Η κυβέρνηση πίνει στην υγειά του…

Σε μια οποιαδήποτε λίγο πιο κανονική χώρα, με λίγο πιο «προβλέψιμο» πολιτικό σύστημα, το στέλεχος ενός κόμματος που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τη γραμμή και δίνει συνεχώς ευκαιρίες στους αντιπάλους να τον χλευάσουν, θα είχε βρεθεί πολύ γρήγορα στο περιθώριο. Εμείς εδώ ζούμε όμως μια πρωτοτυπία. Ο Παύλος Πολάκης, από την εποχή που ήταν αναπληρωτής υπουργός Υγείας μέχρι και σήμερα, βάζει κάθε τρεις και λίγο το κόμμα του και τον αρχηγό του στο δίλημμα αν θα τον υπερασπιστούν ή θα τον «αδειάσουν». Και επειδή δεν έχουν τολμήσει να κάνουν το δεύτερο, καταλήγουν να εμφανίζονται αδύναμοι και αμήχανοι μπροστά στην «αψάδα» του.

Πρόκειται για μοναδική περίπτωση σε επίπεδο δημόσιας εικόνας και, ειλικρινά, θα μπορούσε το όλο θέαμα να ήταν αστείο αν δεν ήταν σοβαρό. Μια περσόνα που ενσωματώνει ένα σωρό στερεότυπα σε ένα μοναδικό πακέτο. Το μουστάκι, το πέτσινο μπουφάν και το ελαφρύ αξάν, οι περήφανες φωτογραφίες με την κυνηγετική καραμπίνα και το ψαροντούφεκο, ο τύπος που περνάει καλά με ρακές, μεζεκλίκια και χορό και που τα λέει «έξω από τα δόντια». Μάλλον δεν θα μας έκανε και τόση εντύπωση αν στιγμή αποκαλυπτόταν πως όλο αυτό είναι μια καλλιτεχνική περφόρμανς παρωδίας κοινωνικών κατασκευασμάτων.

Είναι, όμως, απολύτως αληθινός και το τελευταίο που θα μπορούσε να του χρεώσει κανείς είναι ανειλικρίνεια. Ο τρόπος του Πολάκη και η άνεση με την οποία ξεδιπλώνει τις σκέψεις του για το κόμμα του, για τους πολιτικούς αντιπάλους του, για την πανδημία, για τους θεσμούς και το πολίτευμα, για την Αριστερά και τη Δεξιά, συνιστά το τέλος ενός οικοδομήματος πολιτικής αντιπαράθεσης με όρια ευπρέπειας, το οποίο πέτυχαν να διαμορφώσουν γενιές πολιτικών της Μεταπολίτευσης, από σχεδόν όλο το ιδεολογικό φάσμα. Για τον Πολάκη δεν υπάρχουν πράγματα που «γίνονται αλλά δεν λέγονται». Μπορούν όλα να ειπωθούν «τσουβαλάτα». Αλλά αυτό θυμίζει πολύ περισσότερο αυταρχισμό παρά πρόοδο.

ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΟΥ «ΠΑΥΛΗ». Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα. Μιλάμε για τον πολιτικό που έχει τάξει, παραπάνω από μια φορά, προς ικανοποίηση διάφορων αφιονισμένων, ότι θα βάλουν πολιτικούς αντιπάλους τους στη φυλακή, αγνοώντας δεκαετίες ιστορίας που είχαν καταστήσει την Αριστερά πολύ επιφυλακτική στην ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης. Κάτι που φυσικά καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα άλλοι σύντροφοί του από τον ΣΥΡΙΖΑ, που αναγκάζονταν να ψελλίζουν διακριτικά «αδειάσματα» όταν τους ζητούσαν να σχολιάσουν τις κραυγές του «Παυλή».

Μιλάμε επίσης για τον πολιτικό που έχει στοχοποιήσει πολλάκις μέλη του δικαστικού σώματος που, έτσι, από μόνος του, ως ενός αντρός αρχή, τους αξιολόγησε ως ανεπαρκείς γιατί δεν εκτέλεσαν τα καθήκοντά τους όπως αυτός επιθυμούσε. Προσφάτως μάλιστα ξεδίπλωσε και την πρότασή του για μια «δεύτερη σχολή δικαστών» που θα παράγει δικαστικούς του γούστου του, προκαλώντας την Ενωση Δικαστών να βγάλει μια ανακοίνωση για την προσβολή στα μέλη της. Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ; Καμία. Ή off the record ψίθυροι περί «προσωπικών απόψεων». Από κάτω όμως, ας μη γελιόμαστε, βράζει ο θυμός πολλών που βαρέθηκαν να απολογούνται εξαιτίας του.

Αυτές οι απολογίες έγιναν ακόμη πιο συχνές μέσα στην πανδημία, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ, που ως κεντρική γραμμή απορρίπτει το αντιεμβολιαστικό κίνημα, βρέθηκε κάθε τόσο να εξηγεί τις αναρτήσεις του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας, ορισμένες εκ των οποίων έστελναν ευθέως αρνητικά μηνύματα για τον εμβολιασμό, άλλες τον έδειχναν να γλεντά ανέμελος σε συνθήκες υγειονομικών περιορισμών ή να συστήνει φάρμακα και θεραπείες αποκλίνοντας από τις επίσημες οδηγίες των αρχών. Οι στήλες των παραπολιτικών ειδήσεων γέμιζαν ανά τακτά διαστήματα με φήμες περί «ενόχλησης» του Τσίπρα και τα συριζαϊκά ρεπορτάζ μετέδωσαν «προειδοποιήσεις» σε συνεδριάσεις κομματικών οργάνων. Για τα μάτια του κόσμου αυτά, καθώς οι μόνοι που ενοχλούνται πραγματικά είναι, προφανώς, οι σύντροφοι που δεν εκφράζονται από το ύφος του. Ο μεν Αλέξης Τσίπρας από κάτι έλκεται στη ρητορική του Πολάκη, αλλιώς δεν εξηγείται γιατί δεν έχει δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό το σόου. Οσο για την κυβέρνηση και τα κόμματα που βρίσκονται απέναντι από τον ΣΥΡΙΖΑ; Με κάθε του ανάρτηση θα έπρεπε να του στέλνουν κι από ένα δώρο, μια ανθοδέσμη, έστω μια φιάλη τσίπουρο. Συστημένο και με μια ευχαριστήρια κάρτα για όσα κάνει γι’ αυτούς.