Η πρωτάρα και ο βετεράνος

Jana Horn, «Optimism»

Πρόκειται για το ντεμπούτο άλμπουμ της τεξανής τραγουδοποιού κι από τα ομορφότερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει τις πρώτες ημέρες του 2022. Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια συγγραφής μυθοπλασίας και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Charlottesville της Virginia το πρωτοκυκλοφόρησε αρχικά ως δίσκο βινυλίου σε περιορισμένα αντίτυπα ενώ τώρα πλέον κυκλοφορεί ευρέως. Η ίδια σημειώνει για την εργασία της ότι δημιουργήθηκε άμεσα και χωρίς καμία ιδιαίτερη πίεση. Το ηχογράφησε το 2018 και κυκλοφόρησε αρχικά σε μια μικρή σειρά βινυλίου το 2020. Σε αυτό το ποπ/ροκ/φολκ άλμπουμ, ουσιαστικά ψιθυρίζει φέρνοντας στο μυαλό του ακροατή την Georgia Hubley των Yo La Tengo. Η φωνή της προσδίδει αίσθηση μυστηρίου με όσο το δυνατόν πιο απλό και φυσικό τρόπο. Η ερμηνεία της όπως και η μουσική της είναι «ενοχλητικά» απλή όπως και η στιχουργία της – απλή αλλά όχι απλοϊκή. Οπως στις ιστορίες του Ρέιμοντ Κάρβερ ή της Εϊμι Χέμπελ δεν είμαστε πάντα σίγουροι τι αποκαλύπτει ο αφηγητής ή σε ποιον το αποκαλύπτει, το ίδιο συμβαίνει και με την τεξανή δημιουργό. Τις περισσότερες φορές καλείται ο ακροατής να βάλει τα πράγματα σε σειρά σύμφωνα με τις δικές του προσλαμβάνουσες. Το παρόν δικό της ευχόμαστε να είναι και το μέλλον.

John Mellencamp, «Strictly a One-Eyed Jack»

Γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου του 1951, παλαιότερα γνωστός ως Johnny Cougar, John Cougar και John Cougar Mellencamp, ο αμερικανός μουσικός, τραγουδιστής – τραγουδοποιός, ζωγράφος, ηθοποιός και σκηνοθέτης ταινιών, γνωστός για το πιασάρικο heartland rock, που δίνει έμφαση στην παραδοσιακή ενορχήστρωση, έγινε ιδιαιτέρως διάσημος τη δεκαετία του 1980. Ενώ ακολούθησε απλό στυλ γραφής είδε τα σινγκλς «Hurts So Good», «Jack & Diane», «Crumblin’ Down», «Pink Houses», «Lonely Ol’ Night»,« Small Town», «Rock in the USA», «Paper in Fire» και «Cherry Bomb», να γίνονται επιτυχίες. Συνολικά έχει στο ενεργητικό του 22 top 40 επιτυχίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει προταθεί για 13 βραβεία Grammy, κερδίζοντας ένα. Εχει πουλήσει πάνω από 30 εκατομμύρια άλμπουμ στις ΗΠΑ και πάνω από 60 εκατομμύρια παγκοσμίως.

Στο τελευταίο του άλμπουμ με πρωτότυπα τραγούδια που κυκλοφόρησε στις 21 Ιανουαρίου, μας γυρίζει μουσικά στο παρελθόν, έχει συνεργαστεί με τον Μπρους Σπρίνγκστιν (σε τρία τραγούδια) κι ασχολείται στιχουργικά με τη μοναξιά και το ψέμα. Τα τραγούδια του LP αφηγούνται έναν χαρακτήρα του οποίου η ψυχή φαίνεται τόσο χτυπημένη όσο η σκοτεινή από το τσιγάρο φωνή του Mellencamp. Επηρεασμένος από τον Τενεσί Ουίλιαμς, ο ίδιος υπογραμμίζει ότι «δεν το βλέπω καθόλου σκοτεινό». «Απλώς το βλέπω σαν να ψάχνω την αλήθεια της ζωής». Αν διαφωνείτε μαζί του, δεν πειράζει: «Δεν είμαι για όλους». Κανείς μας δεν είναι για όλους. Ο αμερικανός ρόκερ μάς γυρίζει στο παρελθόν, ιδιαιτέρως με τη φωνή του που άλλοτε θυμίζει Μπομπ Ντίλαν και άλλοτε Τομ Γουέιτς, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Ολη του η εργασία έχει μια γεύση νοσταλγικότητας που ενίοτε εξιτάρει. Το κεντρικό κομμάτι του άλμπουμ είναι ο ύμνος «Wasted Days», ντουέτο με τον Μπρους. Οι δύο φωνές ενώνονται σε μία, συναισθηματική κραυγή.