Θέση μάχης

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο. Είμαστε μια χώρα που την ίδια μέρα μπορεί να συνυπάρχει ο καλύτερος με τον χειρότερο εαυτό μας. Μπορούμε να σχεδιάσουμε και να εκτελέσουμε φαραωνικά έργα και την ίδια μέρα μην μπορούμε να κρατήσουμε όρθιο ούτε περίπτερο. Να χρειάζονται ορισμένοι κάτοικοι, δύο και τρεις μέρες για να πάνε σπίτι τους, εντός της πόλης που ζούνε και εργάζονται και μέσα σε λίγες ώρες να φτάνει στη χώρα ένας πάμπλουτος αμερικανός εκπρόσωπος μιας εταιρείας κολοσσού, ο οποίος για τους δικούς του λόγους αποφασίζει να επενδύσει δισεκατομμύρια στην Ελλάδα. Να είναι πιο εύκολο να έρθει από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, παρά να πάει ένας κάτοικος της πρωτεύουσας, από την Κηφισιά στον Χολαργό.

Να μην μπορούν οι αρμόδιες υπηρεσίες να ηλεκτροδοτήσουν ένα σπίτι εντός του πολεοδομικού ιστού της πρωτεύουσας και την ίδια στιγμή να βρίσκεται σε εξέλιξη η κατασκευή ηλεκτρικών διασυνδέσεων με χώρες και ηπείρους που βρίσκονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Να συζητάμε αν θα έχουν ρεύμα τα Βριλήσσια 10 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και να ετοιμάζουμε να απλώσουμε υποθαλάσσιο καλώδιο 898 χιλιόμετρα και σε θαλάσσιο βάθος ρεκόρ των 3.000 μέτρων προκειμένου να συνδέσουμε την Ελλάδα με την Κύπρο ή την Αίγυπτο. Ολα μαζί συμβαίνουν στην ίδια χώρα. Από τους ίδιους συνήθως μηχανισμούς. Ενας λαός και ένα κράτος που είναι «ακριβό στα πίτουρα, αλλά φτηνό στο αλεύρι». Που θεωρεί εδώ και δεκαετίες ότι με ένα νόμο ή ένα ακόμη άρθρο στο Σύνταγμα λύνεις προβλήματα δεκαετιών όχι μόνο σε υποδομές, αλλά κυρίως σε συντονισμό. Οτι μπορείς να φέρεις τη «χρυσή μεταγραφή» από το εξωτερικό και να λύσεις όλα σου τα προβλήματα. Το δέκα το καλό και πάντα από το εξωτερικό. Κανονική εφαρμογή της στρεβλής αίσθησης που έχουμε ακόμα και για την οργάνωση του ποδοσφαίρου. Και ας είναι το «σπορ» της οργάνωσης ενός κράτους κατεξοχήν ομαδικό. Με ηγέτη, αλλά και με ισχυρές και συνεκτικές ομάδες που θα συνεργάζονται και θα εκτελούν με πειθαρχία, το σχέδιο που θα έχει εκπονηθεί και θα περιμένει την κρίσιμη στιγμή για να τεθεί σε εφαρμογή.

Ακόμα χειρότερα, οι έλληνες πολιτικοί πιστεύουν ότι αρκεί να ψηφίσουν έναν νόμο, για να εφαρμοστεί μια αλλαγή ή να στηθεί ένας νέος μηχανισμός αντιμετώπισης προβλημάτων των πολιτών και αυτά λύθηκαν. Ελα όμως που δεν τα λύνουν, αλλά απλώς καλλιεργούν ένα ασύλληπτα στρεβλό πλέγμα, προστασίας επί της ουσίας του κράτους που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερο. Αυτού που του αρέσει να απαντά πρώτα με τη φράση «μα αυτό δεν γίνεται» και μετά να σκέπτεται. Αυτού που έσπευσε να εκμεταλλευτεί τη διήμερη αργία για να κάτσει μαζί με τους υπόλοιπους πολίτες. Και γιατί να νοιαστεί. Κρύβεται και αυτό πίσω από την έλλειψη οργάνωσης.

Στον στρατό, όσοι πήγαμε, το πρώτο που μαθαίναμε όταν φτάναμε στη μονάδα, ήταν πού βρίσκονταν η προσωπική μας θέση μάχης. Για να είμαστε έτοιμοι σε περίπτωση που μας βρει το «κακό». Μας έβαζαν μάλιστα να αποστηθίσουμε το σημείο και μας πήγαιναν συχνά για να μας εκπαιδεύσουν. Σε αυτόν τον έρμο τον δημόσιο τομέα ξέρει άραγε κανείς πού είναι η δική του «θέση μάχης» σε περίπτωση μιας φυσικής καταστροφής ή μιας έκτακτης κατάστασης; Τον πήγαν ποτέ να τη δει; Τον εκπαίδευσαν;