Επιμένει για διάλογο χωρίς «ενδιάμεσους»

Πιστός στη γραμμή που χάραξε ήδη από το 2021 παραμένει ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα, επιδιώκοντας να εμφανίσει την Αγκυρα ως πρόθυμη για διάλογο και την Αθήνα υπεύθυνη για τα προβλήματα στις σχέσεις των δύο χωρών. Σε συνάντηση που είχε χθες με πρεσβευτές των κρατών-μελών της ΕΕ στην Τουρκία ο Ερντογάν υποστήριξε ότι πεποίθησή του είναι πως οι δύο χώρες με απευθείας εποικοδομητικό διάλογο μπορούν να κανονίσουν τις μεταξύ τους υποθέσεις. Επιχειρώντας να δείξει ότι κάνει «στροφή στη λογική», ο τούρκος πρόεδρος ανέφερε πως Ελλάδα και Τουρκία ενεργοποίησαν τους μηχανισμούς διαλόγου με προσπάθεια για μείωση της έντασης.

Ωστόσο ο Ερντογάν δεν παρέλειψε να κατηγορήσει εμμέσως Αθήνα και Λευκωσία για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία στις σχέσεις της με την ΕΕ, εκφράζοντας την ελπίδα τον νέο χρόνο η ΕΕ να ελευθερωθεί από τη μυωπική στρατηγική της και να κινηθεί με θάρρος στις σχέσεις της με την Αγκυρα. Κάλεσε δε «ορισμένες χώρες» να σταματήσουν να προσπαθούν να μεταφέρουν τα προβλήματά τους με την Τουρκία στους διαδρόμους των Βρυξελλών και μίλησε για την ανάγκη αναγνώρισης της κυριαρχίας των Τουρκοκυπρίων. Ο Ερντογάν κατηγόρησε την ΕΕ για έλλειψη υποστήριξης στην Τουρκία όσον αφορά την καταπολέμηση της μετανάστευσης.

ΑΙΧΜΕΣ. Η Αθήνα δηλώνει πάγια υπέρ του διαλόγου με την Τουρκία στη βάση αρχών, ωστόσο οι δηλώσεις Ερντογάν φτάνουν στην Αθήνα με σχετική καχυποψία. Για την ελληνική πλευρά η επιμονή της Αγκυρας στην πολιτική των προκλήσεων αλλά και των επιθέσεων σε αξιωματούχους, όπως η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Αιχμές απέναντι στην Τουρκία άφησε χθες και ο Νίκος Δένδιας προσερχόμενος στο άτυπο Συμβούλιο των ΥΠΕΞ της ΕΕ στη Βρέστη. Αναφερόμενος στη Στρατηγική Πυξίδα της ΕΕ, σημείωσε ότι γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στα θέματα απειλών κατά της ΕΕ, για να τονίσει πως «ένας χώρος από όπου εκπορεύονται τέτοιες απειλές είναι η Ανατολική Μεσόγειος και νομίζω ότι επί τη βάσει αυτού θα πρέπει να γίνει μια ειλικρινής συζήτηση για το τι απειλεί την ΕΕ στην περιοχή αυτή και πώς αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί», καθώς επίσης  «πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν οι παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και οι αμφισβητήσεις της κυριαρχίας των κρατών-μελών της ΕΕ».