Στόχος

Η «Ελπίδα» έφυγε, αλλά αποχωρώντας άφησε στους κόλπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης την προσδοκία πως το συριζαϊκό σύνθημα του Ιανουαρίου του 2015 μπορεί να ξαναγίνει επίκαιρο. Οχι τόσο για το σύνολο του εκλογικού σώματος όσο για το κεντροαριστερό ακροατήριο. Σε αυτή τη διαπίστωση έχουν καταλήξει οι αποδέκτες της πρότασης μομφής που κατέθεσε χθες το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα – μια και δεν αμφιβάλλουν πως η κίνηση θα συσπειρώσει συμπολιτευόμενους βουλευτές και παραδοσιακή γαλάζια βάση. Και με αυτή συμφωνούν κι αρκετοί στο ΚΙΝΑΛ. Στόχος της, λοιπόν, δεν είναι στην πραγματικότητα η κυβέρνηση. Είναι το βραχυκύκλωμα στην τρίτη δύναμη, με την οποία η προεδρική φρουρά του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι θα κληθεί να δώσει τη σκληρότερη μάχη στις επόμενες κάλπες. Εξάλλου, ο αριστερός αρχηγός είχε ήδη προειδοποιήσει τον κιναλίτη πρόεδρο πως θα πρέπει να διαλέξει με ποιου το μέρος είναι, «της Δεξιάς ή της Δημοκρατικής Παράταξης», προτού χρησιμοποιήσει την παγίδα που στήνει όλα τα τελευταία χρόνια η Κουμουνδούρου στη Χαριλάου Τρικούπη.

Παγίδα

Την παγίδα, δηλαδή, της ταύτισής της είτε με τη ΝΔ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το συριζαϊκό τέχνασμα, βέβαια, δεν ωφελεί μόνο τους εμπνευστές του, αφού το ΚΙΝΑΛ εμφανίζεται στη δική τους πλευρά με την απόφαση να υπερψηφίσει την πρόταση δυσπιστίας. Δίνει και στο κυβερνητικό στρατόπεδο τη δυνατότητα να αποδίδει στους κεντροαριστερούς κοινά με τους συριζαίους χαρακτηριστικά – για την ακρίβεια, ομοιότητες που αποδεδειγμένα απωθούν μια σημαντική μερίδα κεντρώων ψηφοφόρων. Για ένα έμπειρο στέλεχος του χώρου υπάρχει μέθοδος προκειμένου να περιοριστεί ο κίνδυνος που ενεδρεύει στη στήριξη της τσιπρικής πρωτοβουλίας «Η κριτική που θα ασκηθεί από το ΚΙΝΑΛ το επόμενο τριήμερο στη Βουλή δεν πρέπει να είναι ταυτόσημη με του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να γίνουν συγκεκριμένες προτάσεις, ώστε να φανεί ότι εκείνος λαϊκίζει και διχάζει, ενώ εμείς ασκούμε δημιουργική αντί της τυφλής αντιπολίτευσης». Το κλειδί της επιτυχίας είναι «ο καθαρός και συνεκτικός λόγος». Σύμφωνοι. Το σωστό μείγμα, όμως, για μια τέτοια συνταγή περιλαμβάνει και τον μοναδικό τρόπο να ξεφύγει κανείς από τον ετεροκαθορισμό: τον αυτοκαθορισμό.