Περιμένοντας το καυτό καλοκαίρι

Η χθεσινή παρέμβαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, μετά τα όσα συνέβησαν με το χιόνι στην Αττική, κυρίως επιβεβαιώνει ότι οι υπηρεσίες αγνόησαν την πολιτική προστασία και έκαναν του κεφαλιού τους.

Πρώτες, οι υπηρεσίες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, και ιδίως η Τροχαία, που κατά τα συνήθη ανέχτηκε τις «χαμηλές παραβιάσεις» του κώδικα, την παρουσία στους δρόμους μαγεμένων με το χιόνι που βγήκαν χωρίς αλυσίδες, συμβάλλοντας στο φρακάρισμα των δρόμων της πόλης – αρχίζοντας από την Κατεχάκη, τη Μεσογείων, την Κηφισίας. Υστερα, η Αττική Οδός. Κατόπιν η Περιφέρεια – ο Γιώργος Πατούλης νοιαζόταν περισσότερο για την τηλεοπτική του παρουσία παρά για την ουσία του ρόλου του. Από κοντά, οι Δήμοι, πολλοί από τους οποίους, ως φαίνεται, είτε δεν έχουν μηχανισμούς και μηχανήματα είτε δεν μπήκαν στον κόπο να σχεδιάσουν κάποιες προσαρμογές για την έκτακτη κατάσταση – δεν είναι τυχαίο ότι, χθες, καταγγέλλονταν ορισμένοι Δήμοι της Αττικής διότι δεν συνέβαλαν στον εκχιονισμό ούτε κεντρικών οδικών αρτηριών στην περιοχή τους. Επίσης αδιανόητα επιπόλαιη αποδείχτηκε η TrainOSE. Ολοι έκαναν του κεφαλιού τους – και έμεινε ο Χρήστος Στυλιανίδης, αλλόφρων, όπως τον είδαμε στην τηλεόραση, να προσπαθεί να συντονίσει τα ασυντόνιστα. Ευτυχώς, τουλάχιστον, που αποδείχτηκε αξιόμαχος ο Στρατός…

Ο Στυλιανίδης αντιμετωπίστηκε από πολλούς, χθες, ως το εξιλαστήριο θύμα. Κι όμως, όπου είχε την εποπτεία ήταν αποτελεσματικός. Η τεράστια επιχείρηση απεγκλωβισμού 3.500 αυτοκινήτων σε αντίξοες συνθήκες, που άρχισε χάρη στη φιλοτιμία μεμονωμένων υπαλλήλων, κυρίως αστυνομικών οι οποίοι εργάστηκαν με αυταπάρνηση, είναι ένδειξη επιχειρησιακής δυνατότητας. Η συνεργασία με τον Στρατό, επίσης, ήταν άριστη, καθώς και με το ΕΚΑΒ. Ο υπουργός Πολιτικής Προστασίας θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο αποτελεσματικός αν οι διάφοροι παράγοντες του επέτρεπαν να διευθύνει ουσιαστικά.

Εγραφα χθες ότι μια από τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος συνίσταται στο ότι οι νέοι υπουργοί αγνοούν τη δουλειά των προηγούμενων κι ξεκινούν από την αρχή. Θυμάμαι την γκρίνια για ανάλογα καιρικά φαινόμενα τα χρόνια του Σημίτη – ήταν και τότε μεγάλη, αλλά εξαντλούνταν σε ερωτήματα που είχαν να κάνουν με το χιόνι στις αυλές και στους δρόμους μπροστά από τα σπίτια μας και σε περιορισμένα προβλήματα στις εθνικές οδούς. Τι συνέβαινε τότε και ξεχάστηκε κατόπιν; Κάτι πολύ απλό: όλοι οι φορείς που εμπλέκονταν, ένα επιτελείο αρμοδίων, βρίσκονταν σε έναν χώρο εποπτεύοντας από κοινού. Ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών (Φλωρίδης και κατόπιν Βάσω Παπανδρέου) είχε την ευθύνη του συντονισμού και της διόρθωσης προβλημάτων, όταν καταλάβαιναν ότι κάτι πάει στραβά. Το μοντέλο της συνεργασίας ακολουθήθηκε και στον σεισμό του 1999 – λόγω του οποίου επανεξελέγη η κυβέρνηση Σημίτη την επόμενη χρονιά. Από εκείνα τα χρόνια, σήμερα, δεν απέμεινε τίποτα – κι απλώς, κάθε φορά ξεκινάμε από την αρχή.

Ο Πρωθυπουργός, χθες, φαίνεται να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα του συντονισμού και της συνεννόησης ανάμεσα σε διάφορους αρμόδιους. Η συνύπαρξη όλων, τις ώρες της κρίσης, είναι μια καλή επιλογή. Και στην περίπτωση αυτή, όμως, προϋποτίθεται ο σαφής ορισμός μιας ιεραρχίας: ποιος κάθε φορά είναι εκείνος που δίνει εντολές (αναλαμβάνοντας συνολικά το βάρος της ευθύνης) κι οι υπόλοιποι οφείλουν να τον ακολουθούν.

Ο,τι έγινε έγινε. Είθε ο κρατικός μηχανισμός να εκλάβει ως άσκηση όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες, προκειμένου στην επόμενη κρίση να έχει διευθετηθεί το χάος. Διότι το καλοκαίρι είναι πολύ κοντά.