Στον πλανήτη των υπερ-πλουσίων

Η φοίτηση στη Wharton School του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια κοστίζει περισσότερα από 100.000 δολάρια τον χρόνο. Δεν ξέρω τι ακριβώς παίρνεις σε αντάλλαγμα για αυτά τα χρήματα, είναι όμως σαφές πως η κατανόηση της καθημερινής οικονομίας δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Η Νίνα Στρόμινγκερ, βοηθός καθηγήτρια στη Wharton School, πρόσφατα ρώτησε τους φοιτητές της πόσα χρήματα πιστεύουν ότι κερδίζει ο μέσος Αμερικανός ετησίως. Το ένα τέταρτο της τάξης, έγραψε η ίδια σε ένα tweet που έγινε viral, πιστεύει ότι το ποσό είναι τουλάχιστον εξαψήφιο. Ενας φοιτητής εκτίμησε ότι είναι 800.000 δολάρια. Το πραγματικό ποσό; Περίπου 53.838, σύμφωνα με τα περυσινά στοιχεία της Υπηρεσίας Κοινωνικής Ασφάλισης (SSA).

Τώρα, σαφώς, πρόκειται απλά για μία ανεπίσημη δημοσκόπηση που ανέβηκε στο Τwitter. Δεν είναι καμιά επιστημονική έρευνα. Παρ’ όλα αυτά, άγγιξε μια ευαίσθητη χορδή σε πολύ κόσμο διότι αποτελεί αντανάκλαση του γεγονότος ότι οι υπερ-πλούσιοι μοιάζει να ζουν σε έναν εντελώς διαφορετικό πλανήτη από όλους τους άλλους. Σύμφωνα με στοιχεία των «New York Times», το μέσο οικογενειακό εισόδημα ενός φοιτητή του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια είναι 195.500 δολάρια. Το 19% των φοιτητών του προέρχονται από το 1% των υψηλότερων εισοδημάτων ενώ μόνο το 3,3% προέρχονται από το 20% των χαμηλότερων εισοδημάτων. Η Wharton είναι το πανεπιστήμιο ανθρώπων όπως η Ιβάνκα Τραμπ και ο πατέρας της. Είναι ένας χώρος που δέχεται, σε μεγάλο βαθμό, ανθρώπους από πλούσιες οικογένειες – και αυτοί οι άνθρωποι στη συνέχεια γίνονται πολιτικοί και τιτάνες της βιομηχανίας και βγάζουν ακόμα περισσότερα χρήματα.

Και η μυωπία που αντιπροσωπεύει η Wharton αντικατοπτρίζεται στην κοινωνία συνολικά. Οπως σημείωσε ένας καθηγητής του Χάρβαρντ στο νήμα του Twitter, οι έρευνες δείχνουν πως το πόσα πιστεύεις ότι βγάζουν οι άλλοι εξαρτάται από το πόσα βγάζεις εσύ ο ίδιος. Οι άνθρωποι τείνουν να υποτιμούν μαζικά το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς.

Θέλετε άλλο ένα παράδειγμα; Την περασμένη χρονιά, οι «New York Times» ρώτησαν τους οκτώ υποψήφιους για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης ποια πιστεύουν ότι είναι η μέση τιμή πώλησης για ένα σπίτι στο Μπρούκλιν. Ο Ρέιμοντ Τζ. Μαγκουάιρ, ένας επενδυτικός τραπεζίτης, είπε πως «πρέπει να είναι κάπου μεταξύ 80.000 και 90.000 δολαρίων, αν όχι υψηλότερη». Ο Σον Ντόνοβαν, υπουργός Στέγασης επί Μπαράκ Ομπάμα και επίτροπος Στέγασης υπό τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ, εκτίμησε ότι είναι «περίπου 100.000 δολάρια». Η αληθινή απάντηση; 900.000 δολάρια.

Είναι εύκολο να γελάσει κανείς με αυτούς τους τύπους αλλά, δεν μπορώ να το τονίσω αρκετά, όλα αυτά δεν έχουν τίποτα το αστείο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μεμονωμένες ανωμαλίες χωρίς σχέση με την πραγματικότητα. Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων που κυβερνούν τον κόσμο δεν ζουν όπως οι άνθρωποι τους οποίους εκπροσωπούν, και μοιάζει να μην έχουν πραγματικά ιδέα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι απλοί άνθρωποι. Στις ΗΠΑ, η πλειονότητα των βουλευτών στο Κογκρέσο είναι εκατομμυριούχοι. Στο μεταξύ στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο υπουργός Οικονομικών Ρίσι Σουνάκ είναι ένας πρώην τραπεζίτης που αποτιμάται σε εκατοντάδες εκατομμύρια: μεγάλο μέρος αυτών προέρχονται από τη σύζυγό του, που είναι πλουσιότερη και από τη βασίλισσα της Αγγλίας. Στο μεταξύ, ο πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον απέρριψε κάποτε τις 250.000 λίρες (284.000 δολάρια) τον χρόνο που έβγαζε από τη δεύτερη δουλειά του ως αρθρογράφος σε εφημερίδες (για να μη νομίζετε ότι αυτό είναι κάτι σύνηθες, επιτρέψτε μου να αποκαλύψω ότι πληρώνομαι 500 δολάρια για κάθε εβδομαδιαία μου στήλη στην «Guardian») ως «πενταροδεκάρες».

«Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς αυτούς τους άνδρες να λύνουν ένα πρόβλημα που δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει», δήλωσε η Μόνικα Κλάιν, μία πολιτική σύμβουλος, στους «New York Times» αναφερόμενη στις απόψεις των υποψήφιων δημάρχων για την αγορά στέγης του Μπρούκλιν. Και αυτό, πραγματικά, τα λέει όλα.