Αποτυχία

Δεν χρειάζεται να κρύβουμε την αλήθεια: η αστυνόμευση των πανεπιστημίων απέτυχε.

Και απέτυχε για τους λόγους που γράφαμε από την πρώτη μέρα.

Πρώτον, επειδή η βία στα πανεπιστήμια είναι ένα σοκαριστικό αλλά όχι αυτόνομο φαινόμενο. Αποτελεί την προέκταση ενός ευρύτερου καθεστώτος «αντιεξουσιαστικής» βίας στην κοινωνία. Ενός καθημερινού ρεμπελιού.

Αλλά δεν αντιμετωπίστηκε έτσι.

Δεύτερον, επειδή ένα μέρος του πολιτικού συστήματος (ευτυχώς μειοψηφικό), του ακαδημαϊκού προσωπικού (δυστυχώς αξιόλογο) και του Τύπου (προφανώς αρρωστημένο) υποστηρίζει και ανέχεται απροκάλυπτα αυτό το ρεμπελιό.

Είναι συνένοχοι. Αλλοι από φόβο, άλλοι από ιδεοληψία κι άλλοι από τσέπη.

Τρίτον, επειδή η πολιτεία δεν επέδειξε αυστηρότητα και αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση της αλητείας, μέσα κι έξω από τα πανεπιστήμια.

Οταν λέω πολιτεία, εννοώ κυρίως την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη.

Μήνες ρωτάω πόσοι από τους τραμπούκους των πανεπιστημίων, πόσοι από εκείνους που βάζουν «γκαζάκια», πόσοι καταληψίες ή ταραχοποιοί «αντιεξουσιαστές» βρίσκονται στη φυλακή.

Απάντηση; Καμία! Ακόμη κι όσοι πιάνονται σπανίως δικάζονται και παραδόξως ακόμη σπανιότερα καταδικάζονται. Με κάποιον τρόπο συνεχίζουν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Αλλά μια και λέμε την αλήθεια, να την πούμε όλη.

Ανεχόμαστε μια μάζα μερικών χιλιάδων αλητών να έχει πάρει όμηρο την ελληνική κοινωνία.

Πόσοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι «αντιεξουσιαστές», «κουκουλοφόροι», «ακροαριστεροί», «μπαχαλάκηδες» ή όπως θέλετε πείτε τους; Πόσες συμμορίες μπορεί να στεγάζουν τα ΑΕΙ; Πόσοι είναι επιτέλους αυτός ο όχλος που χειροδικεί, τραμπουκίζει, απειλεί ή εκφοβίζει;

Πέντε, δέκα, άντε δεκαπέντε χιλιάδες σε ολόκληρη τη χώρα; Και πολλούς λέω.

Ε, δεν γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα να μην μπορεί να τους μαζέψει.

Οι δημοκρατικές πολιτείες έχουν καταφέρει στο πρόσφατο παρελθόν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία και τη Μαφία και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την Ντραγκέτα και την ΕΤΑ και τον ΙΡΑ και κάθε είδους μαφίες ή ταξιαρχίες που ορθώθηκαν απέναντί τους.

Εχουν καθυποτάξει πολύ πιο επικίνδυνα κινήματα ανυπακοής, ανομίας και αναταραχής.

Αλλά το κατάφεραν με μέθοδο, σχέδιο κι αποφασιστικότητα. Οταν το ιταλικό κράτος αποφάσισε να δημιουργήσει έναν ειδικό μηχανισμό «αντι-Μαφία», δεν το κουβέντιασε με τον Πρεβεζάνο, ούτε με τον Τοτό Ριίνα.

Εφτιαξε το νομικό πλαίσιο που χρειαζόταν, οργάνωσε τις διωκτικές Αρχές, ενίσχυσε την καταστολή, αυστηροποίησε τη Δικαιοσύνη.

Τους μπαγλάρωσε, τέλος.

Χωρίς μια τέτοια προσπάθεια θα συνεχίσουμε να κουβεντιάζουμε για την Αστυνομία στα πανεπιστήμια ή την τάδε «κατάληψη» που δρούσε ανενόχλητη 34 (!) χρόνια.

Αλλά η κοινωνία θα εξακολουθεί να τελεί υπό ομηρεία. Κι όπως συμβαίνει με όλους τους πολέμους, αν δεν κερδίσουμε τον πόλεμο, θα τον χάσουμε.