Μειονέκτημα

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξανέστη με όσα ανέφερε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη «συστηματική γενοκτονία» και τους «διωγμούς, σφαγές, προσπάθειες βίαιου εξισλαμισμού και ανείπωτη βαρβαρότητα» κατά του ποντιακού Ελληνισμού. Τα χαρακτήρισε «αβάσιμα».

Μεταξύ μας, η αντιδικία δεν αποτελεί είδηση.

Εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα μιλάει για «συστηματική γενοκτονία» των Ποντίων.

Η Πρόεδρος δεν είπε τίποτα περισσότερο από κάτι που αποτελεί κοινό τόπο στην εθνική συνείδηση και με το οποίο (αν δεν κάνω λάθος) μόνο ο Φίλης έχει διαφωνήσει στο παρελθόν.

Και το οποίο φυσικά η Τουρκία απορρίπτει. Δεν είναι εύκολο για ένα σύγχρονο κράτος να αποδεχθεί ότι συνηθίζει να σφάζει ή να ξεριζώνει όποιους δεν το βολεύουν. Τους Αρμένιους, τους Πόντιους, του Κούρδους, τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης και πάει λέγοντας.

Ολα αυτά φυσικά είναι ιστορία. Αλλά προφανώς η αντιδικία δεν είναι ιστορικής φύσης.

Ολο και περισσότερο η Τουρκία θεωρεί πως διαβάλλεται ή συκοφαντείται και πως αυτές οι «αβάσιμες» μομφές συγκροτούν την ηθική βάση πάνω στην οποία η Δύση έχει στηρίξει μια φιλελληνική στάση.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που ασχολείται με τα ελληνοτουρκικά και δεν έχει ακούσει κατά καιρούς τα παράπονα τούρκων συνομιλητών για την υποτιθέμενη «ευρωπαϊκή μεροληψία» υπέρ της Ελλάδας.

Παράπονα αβάσιμα, κατά τη δική μας αντίληψη. Αλλά τα διατυπώνουν.

Το νέο στοιχείο είναι η διασύνδεση αυτού του «ηθικού μειονεκτήματος» με τις σημερινές δυσκολίες της Τουρκίας. Το καθεστώς Ερντογάν συμπεριφέρεται περίπου σαν να βρίσκεται σε «συνθήκες περικύκλωσης».

Μόλις προχθές ο τούρκος πρόεδρος κατηγορούσε τη Δύση, τους Γάλλους, τις ΗΠΑ και όποιον άλλο περνούσε από το ταραγμένο του μυαλό ότι υποδαυλίζουν την οικονομική κρίση επειδή θέλουν να του κλείσουν το μαγαζί.

Επί της ουσίας, κανένα πρόβλημα. Ο Ερντογάν μπορεί να νομίζει ό,τι θέλει. Παρακολουθούμε ζωηρά.

Αυτή όμως η ρητορική κατά πάντων έχει δύο δρόμους:

– Είτε θα οξύνεται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα κανένας να μην ξέρει πού θα οδηγήσει.

– Είτε χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης για να οδηγηθούν οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ενωση και η Ελλάδα στο γήπεδο της Τουρκίας.

Το πρόβλημα είναι πως είτε το ένα επιδιώκει η Τουρκία είτε το άλλο, κανένα από τα δύο δεν περνάει τελικά από το χέρι της.

Αν μάλιστα επιδιώκει και τα δύο, είναι ακόμη χειρότερα. Διότι το ένα υπονομεύει το άλλο.

Δεν ξέρω λοιπόν αν τα παράπονα της Τουρκίας περί «μεροληψίας» είναι βάσιμα.

Αλλά το βέβαιο είναι ότι «φίλος της Τουρκίας» δεν είναι ακριβώς το πιο περιζήτητο επάγγελμα στις μέρες μας.