Για ένα Συνέδριο συνοχής και πραγματικών τομών

Τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται εδώ και δεκαετίες σε κρίση. Αυτό έχει ποικίλες αιτίες: η πρόσβαση στην πληροφορία μέσω του Διαδικτύου είναι εύκολη για όλους. Από την άλλη η πληθώρα συνεχών ερεθισμάτων αποπροσανατολίζει. Ετσι, ο ατομικός σχολιασμός υπερτερεί της συνειδητής συλλογικής πολιτικής πράξης. Τα κόμματα επίσης δεν κατόρθωσαν να εμπλέξουν τα μέλη τους στη λήψη των αποφάσεων.

Στην εποχή της «μεταδημοκρατίας» όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση και τα κόμματα στέκουν μπροστά σε αυτό με έκδηλη αμηχανία.

Σ’ αυτά τα πλαίσια «αποδρομής» των κομμάτων αναφορικά με την ελκυστικότητα και την αξιοπιστία τους, την ενεργό συμμετοχή των μελών τους με δικαιώματα και υποχρεώσεις, έρχεται η πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, για εκλογή ηγεσίας από τη βάση, να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.

Είναι αξιοπρόσεκτη η δημοκρατική ευαισθησία του προέδρου που επιζητεί ισότιμη νομιμοποίηση της συλλογικής ηγεσίας του κόμματος – πρώτος μεταξύ ίσων – προτείνοντας την εκλογή των μελών της ΚΕ από το ίδιο σώμα που θα εκλέξει τον πρόεδρο.

Εδώ όμως απαιτείται σοβαρή επεξεργασία προκειμένου να υπάρξουν ικανές πρόνοιες προς αποφυγή παλαιότερων παθογενειών και δημιουργίας νέων. Οι μηχανισμοί με σκληρές τασικές λίστες ονομάτων, οι παραγοντισμοί, η παλαιοπασοκική μέθοδος των «πακέτων». Μην ξεχνάμε πως η κατ’ επίφαση δημοκρατικοποίηση του συστήματος εκλογής ευρωβουλευτών, με την υιοθέτηση του σταυρού προτίμησης σε μια ενιαία εκλογική περιφέρεια που ταυτίζεται με την εθνική επικράτεια, οδήγησε σε στρεβλώσεις της λαϊκής ετυμηγορίας, που είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή των γνωστότερων και οικονομικά επιφανέστερων κι ασφαλώς όχι πάντα των ικανότερων.

Πρέπει επίσης να διασφαλιστεί η περιφερειακή εκπροσώπηση όπως κι ο πλούτος της διαφορετικότητας των απόψεων, αφού μιλάμε για το κόμμα της πολύχρωμης Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου, που λειτουργεί στα πλαίσια πολιτικής και προγραμματικής και όχι ιδεολογικής ενότητας.

Η ρηξικέλευθη πρόταση Τσίπρα αναφέρεται στην εκλογή ηγεσίας από τη βάση, τα μέλη του κόμματος. Οχι από τους φίλους ή τους «φίλους», που μπορούν π.χ. να ψηφίζουν διαφορετικό κόμμα αλλά να έχουν λόγο στην εκλογή ηγεσίας άλλου κόμματος. Αυτό αποτελεί στρέβλωση της δημοκρατίας.

Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με ΝΔ και ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ που οδήγησε στην εκλογή Σαμαρά αντί Μπακογιάννη, όπως και στην ανάδειξη Μητσοτάκη ενάντια σε κάθε πρόβλεψη. Γιατί η δημοψηφισματική δημοκρατία μπορεί να φαντάζει πιο σύγχρονη και συμβατή με τη μιντιακή μας πραγματικότητα και τον ψηφιακό κόσμο, αλλά απέχει πολύ των κατακτήσεων της ώριμης δημοκρατίας.

Η μεγάλη αλλαγή στον τρόπο εκλογής της ηγεσίας δεν πρέπει να επισκιάσει άλλες σημαντικές καινοτομίες, όπως την επιβολή ορίου θητειών στην εκλογή κάθε αιρετού, στην υιοθέτηση σειράς ασυμβιβάστων, στην ανάδειξη από το Συνέδριο Επιτροπής Δεοντολογίας με αποφασιστικό χαρακτήρα και βέβαια τη για πρώτη φορά στη χώρα μας υιοθέτηση της ισάριθμης συμμετοχής των δύο φύλων στα κομματικά όργανα.

Η προσυνεδριακή συζήτηση για τις μεγάλες αλλαγές οφείλει να αντανακλά τα ταυτοτικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς: αποδοχή της διαφορετικής άποψης, ευπρέπεια, επιχειρήματα και όχι κραυγές, άρνηση και καταδίκη της ευκολίας του αγοραίου λαϊκισμού, πολιτικός πολιτισμός.

Ετσι θα οδηγηθούμε, παρά τις πρωτοφανείς αντιξοότητες, σε ένα πραγματικά ιστορικό Συνέδριο συνοχής και ουσιαστικών τομών, χρήσιμο για τη χώρα και την κοινωνία.

Ο Σπύρος Δανέλλης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, πρώην βουλευτής Ηρακλείου