Βαθιές είναι οι ρίζες της βίας

Βρέχει ραγδαία τις τελευταίες ημέρες, είναι πολλοί αυτοί που πέφτουν από τα σύννεφα επειδή καταλείπει τεράστια περιουσία ο μακαριστός Γιώργος Τράγκας – ο δημοσιογράφος που έγινε γνωστός το 1988 όταν οι φωτογράφοι τον απαθανάτισαν να τρώει κλωτσιές και μπουνιές από τον Μιχάλη Ζιάγκα -γραμματέα του Ανδρέα Παπανδρέου- στον κήπο νοσοκομείου του Λονδίνου, για όσα άθλια έγραφε για τον τότε πρωθυπουργό, που νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση.

Αποζημιώθηκε για τον ξυλοδαρμό με κάποια εκατομμύρια  που του παραχώρησε (από κοινοτικά προγράμματα) η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για να ιδρύσει … δημοσιογραφική σχολή! Συνέχισε, σε όλη του τη ζωή, άλλοτε να καθυβρίζει και άλλοτε να κολακεύει κορυφαίους πολιτικούς και επιχειρηματίες – με ανάλογες ανταμοιβές για τις υπηρεσίες του, υποθέτω. Αλλά πάντα υμνώντας τον «προδομένο λαό», τους αδικημένους και κατατρεγμένους, πάντα καταγγέλλοντας τους ξένους και ντόπιους εχθρούς του έθνους και του λαού.

Ο Γιώργος Τράγκας δεν ήταν ο πρώτος  που πλούτισε και έγινε ισχυρός καταγγέλλοντας τους πλούσιους και ισχυρούς: «οι κραυγές του λαού, ο θυμός του, η οργή του, δεν περνάνε τους τοίχους της Βαστίλλης του Μητσοτακισμού.  … Η ατμόσφαιρα μυρίζει αυταρχισμό, ναρκισσισμό, αλαζονεία. … Τα δημόσια ταμεία έχουν χρήματα μόνο για τις δάνειες δυνάμεις και τη λαιμαργία της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής των Αθηνών, … Μόνο κόκαλα και αποφάγια υπάρχουν για τους κατοίκους της χώρας … Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι νεκρός, άκαρδος, πολύ μακριά από το λαό, θυμίζει τους λογοκριτές της 21ης Απριλίου» (αντιγράφω από τις αναρτήσεις του στο facebook).

Αλλά τις ίδιες ακριβώς φράσεις χρησιμοποιούν -στα πρωτοσέλιδά τους μάλιστα- όλες ανεξαιρέτως οι εφημερίδες που υπερασπίζονται τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί υπάρχει η λογική της αφίσας: να διαβάσει ο λαός τις ύβρεις – τι σημασία έχει να την αγοράσει; Τις χρησιμοποιούν και ακροδεξιές εφημερίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακροαριστεροί και ακροδεξιοί –  τις εκφωνούν ακόμα και πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ.

Τέτοια ακούγαμε και από το ΠαΣοΚ παλιότερα – μέσω της Αυριανής κυρίως. Αλλά και από όργανα της ΝΔ, όπως ο παλαιός Ελεύθερος Τύπος, όπου εργαζόταν ο Γιώργος Τράγκας όταν εδάρη.

Όταν ο δημόσιος λόγος είναι τόσο βίαιος, όταν διακρίνονται, πλουτίζουν, εκλέγονται βουλευτές, γίνονται υπουργοί και πρωθυπουργοί αυτοί που τον χρησιμοποιούν, γιατί απορούμε που οι φοιτητές δέρνουν τους καθηγητές και στις διαδηλώσεις βρέχει μολότωφ; Την πολιτική ή δημοσιογραφική σταδιοδρομία τους  ετοιμάζουν οι νέοι.

Όσο ο πολιτικός λόγος παραμένει τραγκικός και αυριανικός, καμιά πανεπιστημιακή αστυνομία δεν πρόκειται να εξαλείψει την πολιτική βία.