταν παράνομες στην Ελλάδα (νομιμοποιήθηκαν το 1986). Για να πω την αλήθεια, δεν ήξερα ότι είναι παράνομες ή και αν το ήξερα, ποσώς με ενδιέφερε (πού να θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια). Οι φίλες μου κι εγώ ξέραμε ακριβώς πώς να αντιμετωπίσουμε μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Χωρίς αναστολές, χωρίς ενοχές, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κι ας ήμασταν παιδιά της δεκαετίας του 1960, έφηβες και μαθήτριες της δεκαετίας του 1970, μεγαλωμένες δηλαδή μέσα στη χούντα, με τα κατηχητικά σε πλήρη άνθηση και απίστευτες θεωρίες να τριβελίζουν τα αφτιά μας. Τα τσαλαπατήσαμε όλα αυτά και τα προσπεράσαμε χωρίς ταρατατζούμ, χωρίς κινηματικά μανιφέστα και χωρίς κομματικό «χαλί», με την ακαταμάχητη δύναμη που έχει πάντα το πραγματικά καινούργιο ενάντια στο ουσιαστικό αναχρονιστικό.

Αναρωτιέμαι μήπως στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει το «αλλού το πρόβλημα και αλλού το τραύμα» – κατά το «αλλού το όνειρο κι αλλού το θαύμα». Ή, όπως το λέει ο λαός, «αλλού πονάει η γριά κι αλλού την τρίβει ο γέρος». Δηλαδή, μήπως το πρόβλημα δεν είναι αυτά καθαυτά τα προγράμματα που προβάλλουν αναχρονιστικές και αντιεπιστημονικές θεωρίες αλλά η περίπτωση να μπορούν να επηρεάσουν νέους ανθρώπους. Και μετά, σκέφτομαι τι είχε να αντικρίσει η δική μου γενιά όταν, στα πρώτα νιάτα μας, κοιτούσαμε σε πιο μακρινούς ορίζοντες. Τον, αρκετά δυνατό ακόμη, απόηχο της σεξουαλικής επανάστασης, κοινωνίες που άλλαζαν και κάλπαζαν προς το μέλλον, «καταπίνοντας» χιλιόμετρα. Ενώ, σήμερα, οι νέοι; Εναν «δικαιωματικό νεοπουριτανισμό» που μοιάζει σαν τη Λερναία Υδρα. Οταν κόβεις ένα κεφάλι, δεν ξέρεις τι θα είναι αυτό που θα ξεφυτρώσει στη θέση του.

Το σεξ και η Αριστερά

Επί του θέματος άστραψε και βρόντηξε και ο Νάσος Ηλιόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος έγραψε στον λογαριασμό του: «…Ακροδεξιά σημαίνει μίσος για το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματος, μίσος για την ελευθερία στον σεξουαλικό προσανατολισμό και απέχθεια στην επιστήμη».

Προφανώς, από το «γερακίσιο» βλέμμα του κυρίου Ηλιόπουλου διέφυγε ότι το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την Αριστερά. Για να αρχίσω από το τέλος, πες ότι ήταν μικρός το 1986 και δεν θυμάται ότι, όταν συνέβη το πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» μας παρότρυναν να τρώμε μαρουλοσαλάτες non stop. Το ομώνυμο σίριαλ δεν το έχει δει; Μόνο Casa di Papel σε λούπα βλέπει; Για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, έχει γράψει η Ιστορία τι συνέβαινε με τους ομοφυλόφιλους στην ΕΣΣΔ και στα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα. Οσο για την αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών και η σύζυγος Βαφειάδη αυτοδιατίθετο στον Ζαχαριάδη. Και ο απατημένος σύζυγος το έφτασε το θέμα μέχρι Στάλιν.