Η Ατλαντική Συμμαχία αντανακλά το τέλμα της ιδέας της ενωμένης Δύσης, του «ελεύθερου κόσμου» όπως έλεγαν κάποτε – το ΝΑΤΟ μοιάζει με εσχατόγερο που σέρνει τις παντόφλες του. Ο αμερικανικός επαρχιωτισμός, που ευθύνεται εν πολλοίς και για τις αποτυχίες των αμερικανικών επεμβάσεων – οι ΗΠΑ δεν έχουν τα εργαλεία για να κατανοήσουν τον κόσμο – συμπαρασύρει όλους όσοι ταξινομούνται συχνά με τον αναχρονιστικό όρο Αγγλοσάξονες. Το αποτέλεσμα είναι πολλαπλές ρήξεις στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου, οι οποίες επιδεινώνονται εξαιτίας των αντιδράσεων και της δυσπιστίας έναντι του ευρω-αμερικανικού πολιτισμού. Πολλές πολιτικές παρατάξεις αρνούνται να τον υπερασπιστούν χωρίς να έχουν κάτι να τον αντικαταστήσουν, όπως είχαν π.χ. οι κομμουνιστές στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Αν και βεβαίως τότε η Ανατολή δεν σήμαινε Orient όπως σήμερα· σήμαινε μια παραλλαγή του δυτικού πολιτισμού που, στα μάτια των κομμουνιστών, ισοδυναμούσε με την εξύψωση και τη διεύρυνσή του.
Σήμερα το ΝΑΤΟ έχει δύο εμπορικούς ανταγωνιστές – τη Ρωσία και την Κίνα – και έναν πολιτιστικό εχθρό, το διεθνές Ισλάμ, το οποίο ασκεί εισοδιστική και τρομοκρατική πολιτική. Ετσι, αν επί τέσσερις δεκαετίες η Βορειοατλαντική Συμμαχία προχωρούσε πάνω σε συγκεκριμένες ράγες με την έμμονη ιδέα της κομμουνιστικής απειλής, τώρα καλείται να αντιμετωπίσει μια δέσμη προκλήσεων που διαφέρουν μεταξύ τους: η εξίσωση έχει πολλούς άγνωστους παράγοντες. Και παρ’ όλ’ αυτά, η διάλυσή του θα ήταν αυτοκτονική χειρονομία· αυτοκτονική είναι και η διατήρησή του χωρίς εκσυγχρονισμό και χωρίς επαναπροσανατολισμό.
Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας, ιστορικός των ΗΠΑ
